Felieton: Nazywam się Bond, Pyrrus Bond

(tekst pierwotnie ukazał się na portalu SoundUniverse)

Znamy już tytuł i obsadę kolejnego filmu o przygodach agenta 007. Za to wbrew temu, co napisały miesiąc temu niektóre media, wciąż nie wiadomo, kto zaśpiewa piosenkę, która będzie promowała ten obraz.

Wymieniany jako faworyt Sam Smith zaprzecza, jakoby miał jakieś przecieki na ten temat, wciąż silne jest także lobby zwolenników Lany Del Rey. Jest w tym jakaś logika – skoro o Bondzie śpiewała Nancy Sinatra, dlaczego nie miałaby tego zrobić gangsta Nancy Sinatra?

Do zajęcia się tym tematem zainspirowała mnie również informacja, która pojawiła się na oficjalnym profilu Pet Shop Boys na Facebooku. Duet przypomniał swoim fanom, że miał szansę nagrać utwór do filmu W Obliczu Śmierci (The Living Daylights), jednak ostatecznie przegrał z A-Ha. To mój ulubiony zespół, dlatego nieuchronnie w mojej głowie zrodziły się pytania: czy gdyby zgłoszenie PSB zostało przyjęte, udałoby im się zrobić jeszcze większą karierę? Jak nowe wyzwanie wpłynęłoby na dalsze losy Sama Smitha?

Tak popowo, że niszowo

Obiegowa show-businessowa prawda mówi, że nagranie piosenki do filmu o Bondzie to zaszczyt i przepustka do nieśmiertelności. Na pewno jest to dla artysty szansa na dotarcie do bardzo licznej widowni. W samej Polsce ostatni odcinek serii Skyfall w ciągu pierwszych trzech tygodni po premierze obejrzał w kinach ponad milion ludzi. Nie ma również wątpliwości, że napisany przez Monty'ego Normana i zaaranżowany przez Johna Barry'ego temat do Dr. No wywarły tak mocny wpływ na muzykę pop, że przymiotnik "bondowski" pojawia się w wielu recenzjach, które nie mają żadnego związku z tym brytyjskim produktem eksportowym. W rzeczywistości jednak dla niewielu wykonawców ten "szpiegowski" epizod był startem do wielkiej kariery – częściej jej ukoronowaniem lub jedynie potwierdzeniem gwiazdorskiego statusu.

Raczej nikt nie wymieni Thunderball wśród największych hitów Toma Jonesa, ani Die Another Day wśród największych osiągnięć Madonny. Intuicja podpowiada, że tak samo może być po latach ze Skyfall, aczkolwiek trudno powiedzieć, jak dalej potoczy się kariera Adele. Jeżeli diwa z Tottenhamu, która przecież nie musi już niczego nikomu udowadniać, zainteresuje się jakimś niszowym gatunkiem, ten utwór pozostanie jedną z jej wizytówek, jeżeli pozostanie przy popie, nowe single mogą go przyćmić. Louis Armstrong (We Have All the Time in the World z W Tajnej Służbie Jej Królewskiej Mości), Gladys Knight i Tina Turner (po trosze też Rita Coolidge, której zenit kariery przypadł sześć lat przed All Time High z Ośmiorniczki) przystępowali do tego zadania z pozycji weteranów, którzy nie mieli nic do stracenia. Piosenki Nancy Sinatra i Lulu same w sobie nie stały się przebojami, nie pociągnęły też za sobą kolejnych poza odosobnionymi remiksami, coverami i reedycjami. Garbage po przygodzie z Bondem mieli jeden spory przebój (Why Don't You Love Me?), Carly Simon i Sheryl Crow – po dwa (odpowiednio You Belong to Me i splagiowane przez Feel Coming Around Again oraz My Favorite Mistake i Soak Up the Sun).

Mimo ogrywania Part of Me RMF FM i mojej dużej sympatii dla Arms Around Your Love, solowa kariera Chrisa Cornella nie rozwinęła się tak, jak się spodziewano i wokalista powrócił do macierzystego Soundgarden. Nawet dla Duran Duran A View to a Kill, chociaż biorąc pod uwagę same pozycje na listach przebojów to największy hit, jakiego dostarczyła seria (jedyny amerykański numer jeden i brytyjski numer dwa przed Skyfall), był "pocałunkiem śmierci", ponieważ kolejny singiel z udziałem klasycznego składu ukazał się dopiero dziewiętnaście lat później, a poza The Wedding Album albumy nagrywane w innych konfiguracjach spotykały się z chłodnym przyjęciem.

Jak ruletka

Kto więc autentycznie zyskał na swoim bondowskim utworze? Oczywiście przede wszystkim Shirley Bassey, która zaśpiewała aż w trzech filmach o 007, co samo w sobie jest osiągnięciem, które trudno wymazać z pamięci, a przecież miała też inne sukcesy. W dalszej kolejności – Paul McCartney, ponieważ Live and Let Die było jednym z pierwszych dowodów, że jest on w stanie poradzić sobie bez The Beatles. Sheena Easton może nie jest zbyt rozpoznawalna w Polsce, jednak For Your Eyes Only pozostaje jej drugim największym szlagierem, a później pojawiła się w top 10 Billboardu z 6 innymi utworami, a przecież nie jest to rodowita Amerykanka. Uważam także, że nagranie Another Way to Die było dobrym ruchem Jacka White'a. Utwór był bardzo krytykowany, jednak ostatecznie nie zachwiał gwiazdorską pozycją Alicii Keys, przed którą rok później pojawiło się trudniejsze wyzwanie – jak powtórzyć megasukces Empire State of Mind. Za to o muzyce odnowiciela blues-rocka dowiedziała się rzesza ludzi, którzy nie interesowali się The White Stripes, co na pewno w jakimś stopniu pomaga mu obecnie wyprzedawać koncerty i kontynuować działalność solową.

Wydaje się więc, że odpowiedź na pierwsze pytanie z początku tekstu jest banalnie prosta. 1987 był najlepszym rokiem w historii Pet Shop Boys (dwa single na szczycie UK Charts, numer dwa na Billboardzie w duecie z Dusty Springfield), w kolejnych latach zanotowali kolejne kilkanaście mniejszych i większych przebojów. Mój znajomy twierdzi, że nie pojawili się w W Obliczu Śmierci, ponieważ nie otrzymali prawa do skomponowania całej ścieżki dźwiękowej. W 2005 r. udało im się zrealizować swoje marzenie w kontekście znacznie bardziej legendarnego filmu – Pancernika Potiomkin Siergieja Eisensteina, a szkic bondowskiego utworu dał początek This Must Be The Place I Waited Years To Live z płyty Behaviour. A-Ha w tym okresie powoli wkraczali na falę opadającą, która doprowadziła ich do zawieszenia działalności. Można powiedzieć, że z racji utrzymywania się ich popularności głównie na mniej prestiżowych rynkach europejskich, byli w podobnej sytuacji, co Tina Turner w erze Goldeneye.

Mimo tego uważam, że fani Sama Smitha mogą spać spokojnie. Przecież to pierwszy solista, który w tym roku sprzedał ponad milion płyt w USA. Zaufanie Brytyjczyków do niego również wydaje się nieograniczone, a jak pokazuje kariera Jamesa Blunta, Paolo Nutiniego czy Eda Sheerana kariera solisty w tym kraju rzadko kończy się na jednym albumie. Jeżeli więc plotki się potwierdzą i to on otrzyma misję kontynuacji bondowskiej tradycji, nie ma powodów do obaw o jakość produktu i zainteresowanie publiki. O resztę muszą postarać się marketingowcy.

Sam Smith (fot. metro.co.uk)

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #54 (22. 08. 2014)

aktualności:

Kolejny tydzień i kolejny certyfikat dla George'a Ezry - złota płyta za Wanted on Voyage, które wciąż znajduje się w ścisłej czołówce UK Charts! Nie widać także końca zaszczytów dla Sama Smitha, który tym razem cieszył się z platyny dla singla Stay With Me (numer jeden wiosną) i Eda Sheerana, który odebrał złoty singiel za Drunk (9 w 2012, ale debiut w top 75 w 2011). Inny wykonawca, którego dobra passa w dziedzinie "małych płytek" trwała to duet z Chase & Status, tym razem nagrodzony "srebrem" za całkiem świeże Lost & Not Found z Louisem M^ttrsem (też 9, ale w 2013), które doszło też do pierwszej dziesiątki mojej prywatnej listy. Gwiazdą jednego przeboju z punktu widzenia BPI przestała być Iggy Azalea (srebny singiel za Work - 17 w 2013) oraz grupa 5 Seconds of Summer (Don't Stop latem 2014 pojawiło się na 2 miejscu UK Charts). Srebrnym singlem stał się sympatyczny norweski (!) soulowy przebój duetu Nico & Vinz Am I Wrong oraz w pełni solowy debiut niepokonanej w tym roku Jess Glynne - Right Here (6 lokata latem 2014).

Jak na razie, Paloma Faith przeczyta stereotypowi o krótkotrwałych karierach brytyjskich wokalistek. Jej pierwsze dwie płyty: Do You Want the Truth or Something Beautiful? (9 miejsce w 2009, 93 tyg. w top 75) i Fall to Grace (2 miejsce późną wiosną 2012, 53 tyg. w top 75, także w tym roku) na tyle dobrze łączyły pop z adult contemporary pokryły się podwójną platyną. A Perfect Contradiction (też 2 pozycja i już 40 tyg. w top 75) również nie jest straszny kryzys - szanse, że na jednej platynie się nie skończy, wydają się wysokie.

Aloe Blacc chyba pozostanie w historii głównie jako "głos" Wake Me Up Aviiciego, jednak na tym jego CV się nie kończy. Na fali sukcesu tego przeboju zaliczył jeszcze wiosną tego roku solowy numer The Man, który 22 VIII pokrył się złotem. Wcześniej miał platynowy singiel I Need a Dollar (2 miejsce wiosną 2011), który był wtedy powiewem retro w zalewie tanecznego R&B oraz złotą płytę Good Things (8 w 2011). 

zaszłości:

Kiedy Evanescence lansowało swój platynowy singiel Bring Me to Life (miesiąc na szczycie w połowie 2003), wydawało się, że to kolejna kapela wykorzystująca modę na nu-metal, jednak z biegiem czasu okazała się bliższa stylistyce gotyckiej. Album Fallen (szczyt wiosną 2003, 74 tyg. w top 75), z którego pochodzi także srebrny singiel My Immortal (7 na przełomie 2003 i 2004) ostatecznie pokrył się poczwórną platyną, platynowy był też The Open Door (2 miejsce jesienią 2006). Kolejny, imienny krążek (4 jesienią 2011) 22 VIII uzyskał złoty status. Być może doczekamy się kiedyś certyfikatów za single Call Me When You're Sober (4 jesienią 2006) i Going Under (8 w 2003).

Wywodzący się z grupy N-Dubz wokalista i raper Dappy dla wielu melomanów jest pośmiewiskiem (ostatnio było o nim głośno, kiedy pobił się z kimś w klubie), ale nikt mu już nie odbierze złotego singla za No Regrets (numer jeden jesienią 2011). Nieco później do 2 miejsca doszło Rockstar z Brianem Mayem na gitarze (!, wolałem jednak, jak grał z Hollym Johnsonem i Living on the Box), ale szybko spadło z listy, podobnie jak album Bad Intentions (6 w 2012). Trudno uwierzyć, że tylko nieznacznie dłuższa jest brytyjska lista certyfikatów legendarnych Jackson 5. Dopiero teraz przyznano im srebrny singiel za I Want You Back (2 zimą 1970), a wcześniej złoto za The Ultimate Collection z 1998 (prawdopodobnie "budget price"). To jednak trochę zmyła, ponieważ kilka składanek łączyło przeboje wykonywane przez wszystkich braci i samego Michaela Jacksona, a inne w wyniku prawnego sporu o nazwę zarejestrowano pod nazwą The Jacksons. Były wśród srebrne single Show You the Way to Go (numer jeden u progu lata 1977), Blame It on the Boogie (8 w 1978), Shake Your Body (Down to the Ground) (4 w 1979) i Can You Feel It (6 w 1981, samplowane przez The Tamperer feat. Maya w hicie Feel It). Złotem pokryła się także składanka The Very Best Of (7 w 2004).

Zespół The Mamas & The Papas jest w Wielkiej Brytanii tak mocno utożsamiany z jednym utworem, że trzy składanki ich przebojów pod rząd nosiły ten sam tytuł. Ostatnia z nich, California Dreamin' - The Best of (21 w 2006) 22 VIII pokryła się srebrem. Sam przebój (23 w 1966 i 9 w 1997) także dosłużył się tego statusu, choć jeszcze wyżej zawędrowały Monday Monday (3 miejsce wiosną 1966) i Dedicated to the One I Love (2 wiosną 1967). Trudno mi przyporządkować płyty wymienione przez BPI z pozycjami na listach przebojów (kwestia nie tylko budget prices, co niechlujnych podpisów), dlatego pozostanę przy konstatacji, że w sumie pięć z nich pokryło się srebrem, a dwie - platyną: 20 Greatest Hits z 1986 i The Best Of z 1995. Pewnie koncentrują się one na repertuarze z If You Can Believe Your Eyes and Ears (3 pozycja latem 1966) i Mamas and Papas Deliver (4 latem 1967).

Ostatnio cicho o australijskiej drum'n'bassowej formacji Pendulum, choć w krótkim czasie udało jej się wypromować trzy platynowe albumy: Hold Your Colour (35 lokata w 2005), In Silico (2 wiosną 2008) i Immersion (szczyt późną wiosną 2010). 22 VIII zespół zdobył swój drugi srebrny singiel po Propane Nightmares (9 w 2008) - Watercolour (4 pozycja wiosną 2010). Mam do nich sentymentem, ponieważ w 2011 sporo przegadaliśmy na temat ich chwytliwszych momentów: The Island, pt. 1 (41 miejsce  jesienią 2010) i Encoder :) Przerwa w działalności jest spowodowana uboczną działalnością Roba Swire i Garetha McGrillena w brostepowym Knife Party.

rozmaitości:

- srebrna płyta dla składanki The Suggs Selection z czerwca 2014, czyli ulubione piosenki lidera chyba najbardziej znanej grupy ska (chyba że się jeszcze uwzględni No Doubt) Madness (niestety jej zapas certyfikatów wyczerpał się na razie 9 VIII 2013). Nie chce mi się sprawdzać, czy hasło promocyjne brzmiało: "This record really Suggs" :)

W następnym odcinku: Mniej więcej po połowie dance i rock, w tym dwóch gitarowych wykonawców zohydzonych przez RMF i zespół, na który wielu czekało :)

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #53 (15. 08. 2014)

aktualności

Sierpień był w Wielkiej Brytanii w dużej mierze miesiącem George'a Ezry o czym świadczy m.in. złoty singiel dla Budapest. Platynowy status uzyskały hity poprzedniego roku: album Johna Newmana Tribute (numer jeden w październiku 2013, 40 tyg. w top 75) i singiel Lorde Royals (szczyt tydzień później). Jak przystało na lato, nie zabrakło srebrnego singla dla francuskiego wakacyjnego hitu Jubel Klingande (3 miejsce w czerwcu). W tym czasie wyznacznikiem względnej zmiany trendów w muzyce klubowej w Europie Środkowej była już tylko wszechobecność saksofonu... Srebrną płytą What Have We Become (3 pozycja wiosną) przypomnieli o sobie Paul Heaton i Jacqui Abbott z superpopularnej kiedyś grupy The Beautiful South. Brytyjczycy chyba stęsknili się za nią, bo dwa poprzednie dzieła pary przeszły niemal bez echa (lokaty poniżej Top 40).

Może nie jest to oczywiste na pierwszy rzut oka, jednak Wielka Brytania nigdy nie obfitowała w szczególnie popularne wokalistki. Vera Lynn ledwo załapała się na epokę list przebojów, Dusty Springfield i Shirley Bassey miały tylko po kilka dużych hitów, w latach 70. wyróżniała się praktycznie tylko Suzi Quatro, Alison Moyet i Annie Lennox były bardziej widoczne na liście sprzedaży płyt. Dopiero ostatnie lata przyniosły w tej kwestii zmiany. Tak się złożyło, że jedyne tamtejsze piosenkarki poza Geri Halliwell, które mają na koncie co najmniej cztery solowe numery jeden, po raz ostatni zdobyły certyfikat BPI tego samego dnia (chociaż pewnie jeszcze przed końcem tego roku się to zmieni). 

Gwoli prawdy Rita Ora nie urodziła się na Wyspach, lecz w kosowskiej Prisztinie, dlatego wspominano na niej na niestety nie istniejącym już blogu Europopped, który z zasady pomijał Zjednoczone Królestwo. Nie zmienia to jednak faktu, że była dziewczyna Calvina Harrisa posiada już trzy złote single: R.I.P. z Tinie Tempah (dwutygodniowe panowanie wiosną 2012), How We Do Party (szczyt latem 2012) i I Will Never Let You Down (ditto wiosną 2014) oraz platynowy album O.R.A (szczyt na progu jesieni 2012). Jej czwarty chart-topper to oczywiście Hot Right Now z DJ Freshem, o którym już wspominałem, a do Band Aid 30 dojdziemy w swoim czasie...

Cheryl (do niedawna Cole) zaliczyła od sierpnia jeszcze jeden numer jeden, ale chyba jej ostatnie sukcesy to chyba w dużej mierze kwestia dobrego timingu, ponieważ letnie Crazy Stupid Love (na "feacie" znowu Tinie Tempah!) poprzestaje na razie na srebrze, a I Don't Care przez pierwszy miesiąc sprzedaży nie doczekało się nagrody. Wcześniejsze certyfikaty mocniej imponują - potrójna platyna za 3 Words (dwa tygodnie na prowadzeniu jesienią 2009, 55 tyg. w top 75) i srebro za singiel pod tym tytułem z Will.I.Amem (4 jesienią 2009), platyna za Fight for This Love (również dwa tygodnie prowadzenia jesienią 2009) i płytę Messy Little Raindrops (szczyt jesienią 2010), złoto za Promise This (nr 1 jesienią 2010), Call My Name (szczyt latem 2012), Parachute (5 zimą 2009) i krążek A Million Lights (2 latem 2012).

W trudnych dla indie rocka czasach zespół Kaiser Chiefs uratował się przed niebytem udziałem wokalisty Ricky'ego Wilsona jako jurora w "The Voice", co pomogło w zdobyciu złotego statusu Education, Education, Education & War (dwa tygodnie na szczycie wiosną 2014), a srebrnego - wydawałoby się "przepadłej" składance Souvenir: The Singles 2004–2012 (19 w 2012), co w pewnym stopniu nawiązuje do sześciokrotnej platyny Employment (druga pozycja wiosną 2005, 86 tyg. w top 75), które uzupełniało złote DVD Enjoyment, podwójnej Yours Truly, Angry Mob (dwa tygodnie na szczycie na przedwiośniu 2007, 63 tyg. w top 75) i złotej Off with Their Heads (2 jesienią 2008). Bez nagrody pozostaje The Future Is Medieval (10 w 2011). Złotem pokrył się nietypowy dla nich singiel Ruby (szczyt zimą 2007), a srebrem - I Predict a Riot (9 za trzecim podejściem w 2005, z Sink That Ship jako drugą stroną A). Spore szanse na podobny sukces w erze streamingu mają: Oh My God (6 w 2005), Everyday I Love You Less And Less (10 w 2005, ale aż 25 tyg. w top 75) i Never Miss a Beat (5 jesienią 2008).

zaszłości

Metallica nie jest na Wyspach Brytyjskich tak szalenie popularnym zespołem, jak w USA, czy nawet w Polsce, co nie oznacza, że jej albumy nie otrzymują regularnie nagród BPI. Przoduje oczywiście wyznaczający zmianę stylu imienny krążek (numer jeden latem 1991, 80 tyg. w top 75), za którym podążą platynowy Death Magnetic (aż trzy tygodnie na szczycie jesienią 2008). Wśród dziewięciu złotych płyt znajdują się m.in. ...And Justice for All (4 miejsce jesienią 1988), Load (szczyt późną wiosną 1996), Reload (4 jesienią 1997) i St. Anger (3 późną wiosną 2003). Złoty certyfikat legendarnego Kill 'Em All (dopiero 142 w 1983!) trafił do wyszukiwarki federacji aż dwukrotnie. 15 VIII jako pierwszy z przebojów z Metalliki srebrny status uzyskał Enter Sandman (5 miejsce latem 1991, pod koniec wiosny 1996 ten wynik powtórzył Until It Sleeps). Co ciekawe, wg kartoteki BPI od 1989 srebrnym singlem jest także nienotowany w setce Creeping Death z o pięć lat starszego albumu Ride Lightning. Dostrzegam pewne szanse także na uhonorowanie Nothing Else Matters (6 z 1992), na temat The Unforgiven (15 w 1991) czy One (13 w 1989) już trudno mi prognozować. Po raz ostatni ikony thrash-metalu pojawiły się w brytyjskim singlowym Top 10 w 2003 z St. Anger.

Kiedy zaczynałem się interesować historią muzyki rockowej, postać wymienianego jako inspiracja m.in. przez pionierów grunge'u Neila Younga na tyle wymykała się mojej uwadze, że dopiero niedawno uświadomiłem sobie, że jest on Kanadyjczykiem. Nie zmienia to faktu, że w Wlk. Brytanii w miarę regularnie notował on sukcesy, z których największymi były podwójnie platynowe płyty za After the Gold Rush (7 pozycja w 1970, 64 tyg. w top 75) i Harvest (szczyt w marcu 1972) oraz platynowe za Decade (46 w 1977, powrót na 15 w 2002) i Greatest Hits (45 w 2004). Autor Rockin' in the Free World ma też na koncie pięć złotych płyt: za Comes a Time (42 w 1978), Live Rust (55 w 1979), Harvest Moon (9 w 1992), Sleeping with Angels sygnowane z zespołem Crazy Horse (2 lokata latem 1994) i Unplugged (4 latem 1993). Ostatni z jego 11 srebrnych krążków to wydany w 1975 r. Tonight's the Night (zagościł na 48 miejscu na Wyspach w 1978). Spośród DVD zainteresowaniem cieszyły się: platynowe Heart of Gold z 2006 (to także tytuł jego największego solowego hitu - 10 w 1972) i złota ekranizacja koncertu Crazy Horse z trasy Rust Never Sleeps z 1978.

Nawet przy zastrzeżeniu, że część jego dokonań to pop-dance, jednym z największym beneficjentów wzrostu popularności R&B w Wlk. Brytanii jest Usher, który 15 VIII otrzymał aż dwa certyfikaty: platynę za swój największy przebój - Yeah z Lil'Jonem i Ludacrisem (dwa tygodnie na szczycie wiosną 2004) i złoto za You Make Me Wanna... (szczyt zimą 1998). Z wczesnych dokonań Amerykanina srebrny status zdobyło jeszcze U Remind Me (3 lokata latem 2001) i U Got It Bad (5 jesienią 2001), a z najbardziej owocnego okresu kariery - Burn (kolejne 2 tygodnie na szczycie wiosną 2004). Cyfrowa sprzedaż pomogła srebrnym: Love in This Club z Young Jeezym (4 wiosną 2008) i Scream (5 latem 2012), złotemu DJ Got Us Fallin' in Love z Pitbullem (7 w 2010), a przede wszystkim platynowemu OMG z mocno dziś reprezentowanym Will.I.Amem (szczyt wiosną 2010). Złote wideo Live Evolution 8701 z 2002 również dokumentuje czasy, które dzisiaj mogą wydawać się dość zamierzchłe.

Stereophonics nigdy nie byli faworytami krytyków, ale swoją dość mocno, ale też melancholijną muzyką zdobyli miliony fanów, którzy nie tylko garnęli się po ich albumy, ale także często single. Złoty status zdobył oczywiście ich jedyny numer jeden - Dakota z przedwiośnia 2005 oraz Handbags and Gladrags (4 zimą 2001). Wykonawcą napisanego przez Mike'a D'Abo z Manfred Mann oryginału był Chris Farlowe, swoją wersję nagrał też Rod Stewart. 15 VIII srebrem pokryła się pamiętana jeszcze przez niektórych z Hop-Bęca piosenka Have a Nice Day (5 latem 2001), która w ten sposób dołączyła do Just Looking (4 na przedwiośniu 1999). Takich newsów może być w przyszłości więcej, ponieważ Walijczycy umieścili w rodzimym top 10 aż 11 utworów, np. znany z Listy Trójki Maybe Tomorrow (3 latem 2003).

Inny indie zespół z Wysp, któremu swemu czasu oberwało się za schlebianie niskim gustom, to Scouting for Girls, jednak wygląda na to, że wciąż sporo osób dobrze go wspomina, ponieważ doczekał się drugiego złotego singla po This Ain't A Love Song (dwa tygodnie na szczycie wiosną 2010) - She's So Lovely (7 w 2007, aż 41 tyg. w top 75). Prawie pół roku w górnej części notowań spędziły ich dwa srebrne single - Elvis Ain't Dead (8 w 2007) i Heartbeat (10 w 2008). Poza numerem jeden wszystkie pochodziły z potrójnie platynowego albumu imiennego (dwa tygodnie na szczycie, 84 tyg. w top 75 od września 2007), Love Song - ze złotego Everybody Wants to Be on TV (2 wiosną 2010). Kolejne dwa krążki również dotarły do pierwszej dziesiątki, ale szybko wypadły z obiegu i nie zostały scertyfikowane.

Powstały w wyniku ewolucji kultowego Jefferson Airplane zespół Starship jest najbardziej znany w Europie z przeboju Nothing's Gonna Stop Us Now z filmu Manekin (miesiąc na prowadzeniu wiosną 1987, złoty singiel w UK), jednak również uznany swego czasu przez magazyn Blender za... najgorszy utwór wszech czasów (ja go akurat lubię) We Built This City (12 w 1985) ma po latach tylu amatorów, że starczyło na srebrny singiel. Amerykański numer 1 z 1986 Sara na Wyspach dotarł tylko do 66 pozycji. Jak się okazuje, sporym zainteresowaniem w Zjednoczonym Królestwie cieszy się także muzyka kalifornijskiej grupy Eels, szczególnie platynowy debiut Beautiful Freak (5 pozycja zimą 1997), po którym nadeszły złote Electro-Shock Blues (12 w 1998) i Daisies of the Galaxy (8 w 2000). 15 VIII do tej listy dołączyła srebrna płyta za Blinking Lights and Other Revelations (16 w 2005). W kończącym się roku kapela Marka O. Everetta powróciła w górne rejony brytyjskich notowań, jednak przy dzisiejszych trendach czekanie na kolejny certyfikat może trwać kolejne 10 lat...

Ostatnio z racji licznych zajęć najbardziej znanego członka Pharrella Williamsa ostatnio cicho o nowych nagraniach N.E.R.D, jednak swego czasu projekt wywołał sporo szumu. Pozostawiło to ślady w kronikach w postaci platynowego certyfikatu za krążek In Search Of (niepozorne 28 w 2002) i złotego za Fly or Die (4 wiosną 2004). Miło, że tylu osobom nie wystarczało Happy, że wywindowali do srebrnego poziomu także ich najpopularniejszy singiel She Wants to Move (5 miejsce wiosną 2004).

W okresie świątecznym na miejscu byłaby opowieść o certyfikatach Natashy Bedingfield (Shake Up Christmas!), tymczasem w drugiej połowie 2014 dwie prestiżowe nagrody otrzymał jej starszy brat Daniel - 15 VIII platynę za balladę If You're Not the One (1 lokata zimą 2002). Na zakończenie trzeba jeszcze wspomnieć o złotej płycie za album Hands Up prezentera programów dla dzieci BBC Justina Fletchera (16 w 2012).

rozmaitości:

- srebrna płyta dla składanki Disney Princesses z października 2011, pewnie nieprzypadkowo certyfikat dopiero teraz...

- srebrna płyta dla składanki American Rock 'N' Roll Anthems z lipca 2013

W następnym odcinku: Oprócz letnich aktualności - kilku wykonawców już lekko pokrytych patyną czasu.

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #52 (08. 08. 2014)

aktualności:

Jak przystało na wakacje - pełen luz, sami starzy znajomi. Jedyny wyjątek to kanadyjscy wykonawcy pop-reggae z Magic! i ich na razie srebrny singiel Rude. Trzy single zdobyły platynowy status: Money On My Mind (numer jeden wczesną wiosną, 36 tyg. w top 75), Ghost Elli Henderson (dwa tygodnie na szczycie na początku lata) i Let It Go Idiny Menzel (tylko 11 miejsce na UK Charts, ale 50 tyg. w top 75 od grudnia 2013, a że mamy znowu zimę, wynik ten pewnie zostanie jeszcze wyśrubowany). Jeden z nich pojawi się w moim topie na koniec roku, pewnie łatwo zgadnąć który :) Złotem pokrył się nieśmiertelny szczególnie na Billboardzie Sail Awolnation (w Wlk. Brytanii ostatecznie 17 miejsce i 24 tyg. w top 75). Drugi album wydany pod pseudonimem Lana Del Rey - Ultraviolence (numer jeden latem) również jest już złoty. Do potrójnie platynowego wyniku Born to Die sporo brakuje, ale autorytatywnie na ten temat pewnie będzie można wypowiadać się dopiero za kilka lat...

Mody na rynku mijają, a Will.I.Am nie traci fanów. Podpora The Black Eyed Peas (ze wszystkimi tego skutkami) właśnie zaliczyła kolejny singlowy numer jeden na Wyspach - It's My Birthday. Śpiewa w nim nastoletni Cody Wise (jeżeli kogoś to interesuje, 29 grudnia ma urodziny). To na razie srebrny singiel, podobnie jak Heartbreaker z Cheryl Cole (4 miejsce wiosną 2008), Check It Out z Nicki Minaj (11 w 2010), T.H.E. (The Hardest Ever) z Mickiem Jaggerem (sic) i Jennifer Lopez (3 zimą 2012) i Thatpower z Justinem Bieberem (2 wiosną 2013). Wydaje się, że mimo wyczerpywania się repertuaru żartów komercyjna forma wesołka nawet zwyżkuje, ponieważ złoty status oprócz This Is Love z Evą Simons (numer jeden latem 2012) uzyskały niedawne Bang Bang z Wielkiego Gatsby'ego (3 latem 2013) i Feelin' Myself z Miley Cyrus i Wiz Khalifą (2 zimą 2014). Jedynym jego platynowym singlem pozostaje Scream & Shout z Britney Spears (dwa tygodnie na prowadzeniu na koniec 2012), a o jednym z najpopularniejszych featuringów napiszę w następnym odcinku.

zaszłości:

O bluesowym Seasick Stevie szerzej pisałem w 10 odcinku serii. Nie wiem, jak to się stało (sprostowanie błędu rachunkowego? przejście na budget price?), ale od tego czasu jego składanka Walkin' Man: The Best of (51 w 2011) zdążyła się pokryć złotem! To już jego czwarty taki sukces, idzie mu więc lepiej niż np. czołowym amerykańskim przedstawicielom ciężkiego grania - Disturbed, którzy 8 VIII cieszyli się z dopiero trzeciego złota - za Indestructible (20 pozycja w 2008), wcześniej taki sukces odniosły również Ten Thousand Fists (59 w 2005) i The Sickness (102 w 2000). Believe (41 w 2002) i Asylum (7 w 2010) na razie zadowalają się srebrem. 

W późnych latach 90. do najlepiej kojarzonych przeze mnie wykonawców należeli ci, których naśladowali uczestnicy programu Zostań gwiazdą w TVN (później przemianowany na Drogę do gwiazd), czyli m.in. Sinead O'Connor, Mike & The Mechanics, Garbage, Janet Jackson, a także Jamiroquai. Właśnie utwór Cosmic Girl (6 lokata w 1996), który przyniósł Marcinowi Szaniawskiemu zwycięstwo w całej serii, 8 VIII otrzymał status srebrnego singla. To dopiero trzecie takie wyróżnienie dla kolektywu Jay Kaya - po Deeper Underground z soundtracku do Godzilli (szczyt latem 1998) i Virtual Insanity (3 latem 1996). Następne w kolejce jest chyba Canned Heat (4 późną wiosną 1999 - dla mnie z kolei wspomnienie Big Star Party z TVN). Ma to jednak drugorzędne znaczenie z porównaniu z długą passą popularnych albumów: przede wszystkim poczwórni platynowym Travelling Without Moving (2 miejsce jesienią 1996, 74 tyg. w top 75), ale także podwójnie platynowymi A Funk Odyssey (dwa tygodnie na szczycie jesienią 2001, 51 tyg. w top 75) i High Times: Singles 1992–2006 (szczyt jesienią 2006) oraz platynowymi Emergency on Planet Earth (3 tyg. na prowadzeniu latem 1993), The Return of the Space Cowboy (2 jesienią 1994), Synkronized (nr 1 latem 1999) i Dynamite (3 latem 2005). Jeszcze Rock Dust Light Star (7 w 2010) załapał się na złoto.

rozmaitości:

- złota płyta dla składanki Now That's What I Call Summer z czerwca (komentarz w odc. 49)

- złota płyta dla składanki Decade 2000-2009 z listopada 2013 (komentarz w odc. 20)

- srebrna płyta dla wydanej w listopadzie 2010 ścieżki dźwiękowej filmu Burleska (pewnie wszyscy to wiedzą, ale przypomnę, że zawiera on piosenki śpiewane przez Christinę Aguilerę i Cher)
- srebrna płyta dla składanki Sunshine Reggae: 20 Feel Good Reggae Hits z 2010; czcigodne starocie, nie ma Boba Marleya!
- srebrna płyta dla składanki My Favourite Mini Disco Songs z lipca 2011 (piosenki, które lubiły miliony, ale teraz większość słuchaczy się tego wstydzi)
- srebrna płyta dla składanki Eddie Stobart Trucking Songs - Trucking All Over The World z czerwca 2014 (rock i country, głównie amerykański; Eddie Stobart Group to brytyjskie przedsiębiorstwo logistyki transportowej)
- srebrna płyta dla składanki The Nation's Favourite Motown Songs z lipca 2014 (od The Supremes do Lionela Richie)

W następnym odcinku: bardzo dobry tydzień przede wszystkim dla pewnego amerykańskiego piosenkarza R&B, ale będą też popowe rekordzistki i zespół, którego sama nazwa jest symbolem gatunku.

Felieton: Band Aid – plaster lekko zużyty

Tydzień temu zacząłem felietonową współpracę z portalem SoundUniverse. Przyjąłem tę ofertę z dużą przyjemnością, ponieważ zmobilizowała mnie do zajmowania się innymi tematami, niż złote płyty. Z pewnym opóźnieniem będą się pojawiały też na blogu.

O ile sztuka niewątpliwie jest jedną z najbardziej nieobliczalnych dziedzin ludzkiego ducha i właśnie to czyni ją piękną, show-business jest dość przewidywalny. Jak przebić Live Aid? Zorganizujmy Live 8! Band Aid II się zestarzał? Zbierzmy Band Aid 20! Co po Live 8? Live 808? Na pewno nie Live 88, bo to ulubiona liczba skinheadów. Bob Geldof okazał się bardziej prozaiczny i wymyślił "tylko" Band Aid 30.

Coraz mniej zadowolonych

Wydawałoby się, że tego typu projekty są nie do ruszenia. Miła dla ucha melodia, poruszający tekst, lubiane gwiazdy, szczytny charytatywny cel. Wydaje się jednak, że z każdym kolejnym podejściem opinia publiczna ma coraz bardziej dość Do They Know It’s Christmas?. Zarzuty przybierają formę dyskusji nad wyższością wpłacenia darowizny bez rozgłosu nad medialnym cyrkiem lub krytyki rzekomo protekcjonalnego podejścia do problemów Afryki. Do idei ma zastrzeżenia nawet biorąca udział w nagraniu Emeli Sandé. Można dojść do wniosku, że dla niektórych cokolwiek zrobiliby Geldof i Midge Ure, będzie źle. Zniknęła przecież kontrowersyjna linijka o "palącym słońcu" i dziwne umiejscowione odwołanie do Boga.

Nie można się jednak oprzeć wrażeniu, że organizatorzy Band Aid liczą na krótką pamięć "targetu" tej akcji. Utwór był bowiem kuriozalny od samego początku, lekceważył bowiem fakt, że dotknięci głodem koptyjscy chrześcijanie z Etiopii obchodzą Boże Narodzenie później niż Europejczycy. Niby to drobny szczegół, biorąc pod uwagę, że wirus Ebola dotknął wielu muzułmanów… Po wielu latach wyszło na jaw, że duża część zebranych w 1984 r. pieniędzy została wyłudzona przez miejscowych rebeliantów i przeznaczona na zakup broni. Także już w 2005 r. zastanawiałem się, dlaczego w Johannesburgu w ramach Live 8 nie wystąpiła żadna anglosaska gwiazda. Miejscowi byli zbyt dumni, aby zaprosić potomków kolonizatorów, czy po prostu wszystkim było tam za daleko?

Zmęczenie materiału
Atmosfery nie polepsza sam Geldof, który na wszelką krytykę reaguje niczym Lech Wałęsa pytany, czy jest Bolkiem. Namawia on Brytyjczyków do usuwania ściągniętego utworu i pobierania go ponownie, zapowiada też wydanie osobnych wersji śpiewanych wyłącznie przez Eda Sheerana i Sama Smitha, bo przecież mamy 2014 rok, a wersja Jessie Ware czy Foals to za duże komercyjne ryzyko. A jeżeli to prawda, że Sandé i Angelique Kidjo nie otrzymały zgody na wykorzystanie własnej redakcji tekstu, sytuacja naprawdę pachnie rasizmem…

Drwiny z koncepcji Band Aid mogą mieć nie tylko moralne, lecz również czysto estetyczne podłoże. Trudno ocenić, ile natura ludzka jest w stanie znieść gwiazdorskich kolektywów śpiewających najczęściej powszechnie rozpoznawalny cover w celach charytatywnych. Obiegowa prawda, że najsłabszą wersję Do They Know It’s Christmas? wykonał Band Aid II to nie tylko rezultat ogólnego znużenia brzmieniem producenckiego teamu Stock-Aitken-Waterman, lecz również pochodna faktu, że to samo trio odpowiadało wcześniej za Let It Be Ferry Aid, z którego dochody przekazano rodzinom ofiar katastrofy promu na Morzu Północnym w 1987 r. oraz wersji Ferry ‘Cross the Mersey Gerry & the Pacemakers w wykonaniu sławnych liverpoolskich wokalistów, która powstała po tragedii na stadionie Hillsborough dwa lata później.

W tym roku uczucie déjà vu jest chyba jeszcze większe, skoro dopiero co miała miejsce premiera opartej na tym samym pomyśle przeróbki God Only Knows The Beach Boys na potrzeby akcji „Children In Need”, która sama w sobie uważana jest za kalkę głośnego coveru Perfect Day Lou Reeda z 1997 r., a drugą towarzyszącą temu wydarzeniu piosenkę również wykonuje chór, tyle że złożony z amatorów. Generalnie uważam, że gromadzenie wielkich nazwisk za wszelką cenę, czy na trackliście składanki, czy do nagrania duetu, to przeceniona metoda na sukces, ale to już temat na inny felieton, ponieważ z wiadomych względów Band Aid nie jest najlepszym przykładem na poparcie tej tezy.

Coś dla każdego

Jednym z najbardziej pozytywnych aspektów tego przedsięwzięcia jest bowiem uchwycenie na wieczną rzeczy pamiątkę kształtu brytyjskiej sceny muzycznej w danym okresie. Oryginalny Band Aid doskonale oddaje moment, w którym scena nowej fali i new romantic wraz ze swoimi słuchaczami na tyle dojrzała, że była gotowa wcielić się w rolę mainstreamowego popu (skądinąd kiedy pierwszy raz usłyszałem Do They Know It’s Christmas? wziąłem Paula Younga za Freddy’ego Mercury’ego, a Simona le Bona z Duran Duran za Eltona Johna!). Jak łatwo zauważyć, Amerykanie wybrali inne podejście do USA for Africa. We Are the World mimo obecności Cindy Lauper czy Kim Carnes to przede wszystkim celebracja historii amerykańskiej muzyki popularnej z takimi jej legendami, jak Bob Dylan czy Ray Charles. Oczywiście nietrudno było osiągnąć taki efekt, skoro np. Michael Jackson i Bruce Springsteen uzyskiwali status ikon na oczach tamtej generacji.

Jak już wspomniałem, Band Aid II to relikt epoki dominacji produkcji Stock-Aitken-Waterman na UK Charts, z kolei Band Aid 20 przypomina o znaczeniu soft-rockowego nurtu new acoustic (Coldplay, Keane, Snow Patrol, Travis), którego liderzy mieli przy tej okazji możliwość spotkać się w studiu ze swoimi idolami z U2 i Radiohead. W 2004 r. był to mój ulubiony podgatunek popu, dlatego czekałem z wypiekami na twarzy na premierę tego singla, a czekałbym z jeszcze większymi, gdybym już wtedy doceniał chórzystów: Neila Hannona z The Divine Comedy i Roisin Murphy. Nie spodziewałem się, że brzmienie kawałka zdominują The Darkness i Dizzee Rascal…

W ten sposób dotarliśmy do czasów takiego rozczłonkowania sceny rozrywkowej, że równie dobrze mogłyby powstać osobne wersje Folk Aid, Indie Aid, Pop Aid etc., ponieważ jest coraz mniej gwiazd, które docierają do naprawdę szerokiej publiczności. Niby taka demokracja ma swoje dobre strony, jednak kiedy dochodzi do zetknięcia tak dużej liczby przedstawicieli różnych muzycznych światów, łatwo o kakofonię. Tutaj do niej nie doszło, uważam, że rezultat jest całkiem miły dla ucha. Świąteczny cud? Raczej profesjonalizm wszystkich zaangażowanych. Profesjonalizm, który coraz częściej wygrywa z nieskrępowanym natchnieniem, szczególnie gdy stawką są pieniądze – mniejsza o to, w jakim celu zostaną wydane.

Na zakończenie szczypta brytyjskiego (ogromnie stronniczego, nie ze wszystkim się zgadzam) humoru | Klik!

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #51 (01. 08. 2014)

aktualności

To był prawdziwy dzień Drake'a. Kanadyjski raper otrzymał platynowy singiel za Hold On We're Going Home nagranym z grupą Majid Jordan (4 miejsce latem 2013), który tym samym przypieczętował swój status jego największego solowego hitu na tych wyspach. Srebrem pokrył się za to jego pierwszy notowany w tym kraju singiel - Forever, w którym towarzyszą mu sami supergwiazdorzy Kanye West, Lil' Wayne i Eminem (dopiero 42 miejsce w 2009, ale przy 12 tygodniach w top 75 to już wystarczy na ok. 200 tys. nabywców). Aubrey Graham ma więc w tej chwili po jednym singlowym certyfikacie w każdym kolorze, nie licząc featuringów, a w tej roli jeszcze o nim usłyszymy. Złotem pokrył się amerykański przebój lata według Billboardu - Fancy Iggy Azalea i Charli XCX (5 miejsce wiosną, ale już ponad pół roku w top 75) oraz debiutancka imienna płyta innych Australijczyków - 5 Seconds of Summer (numer 2 latem). 

Srebrny status uzyskały dwa single z kręgu muzyki tanecznej - Touch młodego Londyńczyka Lewisa Jankela (krewny tego od cymbałów z Pana Tadeusza?), czyli Shift K3Y (3 miejsce wiosną) i Wasted holenderskiego weterana komercyjnego trance Tiesto, w którym zaśpiewał miło przeze mnie pamiętany ze Spectrum Zedda Matthew Koma (również 3, ale już na progu lata). To już czwarty srebrny singiel Tijsa Verwesta po Adagio for Strings (37 w 2005), C'mon (Catch 'Em by Surprise) z Diplo i Bustą Rhymesem (13 w 2011) i Red Lights (6 wczesną wiosną 2014), ale chyba pierwszy z realnymi szansami na złoto, chociaż w mój gust trafił tylko frywolny teledysk... Po raz kolejny na liście nagród BPI pojawili się Imagine Dragons (srebrny singiel za niegdysiejszy numer jeden RT Listy, It's Time - 23 w 2013). No i czym byłby kolejny tydzień bez certyfikatu dla Sama Smitha? Tym razem padło na nie byle co, bo platynę za album In the Lonely Hour.

zaszłości
1 VIII po raz piąty platyną pokrył się album-symbol mody na nu metal: Hybrid Theory Linkin Park (4 pozycja na UK Charts, 88 tyg. w top 75 od stycznia 2001). Za to po raz pierwszy certyfikat jednego dnia otrzymały dwa zespoły ze słowem Seconds w nazwie, ten drugi to oczywiście 30 Seconds to Mars ze srebrnym singlem za The Kill (Rebirth) (28 w 2007). Jak widać, był to dobry tydzień dla singli, które w okresie szczytowej popularności nie doszły nawet do brytyjskiego Top 20.

Przede wszystkim jednak tego dnia drugi singiel w historii brytyjskiej fonografii po Happy P. Williamsa osiągnął status potrójnie platynowego. Ponownie była to amerykańska produkcja - konkretnie Believe Cher (7 tygodni na szczycie w drugiej połowie 1998). Pochodzi ona z podwójnie platynowego albumu pod tym samym tytułem (7 miejsce jesienią 1998, 44 tyg. w top 75), podobnie jak srebrny singiel Strong Enough (5 wczesną wiosną 1999, obrzydzone przez RMF All or Nothing dotarło do 12). Na fali tego sukcesu złotem pokryła się także płyta Living Proof, która w swoim czasie mogła wydawać się megaporażką (46 w 2001, mimo że singiel The Music's No Good Without You dotarł do 8!). Oczywiście skorzystały też na tym składanki: podwójnie platynowe Greatest Hits (7 w 1999) i złote The Very Best Of (17 w 2003) oraz platynowe wideo: Live in Concert (1999) i The Farewell Tour (2003).

Największym przebojem weteranki na UK Charts aż do lat 90-ych była jej wersja Bang Bang -My Baby Shot Me Down (3 wiosną 1966), którą z czasem zupełnie przyćmiło wykonanie Nancy Sinatra. Później była żona Sonny'ego Bono zaliczyła dwa numery jeden: "złoty" cover The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss) (5 tygodni na szczycie wiosną 1991) oraz "srebrny" Love Can Build a Bridge zaśpiewany z Chrissie Hynde, Neneh Cherry i Erickiem Claptonem (szczyt wiosną 1995). On również w oryginale był wykonywany przez kogoś innego (siostrzany duet country The Judds), a nagrano go na potrzeby akcji pomocy dzieciom z Rwandy. W momencie lansowania pierwszego hitu z użyciem Auto-Tune Cher miała już tez potrójną platynę za Love Hurts (szczyt latem 1991, 51 tyg. w top 75) i  Cher's Greatest Hits: 1965-1992 (7 tygodni na szczycie na koniec 1992), platynę za Heart of Stone (7 w 1989, 82 tyg. w top 75) oraz złoto za Cher (26 w 1988, jej pierwszy krążek w Top 75 po 22 latach przerwy!) i It's a Man's World (10 w 1995).

Kolejny odcinek spóźnionej singlowej apoteozy gwiazd młodego soft rocka to srebrny singiel dla Wires Athlete (4 lokata zimą 2005). Zespół miał także dwie platynowe płyty: Vehicles and Animals (19 w 2003) i Tourist (szczyt zimą 2005) oraz złotą Beyond The Neighbourhood (5 jesienią 2007). Niestety superprzebojowy Superhuman Touch (71 w 2009) z płyty Black Swan (18 miejsce) przeszedł zupełnie bez echa, nie wierzę też w certyfikat dla Half Light (16 w 2005)...

Chyba najbardziej znany muzyk rodem z Gujany, Eddy Grant, jest znany w Polsce przede wszystkim z dwóch utworów: złotego singla I Don't Wanna Dance (3 tygodnie na prowadzeniu jesienią 1982) i niecertyfikowanego Gimme Hope Jo'anna (7 w 1988). W jego drugiej ojczyźnie srebrnymi singlami były jeszcze: Electric Avenue (2 zimą 1983) i Do You Feel My Love (8 w 1980). Wywindowały one do poziomu platyny The Greatest Hits (3 pozycja wiosną 2001), a wcześniej złota - All the Hits (23 w 1984), a srebra - Walking on Sunshine (The Very Best of Eddy Grant) (20 w 1989), ostatnio zaś - The Very Best of Eddy Grant - Road to Reparation (14 w 2008). Taki sam status ze studyjnych krążków gwiazdy reggae zdobył jedynie Killer on the Rampage (7 w 1982).

rozmaitości:
- kujemy żelazo, póki gorące: platynowa płyta dla składanki Now That's What I Call Music! 88 

- złota płyta dla składanki Just Great Songs z maja 2014 (szczegóły w odc. 46)

- dalszy ciąg mani, czyli srebrna płyta dla Disney Sing-Along - Frozen z czerwca 2014

W następnym odcinku: mnóstwo składanek, kilka pokaźnych laurów dla hitów tego roku oraz hit dzieciństwa z programu "Zostań gwiazdą". W sumie nudnawo, ale wpadnijcie :)

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #50 (25. 07. 2014)

aktualności

Tak jak zapowiadałem, przez dłuższy czas nie obejdziemy się bez George'a Ezry, który tym razem "skasował" srebro za album Wanted on Voyage. Po raz pierwszy na liście nagrodzonych znaleźli się Holender Oliver Heldens i Becky Hill spod Worcester, którzy właśnie trafili na szczyt listy singli z (jak dla mnie przesadnie) wariackim Gecko (Overdrive).

Wreszcie dobiegł końca jeden z najdłuższych "seriali" tego cyklu, czyli spisywanie singlowych certyfikatów Jasona Derulo. Wokalista haitańskiego pochodzenia 25 VII zaliczył pierwszy w swojej karierze platynowy singiel - Talk Dirty z gościnnym udziałem rapera 2 Chainz (2 tygodnie na prowadzeniu jesienią 2013). Wcześniej niemal seryjnie zdobywał złote single, kolejno za Whatcha Say (3 lokata jesienią 2009), In My Head (szczyt na przedwiośniu 2010), Ridi*n' Solo (2 wiosną 2010), The Other Side (2 latem 2013) i Trumpets (4 jesienią 2013, co ciekawe o tydzień dłużej w top 75 niż Talk Dirty). Srebrny status posiadają What If (12 w 2010), Don't Wanna Go Home (2 tygodnie na szczycie latem 2011), It Girl (4 jesienią 2011) i Wiggle ze Snoop Doggiem (8 w 2014). Wydaje mi się, że ten ostatni kawałek jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

Tinie Tempah doczekał się wreszcie srebrnego singla za utwór ze swojej ostatniej płyty, konkretnie Trampoline (3 lokata latem 2013). Tu także pewną rolę w sukcesie odegrał rap 2 Chainz. Wcześniej gwiazdor grime już dwa razy zdobył singlową platynę: za Pass Out (2 tygodnie "rządów" wiosną 2010, aż 57 tyg. w top 75) i Written in the Stars z wokalem Erica Turnera (numer jeden jesienią 2010). Był to bardzo dobry rok dla Patricka Okogwu, o czym świadczy też złoty singiel za Frisky z Labrinthem (2 latem 2010). Srebrem pokryły się dwie kolaboracje z uznanymi wokalistkami: Invincible z Kelly Rowland (11 w 2010) i Wonderman z Ellie Goulding (12 w 2011). Może się wydawać, że to niewiele, ale Tempah zdobywał też certyfikaty u boku sześciu innych wykonawców głównych. O jednym z nich, który dał mu piąty numer jeden (wliczając "featy") będzie mowa już w odc. 52.

zaszłości

Kolaboracja Jaya-Z, Rihanny i Kanye'go Westa Run This Town (nr 1 późnym latem 2009) po prostu musiała zostać przebojem i tak się stało. Dla Jaya-Z to piąty brytyjski złoty singiel, dla Rihanny - dziewiętnasty, dla Westa - szósty (większość na featuringu lub w duecie). 25 VII przyznano także, o ile kojarzę, jedyny w historii BPA złoty singiel dla wykonawców z Rumunii - Edwarda Mayi i Viki Jiguliny za Stereo Love (4 miejsce wiosną 2010).

Można już oficjalnie powiedzieć, że Love the Way You Lie (2 miejsce latem 2010, 48 tyg. w top 75) to największy przebój Eminema w Wlk. Brytanii, gdyż to jego pierwszy podwójnie platynowy singiel w tym kraju (dla Rihanny - drugi po We Found Love, czyli w duecie siła). Drugi rezultat współpracy tych wykonawców - The Monster (szczyt jesienią 2013) jest już platynowy, podobnie jak wspominany przed tygodniem The Real Slim Shady (numer 1 latem 2010), Stan z mało wtedy znaną Dido (taki sam rezultat zimą 2000), Without Me (hit lata 2002) i Lose Yourself (filmowy przebój zimy 2002). Spośród niefeaturingowych kawałków raperów złoty status zdobyły My Name Is (2 lokata wiosną 1999) i Not Afraid (5 przed wakacjami 2010), za to srebrnych było całe zatrzęsienie: Guilty Conscience z Drem Dre (5 latem 1999), Cleanin' Out My Closet (4 jesienią 2002), Just Lose It (1 jesienią 2004, tu brak złota nieco mnie zaskoczył), Like Toy Soldiers (1 zimą 2005), Mockingbird (4 wiosną 2005), When I'm Gone (5 zimą 2005), Crack a Bottle z Dr Dre i 50 Centem (3 zimą 2009), We Made You (4 wiosną 2009) i najświeższy Berzerk (2 jesienią 2013). Następne w kolejce Guts Over Fear z Sią?

Spośród DVD pyskacza z Detroit najlepiej sprzedał się zbiór teledysków E z 2000 (podwójna platyna) oraz wideo do albumu The Eminem Show i All Access Europe (obydwa z 2002). Wymownie zatytułowany złoty The Anger Management Tour to również zapis występu z 2000 (na trasie występowali także Limp Bizkit i Papa Roach), ale został wydany w 2005. Eminem pojawi się jeszcze w kolejnym odcinku, ale jako fragment większego kolektywu.

Dołączając do złotych Country House (dwa tygodnie na szczycie latem 1995) i Tender (2 na przedwiośniu 1999, o ile pamiętam plasował się też dość wysoko na 30Ton!) oraz srebrnych Beetlebum (1 zimą 1997), Song 2 (2 wiosną 1997) i pięknej ballady The Universal (5 jesienią 1995) Parklife (10 pozycja w 1994) okazał się jednym z singli Blur o najdłużej utrzymującej się popularności. Chętnie zobaczyłbym w tym towarzystwie jeszcze Girls and Boys (5 wiosną 1994). Britpopowi ekscentrycy osiągnęli największy sukces dzięki poczwórnie platynowej płycie Parklife (szczyt wiosną 1994, 106 tyg. w top 75). Świetnie poradziły sobie też potrójnie platynowe The Great Escape (2 tygodnie na szczycie jesienią 1995, 47 tyg. w top 75) i Best Of (3 jesienią 2000). Blur (numer 1 zimą 1997, 65 tyg. w top 75) i 13 (dwa tygodnie "rządów" wiosną 1999) pokryły się platyną, Leisure (7 w 1991), Modern Life Is Rubbish (15 w 1993) i Think Tank (szczyt wiosną 2003) poprzestały na złocie. Dyskografię uzupełnia srebrny Midlife: A Beginner's Guide to Blur (20 w 2009) i trzy złote DVD z lat 90.

rozmaitości:

- podwójnie platynowa płyta dla ścieżki dźwiękowej do filmu Frozen (Kraina lodu), drugi po składance Now 87 album wydany w 2014, który uzyskał taki status w Wielkiej Brytanii

- a propos tej serii: już niecały tydzień po premierze złota płyta dla składanki Now That's What I Call Music! 88 Garage house kontra młode adult contemporary, proszę państwa!

- złota płyta dla składanki Now That's What I Call Running 2014 (szczegóły w odc. 38)

- srebrna płyta dla jeszcze jednego, tym razem bardzo popowego dziecka Ministry of Sound - The Mix (jest Jessie Ware w remiksie Disclosure!)

W następnym odcinku: czy wierzycie w miłość, czyli drugi w historii brytyjski potrójnie platynowy singiel!

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #49 (18. 07. 2014)

aktualności:

18 VII miało miejsce historyczne wydarzenie. Po raz pierwszy (ale nie ostatni) w dziejach brytyjskiej fonografii przyznany został potrójnie platynowy singiel. Jak chyba nietrudno się domyśleć, ten zaszczyt przypadł Happy Pharrella Williamsa (miesiąc na szczycie na przełomie 2013 i 2014, na razie 51 tyg. w top 75, ale wynik ten na pewno zostanie jeszcze wyśrubowany). Co bardziej zaskakujące, to jedyny solowy utwór tego wykonawcy, który doczekał się jakiegokolwiek certyfikatu, wcześniej były członek N.E.R.D otrzymywał je jedynie za udział w nagrywaniu przebojów Daft Punk, Robina Thicke'a, Swedish House Mafia i Snoop Dogga. Trwa dominacja Eda Sheerana w brytyjskim show-businessie, tym razem jej wyznacznikiem był złoty singiel za Sing. Muzykę klubową na liście nagród reprezentują Calvin Harris (złoto za Summer) i Secondcity, który otrzymał srebro za jeden ze słabiej sprzedających się numerów jeden w tym roku - samplujący Toni Braxton I Wanna Feel. Gdzieś zupełnie zaginął jego kolejny utwór - What Can I Do z lubianym przeze mnie Alim Love na wokalu... Na pograniczu sceny tanecznej i ballady sytuuje się nowy wyprodukowany przez Aviciiego srebrny singiel Coldplay - A Sky Full of Stars, a między popem a R&B - srebrne Problem Ariany Grande i Iggy Azalea.

Dolly Parton wykonuje oczywiście ultraamerykańską muzykę, jaką jest country, jednak przed głośnym tegorocznym występem na Glastonbury nie była na Wyspach postacią anonimową, na co na pewno wpłynęła jej kariera filmowa oraz covery jej piosenek nagrywane w innych stylistykach (na pewno to wiecie, ale przypomnę, że to Dolly pierwsza zaśpiewała I Will Always Love You Whitney Houston). Złoty od 4 VII album Blue Smoke - The Best Of (2 miejsce na progu lata) to jej najwyższa pozycja na tej liście, aczkolwiek już wcześniej miała dwie platyny: za Ultimate (17 miejsce w 2003) i The Very Best Of (8 w 2007), cztery złote (najstarszy to Both Sides Of Dolly Parton - 24 w 1978) i trzy srebrne, wśród których nie ma jej wysoko notowanego albumu Better Day (9 w 2011).

archiwum:

18 VII spełniło się kilka moich przepowiedni i życzeń z poprzednich odcinków. Pierwsze w karierze srebrne single otrzymali The View - za Same Jeans (3 lokata na początku 2007) i Don Henley - za ikoniczne The Boys of Summer (12 w 1985). Trwa kolejny minirenesans brytyjskiej popularności Neila Diamonda, a zaczęło się od srebrnego singla dla Sweet Caroline (8 w 1971). Na liście nagród BPI ponownie pojawili się The Verve, którym przyznano złotą płytę za A Storm in Heaven (27 w 1993) oraz Jay-Z i Kanye West, którzy tym razem mogli cieszyć się ze wspólnego platynowego singla za Niggas in Paris (10 miejsce, 45 tyg. w top 75 od marca 2012). Dla Westa to trzecie takie wyróżnienie, dla Cartera - drugie. Za to po raz pierwszy w interesującym nas okresie jest okazja wspomnieć o Amy Winehouse, a konkretnie jej na razie jedynym solowym złotym singlu (miała jeden platynowy featuring) Rehab (7 miejsce jesienią 2006, 58 tyg. w top 75). Był to wyjątkowo dobry tydzień dla Eminema. Z dużym prawdopodobieństwem można chyba powiedzieć, że w tym roku swoje ostatnie certyfikaty otrzymało kilka szacownych bestsellerów, jednym z nich jest od niedawna 8-krotnie platynowy The Marshall Mathers LP (2 tyg. na prowadzeniu latem 2000, 74 tyg. w top 75). Jednocześnie platyną pokrył się wiodący singiel z tego wydawnictwa - The Real Slim Shady (szczyt latem 2000). Pełne podsumowanie przebojów Ema pojawi się już w kolejnym odcinku cyklu!

Michael Jackson zalicza hity nawet po śmierci, co nie dziwi, jeżeli są na takim poziomie, jak srebrny singiel Love Never Felt So Good (8 wiosną 2014) w duecie z Justinem Timberlakiem. Za życia Król Popu miał jeden platynowy singiel Earth Song (6 tygodnia na prowadzeniu na przełomie 1995 i 1996) oraz cztery złote: trochę zapomnianą balladę One Day in Your Life (2 tygodnie "rządów" wiosną 1981), Billie Jean (szczyt zimą 1983), Heal the World (2 zimą 1992) i You Are Not Alone (2 tyg. prowadzenia późnym latem 1995). Dopiero po śmierci artysty ten status osiągnął pierwszy singiel z Bad, a dzięki późniejszym powrotom (2 pozycja latem 2009) był to Man in the Mirror (21 w 1988). Na srebrze poprzestały takie klasyki, jak: Don't Stop 'Til You Get Enough (3 jesienią 1979), Beat It (3 wiosną 1983), Say Say Say z Paulem McCartneyem (2 jesienią 1983), Thriller (10 w 1983), Smooth Criminal (8 w 1988), Black or White (2 tyg. na prowadzeniu jesienią 1991), They Don't Care About Us (4 wiosną 1996) i You Rock My World (2 jesienią 2001).

Koncertowo-dokumentalny film This Is It z 2009 to jedno z najlepiej sprzedających się DVD w Wlk. Brytanii. Do tej pory pokryło się ono platyną 13 razy, a niewiele ustępuje mu 8-krotnie platynowy Moonwalker z 1988 i poczwórnie platynowe Video Greatest Hits - HIStory z 1995. Podwójnie platynowy status mają: Live in Bucharest: The Dangerous Tour z 2005 i HIStory on Film, Volume II z 1997, platynowy - cztery inne kasety, a złoty - trzy.

Jak wiadomo, Kylie Minogue to od lat pewniak do wysokich pozycji na listach przebojów, np. w latach 1986-90 jej 11 singli z rzędu trafiło do brytyjskiego top 5, a w latach 2000-2008: 16 z rzędu do top 10, jednak wciąż niewiele z nich otrzymało certyfikat BPI. Jeżeli wierzyć wyszukiwarce na ich stronie, nigdy żadnego nie przyznano jej sławnemu duetowi z Jasonem Donovanem Especially for You (3 tygodnie na szczycie na koniec 1988), innemu numerowi 1 - Slow z jesieni 2003, ani tak znanemu numerowi, jak The Loco-Motion (2 latem 1988). W okresie współpracy z teamem Stock-Aitken-Waterman złoty status uzyskały I Should Be So Lucky (5 razy na szczycie na początku 1988) i Hand on My Heart (prowadzenie wiosną 1989), a srebrny: Got to Be Certain (2 wiosną 1988), Je Ne Sais Pas Pourquoi (2 jesienią 1988), Never Too Late (4 jesienią 1989), Tears on My Pillow (nr 1 zimą 1990) i Better the Devil You Know (2 wiosną 1990). W eksperymentalnym okresie lat 90. największym sukcesem było "srebrne" Confide in Me (2 lokata jesienią 1994).

Dyskotekowy powrót upamiętnił się przede wszystkim platynowym Can't Get You Out of My Head (miesiąc na prowadzeniu jesienią 2001), które poprzedzało srebrne Spinning Around (szczyt latem 2000) i występ w Kids Robbiego Williamsa. Potem Australijska zgarnęła jeszcze cztery srebrne single: za In Your Eyes (3 na przedwiośniu 2002), Wow (5 zimą 2007), All the Lovers (3 latem 2010) i ostatnio za lubiane przeze mnie w swoim czasie Love at the First Sight (2 latem 2002). Spektakularne sceniczne show przyniosło na razie wokalistce trzy podwójnie platynowe wideo: Live in Sydney z 2001, KylieFever2002: Live in Manchester i Showgirl z 2005. Czwarte to kolekcja teledysków Ultimate Kylie z 2004 (a są jeszcze 4 złote DVD).

Kasabian to jeden z tych zespołów, które są obok Muse najbliżej do wejścia do stworzonego przeze mnie klubu poczwórnej platyny, czyli zespołów, które mają potwierdzoną przez BPI sprzedaż ponad miliona którejś z płyt. Być może niedługo stanie się to udziałem ich potrójnie platynowego imiennego debiutu (4 miejsce jesienią 2004, 67 tyg. w top 75). Duży sukces odniosły również podwójnie platynowe Empire (numer 1 późnym latem 2006, 48 tyg. w top 75) i West Ryder Pauper Lunatic Asylum (dwa tygodnie na prowadzeniu latem 2009, 62 tyg. w top 75). Velociraptor! (szczyt jesienią 2011) jest platyną, 48:13 (nr 1 wiosną 2014) na razie złotem. O znaczeniu zespołu świadczy fakt, że zbiór ich pierwszych trzech albumów (22 w 2010) 18 VII pokrył się srebrem.

Gwen Stefani powoli powraca do solowej kariery, która do tej pory zaowocowała potrójnie platynowym krążkiem Love. Angel. Music. Baby. (4 pozycja na koniec 2004, 54 tyg. w top 75) i platynowym The Sweet Escape (14 w 2006). 18 VII liderka No Doubt otrzymała dopiero trzeci solowy srebrny certyfikat (nie licząc Let Me Blow Ya Mind z Eve). Do The Sweet Escape z Akonem (2 lokata zimą 2007) i What You Waiting For? (4 jesienią 2004) dołączył amerykański numer 1 Hollaback Girl (8 w 2005). Nie poszczęściło się Wind It Up (3 zimą 2006) i Rich Girl (4 wiosną 2005).

rozmaitości:

- podwójnie platynowa płyta dla składanki Now That's What I Call Music! 87 z kwietnia i na razie tyle w tym temacie. Kryzys, panie!
- srebrna płyta dla składanki Now That's What I Call Summer z czerwca (dużo starych numerów jeden, jest m.in. The Style Council, a tracklistę otwiera wiadomo co...

- samotność długodystansowca: srebrna płyta dla składanki Running Trax Xtra - 5k and 10k Edition z marca 2010. Z dzisiejszej perspektywy dwa utwory September w trackliście wyglądają dość egzotycznie.

- znak czasu: kolejny sukces Ministry of Sound - srebrna płyta dla składanki Chilled House Classics z sierpnia 2013 A boom dopiero się wtedy zaczynał...

W następnym odcinku: zakończenie dwóch kolejnych "sag" tego cyklu.

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #48 (11. 07. 2014)

platynowy singiel od 4 VII 2014

aktualności

11 VII na liście nagród BPI po raz pierwszy pojawił się George Ezra (srebrny singiel za Budapest), który w najbliższych miesiącach stanie się wszechobecny. Jego rywal Ed Sheeran cieszył się z platynowej płyty za ostatni album X (czwarty autorski krążek z 2014, który osiągnął taką sprzedaż). Pierwszy singiel Elli Henderson Ghost 11 VII pokrył się złotem, a srebrem - debiutancki, imienny album 5 Seconds of Summer. Tak jak zapowiadałem, swój trzeci srebrny singiel po Antenna (7 pozycja latem 2013) i Million Pound Girl (Badder Than Bad) (5 na początku 2014) uzyskał raper Fuse ODG, który niedawno zdobył rozgłos odmawiając udziału w projekcie Band Aid 30. W Dangerous Love (3 miejsce wiosną) towarzyszy mu doświadczony Sean Paul, dla którego to siódmy brytyjski certyfikat za singiel (uwzględniając featuringi). Znany także z polskiego airplayu Best Day of My Life (17 w pierwszej połowie 2014) to na razie jedyny srebrny singiel nowojorskiej grupy American Authors. Smutna okoliczność - samobójstwo reżysera Malika Bendjelloula wywindowała do poziomu srebrnej płyty soundtrack do nagrodzonego Oscarem i nagrodą BAFTA filmu Searching for Sugar Man z piosenkami zapomnianego bluesmana Sixto Rodrigueza (latem gościł na 26 pozycji UK Charts). A propos nagród, dopiero teraz znalazł się 60-tysięczny nabywca uhonorowanej Mercury Prize 2013 płyty Overgrown Jamesa Blake'a (8 wiosną 2013), która w ten sposób powtórzyła srebrny sukces wcześniej imiennego krążka (9 w 2011).

archiwum

Dobiegł końca jeden z najdłuższych seriali tego cyklu. Złoty singiel za Anything Could Happen (5 miejsce jesienią 2012) to jak na razie ostatni singlowy certyfikat Ellie Goulding. Większość z nich wokalistka otrzymała już w interesującym nas przedziale czasowym. Przypomnijmy, że chodzi o platynowe krążki za Your Song (2 pozycja jesienią 2010), Burn (trzy tygodnie na szczycie latem 2013) i How Long Will I Love You (3 jesienią 2013), złoty za Starry Eyed (4 na przedwiośniu 2010) i srebrny za Explosions (13 w 2013) oraz złoty featuring u Calvina Harrisa i srebrny u Tinie Tempaha. W ogóle bez echa przeszedł jej pierwszy przebój w USA i w Polsce - Lights (zaledwie 49 lokata), a moim faworytem pozostaje The Writer (19 latem 2010).

Kilkadziesiąt lat wykorzystywania na rozmaitych imprezach sportowych nie mogło pójść na marne. We Will Rock You Queen, które w 1977 r. zostało wydane na singlu wraz z We Are the Champions (wg Wikipedii trafiło samodzielnie na szczyt listy przebojów jedynie we Francji) doczekało się własnego srebrnego certyfikatu. To już dziesiąte takie wyróżnienie dla legendarnej grupy, nie licząc wspominanej już przeze mnie wersji We Will Rock You z boysbandem Five. Poprzednie to: Killer Queen (2 lokata jesienią 1974), Fat Bottomed Girls/Bicycle Race (11 w 1978), Flash (10 w 1980), Under Pressure z Davidem Bowie (dwa tygodnie na szczycie jesienią 1981), Radio Ga Ga (2 zimą 1984), I Want to Break Free (3 wiosną 1984), I Want It All (3 wiosną 1989), Innuendo (szczyt zimą 1991) i Heaven for Everyone (2 jesienią 1995). Złotymi singlami (poza Five Live z George'm Michaelem) stały się właśnie We Are the Champions (2 pozycja jesienią 1977) i Crazy Little Thing Called Love (2 jesienią 1979), a w erze cyfrowej mój stary faworyt Don't Stop Me Now (9 w 1979, powrót na 47 w 2008). Prawdziwie legendarny status uzyskała jednak przede wszystkim platynowa Bohemian Rhapsody (dziewięć tygodni na prowadzeniu pod koniec 1975), która powtórnie pokryła się złotem po śmierci Freddy'ego Mercury'ego mając jako drugą stronę A przebój wszech czasów Listy Przebojów Trójki These Are the Days of Our Lives (kolejne 5 tygodni prowadzenia na przełomie 1991 i 1992).

Certyfikaty 11 VII potwierdzają wielokrotnie cytowane przeze mnie powiedzenie "nothing succeeds like success", a konkretnie, że wyższe jest prawdopodobieństwo zapamiętania na lata utworu z dobrze sprzedającej się płyty, która w założeniu miała się bronić jako całość, niż wylansowanie przeboju przez nieznanego wykonawcę. Taki jest przypadek platynowego Fast Car Tracy Chapman (5 wiosną 1988) z siedmiokrotnie platynowego debiutu sygnowanego jej imieniem i nazwiskiem (200 tyg. w top 75 od maja 1988, trzy tygodnie na prowadzeniu). Od pięciu lat przebój co roku wraca do top 75, a w 2011 po odśpiewaniu przez Michaela Collinsa w tamtejszej wersji Mam talent dotarł aż do 4 pozycji! Ten sukces znacznie przyćmił późniejsze osiągnięcia Amerykanki - platynowe płyty za Crossroads (szczyt jesienią 1989) i Collection (3 jesienią 2001) oraz srebrne za New Beginning z 1995 (nie notowana w brytyjskim Top 100) i Let It Rain (36 w 2002).

Podobny przypadek to KT Tunstall, która najpierw osiągnęła kilka sukcesów na rynku płytowym, przede wszystkim pięciokrotną platynę za Eye to the Telescope (3 miejsce zimą 2005, 94 tyg. w top 75) oraz złoto za Drastic Fantastic (3 jesienią 2007) i srebro za Tiger Suit (5 jesienią 2010), a dopiero później pierwszy srebrny singlowy certyfikat za Suddenly I See (12 w 2005). Trudno powiedzieć, czy w przewidywalnym terminie będziemy świętować nagrodę dla Invisible Empire // Crescent Moon (14 w 2013).

Konsumenci zachwycali się bardziej niż krytycy, ale był taki okres na początku stulecia, w którym Ashanti walczyła o koronę amerykańskiej wokalistki R&B numer 1. Nie był to jednak okres imponujących nakładów singli, dlatego dopiero teraz pani Douglas otrzymała srebrny certyfikat za Foolish (4 lokata latem 2002), mimo, że dwa i pół roku później dotarła do 2 miejsca z Only U. Wcześniej miała jeszcze taką samą nagrodę za featuring u Ja Rule. Podobnie jak jej partner w What's Luv i jednym z najbardziej przypadkowych brytyjskich numerów jeden wszech czasów - Wonderful z 2004, bardziej regularnie otrzymywała certyfikaty za płyty: platynowy za imienny debiut (3 pozycja wiosną 2002) oraz złoto za Chapter II (5 latem 2003) i Concrete Rose (25 w 2005).

Wliczanie streamingu do statystyk pomogło też grupie Sixpence None the Richer otrzymać złoty singiel za Kiss Me (4 pozycja wiosną 1999). Wyrośli z chrześcijańskiego rocka (nazwa pochodzi z opowieści C.S. Lewisa) Teksańczycy pojawili się jeszcze w 1999 na 14 miejscu UK Charts z do dziś granym czasami przez Radio Gdańsk coverem There She Goes The La's.

rozmaitości:

- srebrna płyta dla składanki Marbella Sessions 2014 Ministry of Sound z czerwca 2014 (Marbella to hiszpański kurort nad Morzem Śródziemnym), jest m.in. mój ulubieniec Joe Smooth!
- złote DVD dla koncertowego filmu Metalliki Through the Never z ub. roku (premiera na płycie w styczniu 2014), największym sukcesem grupy w tej kategorii było podwójnie platynowe Cunning Stunts z 1998 r. (zapis występu w Fort Worth w Teksasie), a w dalszej kolejności platynowe S&M (1999), czyli eksperyment z muzyką symfoniczną, głośny film dokumentalny Some Kind of Monster z 2004 oraz The Videos 1989-2004 z 2006. Więcej ciekawostek o symbolach thrash metalu prawdopodobnie pojawi się w 53 odcinku cyklu.

W następnym odcinku: single Króla i Księżniczki oraz kilka spełnionych przepowiedni :)

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #47 (04. 07. 2014)

Nadszedł w końcu czas na przedstawienie podsumowania pierwszego tygodnia, w którym BPI brał pod uwagę w swoich statystykach streaming. Ja można się było domyśleć, skorzystało na tym wiele singli (a nawet niesingli), które bezpośrednio po swoim wydaniu nie cieszyły się oszałamiającą popularnością, aczkolwiek nadal zdarzają się tygodnie, w których więcej wyróżnień za sprzedaż otrzymują albumy, których streaming nie jest uwzględniany. W tym tygodniu wybrałem inne nazwy dla części posta, mam nadzieję, że wprowadzony przeze mnie podział jest klarowny (w następnym odcinku powróci stary).

wykonawcy, o których wyróżnieniach wspominałem w poprzednich odcinkach:

Avicii - odc. 41

Beyonce - odc. 31

Busted - odc. 43

Clean Bandit - odc. 30

Disclosure - odc. 27

Duke Dumont - odc. 34

Fall Out Boy - odc. 26

Katy B - odc. 31

Katy Perry - odc. 37

Lady Gaga - odc. 25

Lil' Wayne - odc. 41

Mr Probz - odc. 41

One Direction - odc. 24

Pink - odc. 20

PSY - odc. 20

Route 94 - odc. 37

Taylor Swift - odc. 21

The Wanted - odc. 21

Zedd - odc. 39

wykonawcy, o których dotychczasowe singlowe wyróżnienia podsumowywałem w odcinkach sprzed decyzji o włączeniu streamingu:

Arctic Monkeys - odc. 5; 4 VII - złoty singiel za Do I Wanna Know, "wykrakany" tam srebrny singiel za Why'd You Only Call Me When You're High? (8 pozycja latem 2013) i R U Mine (23 w 2012), aktualny bilans: dwa złote single, cztery srebrne

Gary Barlow - odc. 19; 4 VII - złoty singiel za Let Me Go, aktualny bilans: dwa złote i trzy srebrne single

Bastille - odc. 19; 4 VII - złoty singiel za Of the Night, aktualny bilans: jeden platynowy singiel i jeden złoty

Five - odc. 15: 4 VII - drugi złoty singiel za Got the Feelin' (3 pozycja latem 1998), poza tym 7 stebrnych

Fleetwood Mac - odc. 6: wykrakany srebrny singiel za Everywhere (4 miejsce wiosną 1988), pewnie już sto razy pisałem, że jak byłem mały myślałem, że to śpiewa Michael Jackson

Imagine Dragons - odc. 1; 4 VII - platyna za Radioactive, "wykrakane" srebro za Demons (13 lokata w 2014), zespół jeszcze pojawi się w tym cyklu

Jay-Z - odc. 4; 4 VII - srebrny singiel za No Church in the Wild (37 w 2012) z Kanye Westem i Frankiem Oceanem, dla którego to pierwsza nagroda BPi od czasu złota za album Channel Orange (2 latem 2012), raper jeszcze pojawi się w tym cyklu w kilku konfiguracjach

Jessie J - odc. 12; 4 VII - podwójnie platynowy singiel za Price Tag z B.O.B i wbrew mojemu krakaniu srebrny za Wild z rozchwytywanym ostatnio Big Seanem i Dizzeem Rascalem, dla którego to siódma nagroda BPI za singiel (5 miejsce latem 2013), oczywiście wokalistka jeszcze pojawi się w tym cyklu

Kanye West - odc. 3: 4 VII - drugi platynowy singiel za Gold Digger z Jamiem Foxxem, raper jeszcze wiele razy pojawi się w tym cyklu we wielu konfiguracjach

Lana Del Rey - odc. 2 i 8: 4 VII platyna za Summertime Sadness w remiksie Cedrica Gervaisa, aktualny bilans: po jednym platynowym, złotym i srebrnym singlu

Little Mix - odc. 17; 4 VII - złoty singiel za Move, aktualny bilans: trzy złote single, jeden srebrny

MGMT - odc. 4; 4 VII - do złota za Kids dołączył srebrny singiel za Electric Feel (22 w 2008), świeżo po premierze wydawało mi się, że to Scissor Sisters

OneRepublic - odc. 15; 4 VII - wykrakany srebrny singiel za wyprodukowany przez szwedzkiego DJ-a Alesso If I Lose Myself (8 lokata w 2014), zespół jeszcze pojawi się w tym cyklu

Passenger - jedyna wzmianka w odc. 10, a  tym razem podwójnie platynowy singiel za Let It Go, które pozostaje jedynym jego dużym sukcesem

The Rolling Stones - odc. 3; 4 VII - srebrny singiel za Gimme Shelter z albumu Let It Bleed z 1969, notowany na liście singli w USA na 61 w 1971 w wersji Grand Funk Railroad, legenda to legenda - ten zespół też jeszcze pojawi się w tym cyklu!

The Vamps - pierwsza wzmianka w odc. 16; 4 VII srebrnym singlem stał się Wild Heart (3 miejsce zimą 2014), dodatkowo złotem pokryła się ich debiutancka płyta Meet the Vamps (2 pozycja wiosną), która wciąż nabija kolejne tygodnie w top 75, zespół jeszcze pojawi się w tym cyklu

Pojawią się także starzy wyjadacze: Calvin Harris (złoty singiel za Summer) i Sam Smith (złoty singiel za Stay with Me).

wykonawcy, których singlowe podsumowania pojawią się dopiero w przyszłości:

Kristen Bell, Agatha Lee Monn i niewymieniona w akcie nadania Katie Lopez, czyli trzy głosy księżniczki Anny z filmu Kraina lodu - srebrny singiel za Do You Want To Build A Snowman? (26 na początku 2014, ponad pół roku w top 75)

Coldplay - platynowy singiel za Fix You (4 pozycja jesienią 2005) i srebrny za Violet Hill (8 w 2008)

Jason Derulo - hat-trick! Złoty singiel za The Other Side (2 latem 2013), srebrne za What If (12 w 2010) i Wiggle ze Snoop Doggiem (8 w 2014), to 9 singlowy certyfikat weterana rapu, wliczając featuringi

Eminem - srebrne single za Cleanin' Out My Closet (4 jesienią 2002) i Berzerk (2 jesienią 2013)

David Guetta - podwójnie platynowy singiel za Titanium z Sią (numer jeden zimą 2012, 55 tyg. w top 75) i srebrny za Shot Me Down ze Skylar Grey (4 zimą 2014)

Kasabian - złota płyta za nowy krążek 48:13 (szczyt na początku lata 2014) i srebrny singiel za Club Foot (19 w 2004 i 21 w 2005)

McFly - zespół słynący z krótkich staży singli na liście dopiero otrzymał srebrny singiel za debiutanckie 5 Colours in Her Hair (2 tygodnie na szczycie wiosną 2004)

Nicki Minaj - z polskiego punktu widzenia trochę trudno w to uwierzyć, ale platynowy singiel za Super Bass (8 w 2011, 36 tyg. w top 75)

Paolo Nutini - srebrny singiel za New Shoes (21 w 2007) - dobra ilustracja popularnego albumu kreującego przeboje po czasie na zasadzie "nothing succeeds like success"

Ed Sheeran - prawdziwy król ery streamingu zgarnął srebrne single za Small Bump (25 w 2012), Give Me Love (18 w 2012) i I See Fire (13 w 2013, aż 38 tyg. w top 75)

Tiesto - srebrny singiel za Red Lights (6 wiosną 2014)

Usher - srebrny singiel za U Got It Bad (5 miejsce latem 2001)

Will I Am - złoty singiel za Feelin' Myself z Miley Cyrus i Wizem Khalifą (2 zimą 2014)

wykonawcy, dla których na razie był to jedyny kontakt z nagrodami BPI w okresie zainteresowania cyklu:

4 VII na liście nagród BPI znajdowały się trzy zespoły, które stanowiły podstawę mojego gustu w czasach licealnych. Srebrnym singlem stał się mój chyba ulubiony utwór Oasis - Champagne Supernova z (What's the Story) Morning Glory?, który nie ukazał się na małej płytce w UK, jedynie w Australii, Francji i Nowej Zelandii, a w USA dotarł do pierwszego miejsca w zestawieniu Modern Rock Tracks. Wcześniej Gallagherowie regularnie pojawiali się wśród wyróżnionych, choć z biegiem lat coraz trudniej było im osiągnąć rezultat w rodzaju podwójnej platyny Wonderwall (2 pozycja jesienią 1995), czy platyny Don't Look Back in Anger (szczyt na przedwiośniu 1996 i... Top 20 w plebiscycie Przebój Roku RMF FM!) i D'You Know What I Mean? (numer 1 latem 1997), a nawet złota Whatever (3 na koniec 1994, 51 tyg. w top 75!), Some Might Say (prowadzenie wiosną 1995). Roll With It (2 latem 1995) i Stand By Me (2 latem 1997). Srebrem pokryła się pokaźna część pozostałych singli kwartetu: Shakermaker (11 w 1994), Live Forever (10 w 1994), Cigarettes and Alcohol (7 w 1994), All Around the World, Go Let It Out, The Hindu Times (numery 1 odpowiednio na początku 1998 i 2000 oraz wiosną 2002), Stop Crying Your Heart Out (2 latem 2002 - od poznania tego numeru zaczęło się moje zainteresowanie brytyjskim indie), Little By Little/She Is Love (2 jesienią 2002) i The Importance of Being Idle (szczyt jesienią 2005). Na swój czas wciąż czeka inny "chart-topper" z 2005: Layla oraz siedem innych utworów z Top 10 (w latach 1996-2005 Oasis zanotowali passę 14 singli pod rząd w czołowej piątce, a w latach 2002-2005 - 7 na podium!)

W kategorii albumów legendy z Manchesteru wypracowały sobie taką pozycję, że nawet relatywne porażki - The Masterplan ("tylko" 2 miejsce jesienią 1998) i Standing on the Shoulder of Giants (szczyt wiosną 2000) przyniosły im podwójną platynę, podobnie jak pożegnalny Dig Out Your Soul (prowadzenie jesienią 2008). Jedynymi "czystymi" platynami brit-popowców są album live Familiar to Millions (5 jesienią 2000) i składanka Time Flies - 1994-2009 (szczyt latem 2010, 48 tyg. w top 75). Inny składak - Stop the Clocks (2 na koniec 2006, 58 tyg. w top 75) pokrył się platyną 5 razy. Wyniki pozostałych to:
- 14-krotna platyna: (What's the Story) Morning Glory? (10 tyg. na szczycie, 171 tyg. w top 75 od X 1995),
- 7-krotna platyna: Definitely Maybe (numer jeden, 187 tyg, w top 75 od IX 1994)
- 6-krotna platyna: Be Here Now (5 tygodni na szczycie latem i jesienią 1997, nieźle jak na płytę, która od tego czasu zbiera tylko krytykę...)
- potrójna platyna: Heathen Chemistry (szczyt latem 2002, 44 tyg. w top 75) i Don't Believe the Truth (prowadzenie późną wiosną 2005, 41 tyg. w top 75)

Spośród DVD najwięcej nabywców znalazło podsumowujące trasę 1995/96 8-krotnie platynowe There and Then z 1996, 3 razy platyną pokryło Live by the Sea (koncert w Cliffs Pavillion w Southend w 1995), dwa razy - wizyjna wersja Familiar to Millions, raz - rocznicowe wydanie Definitely Maybe z 2004 i Lord Don't Slow Me Down z 2007.

Snow Patrol to jeden z wielu bohaterów tego odcinka, w których przypadku wzrost popularności przyniósł ożywienie zainteresowania wcześniejszą twórczością. Drogę do serc milionów utorowała tej grupie piosenka Run (5 pozycja zimą 2004), która 4 VII pokryła się złotem i 5-krotnie platynowy album Final Straw (3 miejsce max, 107 tyg. w top 75 od lutego 2004). Jeszcze większym sukcesem było 7-krotnie platynowe Eyes Open (2 tygodnie na prowadzeniu wiosną 2006, 111 tyg. w top 75) i platynowy singiel Chasing Cars (6 pozycja latem 2006), po którym pojawił się jeszcze srebrny Set the Fire to the Third Bar z Marthą Wainwright (18 w 2006), a przed nim też srebrny You're All I Have (7 w 2006). Do pierwszej dziesiątki dotarł jeszcze Signal Fire z filmu Spider-Man 3 (4 wiosną 2007, ale bez certyfikatu). Kolejne albumy Ulsterczyków A Hundred Million Suns (2 jesienią 2008) i Fallen Empires (3 jesienią 2011) również pokryły się platyną, a składanka Up to Now (3 jesienią 2009, 57 tyg. w top 75) - potrójna platyną. To pasmo sukcesów wywindowało także na złoty poziom wcześniejsze płyty Songs for Polarbears z 1998 i When It's All Over We Still Have to Clear Up z 2001 oraz DVD Live at Somerset House (znane też jako...Mums & Dads of the World Be Patient With Your Children) z 2004.

4 VII przyniósł pierwszy singlowy certyfikat dla Travis - srebro za Sing (3 miejsce późną wiosną 2001). Szkoci gościli w brytyjskim Top 10 z sześcioma utworami (ostatnio z Closer wiosną 2007, a w pierwszej piątce gościło jeszcze Coming Around wiosną 2000). Największym płytowym przebojem gwiazd spokojnego indie był 9-krotnie platynowy The Man Who (9 tygodni na szczycie i 102 tyg. w top 75 od czerwca 1999), a po nim - poczwórnie platynowy The Invisible Band (54 tyg. w top 75 od czerwca 2001, miesiąc na prowadzeniu). Podobały się też platynowe 12 Memories (3 jesienią 2003) i Singles (4 jesienią 2004). Na złocie poprzestały Good Feeling (9 w 1997) i The Boy With No Name (4 jesienią 2007). Dwa ostatnie krążki drużyny Frana Healy'ego pozostają bez certyfikatów.Część bohaterów 4 VII to na razie one hit wonders, przynajmniej z punktu widzenia BPI. 

Irlandzcy boysbandowi dominatorzy Westlife mieli w latach swojej świetności reputację zespołu trafiającego tylko do pewnego grona odbiorców. Świadczyłby o tym fakt, że uzyskania srebrnego statusu przez chyba najbardziej znany ich utwór w Polsce - cover Mandy Barry'ego Manilowa (numer jeden jesienią 2003) dopiero po doliczeniu streamingu. Wcześniej grupie udało się jednak uzyskać dwa platynowe single: I Have A Dream/Seasons In The Sun (miesiąc "rządów" na przełomie 1999 i 2000) oraz Uptown Girl (prowadzenie na przedwiośniu 2001) oraz cztery złote: Swear It Again (dwa tygodnie na prowadzeniu wiosną 1999), Flying Without Wings (szczyt jesienią 1999), What Makes a Man (2 na koniec 2000, przerwana passa 6 numerów 1 pod rząd!) i You Raise Me Up (2 tyg. jesienią 2005). Pozostałe znaczące przeboje - If I Let You Go, Fool Again, My Love, Queen of My Heart, World of Our Own, Unbreakable (na szczycie odpowiednio latem 1999, wiosną i jesienią 2000, jesienią 2001, wczesną wiosną i jesienią 2002), Home (3 jesienią 2007) i What About Now (2 jesienią 2009) prędzej lub później uzyskały srebrny status. Na razie najsłabiej z ich chart-topperów sprzedała się przeróbka The Rose Bette Midler (jesień 2006).

Aż pięć albumów podopiecznych Louisa Walsha rozeszło się w Wlk. Brytanii w powyżej milionowym nakładzie. Były to kolejno: 5-krotnie platynowy Westlife (2 miejsce jesienią 1999, 69 tyg. w top 75), 6-krotnie platynowy Coast to Coast (szczyt jesienią 2000), poczwórnie platynowy World of Our Own (numer jeden jesienią 2001), 6-krotnie platynowy Unbreakable: The Greatest Hits Volume 1 (szczyt jesienią 2002, 51 tyg. w top 75) i poczwórnie platynowy Face to Face (jesień 2005). Potrójną platyną pokryły się The Love Album i Back Home (zima 2006 i jesień 2007), podwójną - Allow Us to Be Frank (3 pozycja jesienią 2004), a "tylko" raz - Turnaround (prowadził na liście na początku zimy 2003), Gravity (3 zimą 2010) i Greatest Hits (4 zimą 2011).

Poczwórnie platynowe DVD Where Dreams Come True dokumentuje drugą trasę koncertową Westlife z 2001. Z tego samego roku pochodzi potrójnie platynowe Coast to Coast. W takim samym nakładzie rozeszły się teledyskowa edycja Unbreakable: The Greatest Hits Volume 1 i The Farewell Tour Live at Croke Park 2012. To miejsce w Dublinie chyba było dla nich szczęśliwe, ponieważ nagrano tam też 10 Years Of Westlife – Live at Croke Park Stadium z 2008 - podwójnie platynowe, tak jak Live 2003 i The Number Ones Tour z 2009. Do tego dochodzą cztery platynowe i dwa złote DVD. Prawdziwa instytucja!

(okładka No Rap Version)

Stało się - jeden z bardziej przeraźliwych klubowych przebojów poprzedniego roku - Eat, Sleep, Rave, Repeat Fatboy Slima, Riva Starr i Beardymana (3 miejsce jesienią 2013) uzyskał srebrny status. Znak czasu - sprzedaż utworowi klasyka elektroniki zapewnił remiks Calvina Harrisa... Norman Cook (kiedyś w The Housemartins i Beats International) miał wcześniej cztery srebrne single: The Rockafeller Skank (funk soul brother!, 6 miejsce w 1998), Gangster Trippin (3 jesienią 1998), Praise You (numer jeden zimą 1999) i Right Here, Right Now (2 wiosną 1999). Z albumów najlepiej wypadł poczwórnie platynowy You've Come a Long Way, Baby (miesiąc na szczycie jesienią 1998, 86 tyg. w top 75) oraz platynowe Halfway Between the Gutter and the Stars (8 w 2000, wiele razy cytowałem te tytuły przy różnych okazjach) i Why Try Harder - The Greatest Hits (2 latem 2006). Dyskografię uzupełniają złote Better Living Through Chemistry (69 w 1996) i srebrne Palookaville (14 w 2004).

Chyba dużo się nie pomylę, ryzykując twierdzenie, że Shakira jest obecnie popularniejsza w Polsce niż Wielkiej Brytanii. 4 VII znalazła się wśród nagrodzonych akurat dzięki świeżemu singlowi Can't Remember To Forget You z Rihanną (11 miejsce na początku 2014), jednak wcześniej uzyskała jedynie srebro za Waka Waka (This Time for Africa) z Freshlyground (21 w 2010 - może kwestia wiecznie zawodzących na Mundialach brytyjskich kopaczy...), a jeszcze wcześniej - srebro za She Wolf (4 lokata jesienią 2009) oraz złoto za album pod tym samym tytułem i z takim samym wynikiem na liście. Gypsy ani Loca, i to nawet mimo "featu" Dizze'ego Rascala, na UK Chart nie uświadczysz! Oczywiście Kolumbijka nawet w chłodnym Albionie miała dwa platynowe single: Whenever, Wherever (2 miejsce na przedwiośniu 2002) i Hips Don't Lie z Wyclefem Jeanem (dwa tygodnie na szczycie u progu lata 2006, 38 tyg. w top 75), złoty za Beautiful Liar, gdzie partnerowała Beyonce oraz podwójnie platynową płytę za Laundry Service (2 miejsce wiosną 2002, 47 tyg. w top 75) i platynową za Oral Fixation Vol. 2 (12 w 2006), a do tego srebrny singiel za mocno ograną także u nas balladę Underneath Your Clothes (3 latem 2002).

The Saturdays pojawiły się na brytyjskim rynku muzycznym, kiedy akurat zapotrzebowanie na girlsbandy nieco spadło, dlatego doczekały się tylko jednego singlowego numeru jeden: What About Us z wiosny 2013 z gościnnym udziałem Seana Paula i to on 4 VII stał się ich pierwszym złotym singlem. Wcześniej miały tylko długi szereg srebrnych: Up (5 lokata jesienią 2008, aż 30 tyg. w top 75), Issues (4 zimą 2008), charytatywna wersja Just Can't Get Enough (2 wczesną wiosną 2009), Ego (9 w 2009), Missing You (3 latem 2010), chyba najbardziej znany z tego grona w Polsce Higher z Flo Ridą (10 w 2010) i All Fired Up (3 jesienią 2011). Ogółem dziewczyny wprowadziły do brytyjskiego Top 10 13 kawałków, ostatnio Disco Love (5 jesienią 2013). Nieco dziwi brak certyfikatu dla Forever Is Over (wicelider listy jesienią 2009). Z albumów pokrył się tylko debiutancki Chasing Lights (9 miejsce w 2008), złotem - Headlines (3 latem 2010), srebrem - Wordshaker (9 w 2009) i On Your Radar (23 w 2011). Na rozliczenie Living for the Weekend (10 w listopadzie 2013) i niedawnej składanki Finest Selection pewnie jeszcze przyjdzie poczekać.

Changes Faul & Wad Ad vs. Pnau (3 lokata wiosną) to jeden z czołowych przykładów "frywolnego house z saksofonem", jaki jest bardzo modny w tym roku. Dużo większy hit na kontynencie, ale cieszę się, że dostarczył tantiem lubianej przeze mnie australijskiej grupie electro. Selfie Chainsmokers (11 na przedwiośniu) uważam za jeden z najbardziej wkurzających klubowych hitów tego roku, ale wybrali sobie chwytliwy temat. Te klimaty to także Booyah Showteka, We Are Loud i Sonny'ego Wilsona (5 miejsce jesienią 2013). Ze starszej muzyki klubowej platynowy certyfikat za Sunchyme (2 pozycja jesienią 1997) otrzymało trio Dario G z Crewe (samplowane w tym utworze Life in a Northern Town Dream Academy dotarło do 15 lokaty w 1985, niestety ta sympatyczna grupa nie zdobyła żadnej nagrody BPI). Z wyszukiwarki wynika, że zespół przez błąd w tytule zamiast jednego złotego otrzymał pomyłkowo dwa razy srebrny singiel za Carneval de Paris (5 latem 1998)...

Norweskich wesołków z Ylvis trudno uważać za sztukę wysoką, ale The Fox (17 w 2013) dostarczył mi trochę ubawu. Srebrny singiel za Braveheart to na razie jedyny certyfikat girlsbandu Neon Jungle (4 miejsce zimą 2014), który przechlapał sobie u wielu przerobieniem utworu Banks, zanim sama mogła cokolwiek zarobić na swojej wersji. Za to już drugi srebrny singiel za dodatkowo spopularyzowany przez Sam Bailey Skyscraper (7 w 2013) otrzymała Demi Lovato. Pierwszym był Heart Attack (3 wiosną 2013). Dziesięć lat wcześniej młodzież ogarnęła moda na lżejsze formy amerykańskiego alt-rocka, na czym skorzystała m.in. grupa Wheatus. Jej imienny album (7 na przedwiośniu 2001) pokrył się platyną, podobnie jak singiel Teenage Dirtbag (2 zimą 2001). 4 VII do kolekcji dołączył srebrny singiel za przeróbkę A Little Respect Erasure (3 lokata latem 2001). Nowojorczanom udało się przebić nawet sukces oryginału (4 pozycja jesienią 1988, bez certyfikatu!)

4 VII certyfikaty otrzymało również kilku na razie mało znanych przedstawicieli R&B i hip-hopu: Jeremih za Down On Me z 50 Centem (30 w 2011, niedługo będzie spijał śmietankę za swój hit Don't Tell 'Em z YG) i Kid Ink za Show Me z Chrisem Brownem (23 na przełomie 2013 i 2014). Swoje pięć minut kilka lat temu miał nastoletni wtedy raper z Chicago Soulja Boy Tell 'Em, który 4 VII otrzymał złoty singiel za Crank That (Soulja Boy) (2 miejsce jesienią 2007), a wcześniej - srebrny za Kiss Me thru the Phone z Sammie (6 w 2009)

Ze starszych przedstawicieli tego gatunku należy tu wymienić Billa Withersa, który doczekał się swojego pierwszego singlowego certyfikatu w Wlk. Brytanii - nie za swój największy przebój w trym kraju Lovely Day (7 w 1978), lecz za Ain't No Sunshine - numer 3 Billboardu w 1971 i najlepszy utwór R&B wg jury Grammy w 1972 (40 w 2009). Wokalista, który w młodości pracował w fabryce toalet dla samolotów otrzymał wcześniej złotą płytę za Greatest Hits (90 w 1988) i srebrną za Lovely Day: The Very Best of (35 w 2006). Inna amerykańska weteranka, która 4 VII otrzymała nagrodę BPI za singiel to Dolly Parton. O Jolene (7 miejsce wiosną 1976) na pewno przypomniała Brytyjczykom wersja The White Stripes, przez lata utrzymywała się także pamięć o srebrnym 9 to 5 (47 w 1981), podobny "glitch" jak w przypadku Dario G wystąpił w przypadku podwójnie srebrnego Islands in the Stream w duecie z Kenny'm Rogersem (7 w 1983, baza wielkiego rapowego hitu 1998 Ghetto Supastar). Gwiazda country przeżywa renesans na Wyspach dzięki występowi na Glastonbury, który przełożył się także na srebrną płytę dla Blue Smoke - The Best Of.

Wracamy do czarnych brzmień. 4 VII Notorious B.I.G. gdyby żył, cieszyłby się z drugiego w karierze srebrnego singla na Wyspach za Hypnotize (10 miejsce w 1997). Pierwszym było Mo Money Mo Problems z oddanymi towarzyszami Puff Daddy'm i Mase (6 latem 1997), za to nie powiodło się spreparowanemu przez Diddy'ego "hołdowi" Nasty Girl, mimo, że spędził aż dwa tygodnie na prowadzeniu listy zimą 2006. Był to swego czasu wyznacznik opanowania brytyjskiej kultury masowej przez hip-hop, podobnie jak fakt, że np. nieobecny na UK Charts album Ready To Die z 1994 z czasem osiągnął złoty status, podobnie jak trzy inne krążki Biggy'ego - Born Again (70 w 1999), Duets: The Final Chapter (czy na pewno?, 13 w 2006), Greatest Hits (58 w 2009). Platynowy status przypadł w udziale diamentowemu w USA Life after Death (23 w 1997).

Inna nieżyjąca gwiazda urban music, która chyba jeszcze bardziej inspiruje najmłodsze pokolenie muzyków (i blogerów, nawet w Polsce!) to nieodżałowana Aaliyah. Jej uzyskany na fali żałoby zimą 2002 singlowy numer jeden More Than a Woman wciąż nie doczekał się certyfikatu (sic), za to 4 VII srebrem pokryło się Try Again (5 miejsce latem 2000), które dołączyło do platynowego albumu Aaliyah (5 latem 2001) oraz złotych: Age Ain't Nothing but a Number (23 w 1994), One In A Million (33 w 1996) i I Care 4 U (4 zimą 2003). R.I.P Baby Girl.

Wielki sukces pastiszowego electro-kabaretu Scissor Sisters był równie zaskakujący, co szybkie wyczerpanie tej formuły. Kwartet pozostanie jednak w kronikach dzięki 9-krotnej platynie imiennego debiutu (113 tyg. w top 75 od lutego 2003, miesiąc na szczycie) i poczwórnej platynie Ta-Dah! (szczyt jesienią 2006, 50 tyg. w top 75), nieco mniej - dzięki złotu Night Work (2 latem 2010). Na razie nie poszczęściło się Magic Hour (4 latem 2012). Jedynym singlowym przebojem grupy pozostaje od 4 VII platynowe I Don't Feel Like Dancing (miesiąc na szczycie pod koniec kalendarzowego lata 2006), ponieważ Filthy/Gorgeous (5 zimą 2005) skorzystało głównie na konkurencji z małą liczbą premier. Zespół był na tyle popularny, że jego pierwsze DVD We Are Scissor Sisters z 2004 ma platynowy status.

Swedish House Mafia to prawdziwy zespół postmodernistyczny - rozpadł się zanim wydał autorską płytę, chociaż rolę tę de facto spełniały dwa zestawy klasyfikowane jako składanki: platynowe Until Now z 2012 i złote Until One z 2010. Największym sukcesem kolektywu był jego łabędzi śpiew - platynowe Don't You Worry Child z Johnem Martinem na wokalu (szczyt jesienią 2012, 42 tyg. w top 75), a przed nim przytrafiły się złote: Miami 2 Ibiza z Tinie Tempah (4 jesienią 2010) i One (Your Name) z samym Pharrellem (7 w 2010) oraz srebrne Greyhound (13 w 2012) i uhonorowane 4 VII z australijskimi brostepowcami z Knife Party Antidote (4 zimą 2012).

Bombay Bicycle Club i You Me At Six to dwa zespoły, które łączy więcej niż można przypuszczać. Obydwa zaliczyły na początku tego roku pierwszy album numer jeden w swojej karierze (odpowiednio So Long, See You Tomorrow i Cavalier Youth), obydwa pokryły się srebrem 4 VII, obydwa będą starały przedłużyć się passę trzech z rzędu złotych płyt. W przypadku Bombay Bicycle Club były to: I Had the Blues But I Shook Them Loose (46 miejsce w 2009), Flaws (8 w 2010) i A Different Kind of Fix (6 na progu jesieni 2010), a You Me At Six - Take Off Your Colours (25 w 2008), Hold Me Down (5 na początku 2010) i Sinners Never Sleep (3 jesienią 2011). Kto prędzej przedłuży passę? Statystyki na razie przemawiają za Bombayami, jednak w dzisiejszych czasach nic nie jest pewne... Skromniejsze pasmo sukcesów kontynuują indie rockowcy z British Sea Power. Do You Like Rock Music? (10 lokata w 2008) to ich trzecia z rzędu srebrna płyta - The Decline of British Sea Power (54 w 2003) i Open Season (13 w 2005). Patrząc na daty wydania, trudno spodziewać się kolejnych laurów...

Catatonia to jedna z grup, których słuchanie wypełniało Brytyjczykom czas po wypaleniu się Brit-popu (tak się składa, że wyjątkowo modni na rockowym rynku byli właśnie rozmaici Walijczycy). Przełożyło się to na dwa srebrne single: Mulder and Scully (3 miejsce zimą 1998) i nagrodzony 4 VII Road Rage (5 wiosną 1998; w 1999 Dead from the Waist Down doszło do 7 pozycji) oraz kilka popularnych płyt: potrójnie platynową International Velvet (numer jeden zimą 1998, 93 tyg. w top 75), platynową Equally Cursed and Blessed (szczyt wiosną 1999), złotą Way Beyond Blue (32 w 1996) i srebrną Paper Scissors Stone (6 w 2001).

Big Country chyba już na zawsze pozostaną w cieniu dwóch różnego kalibru tragedii: samobójstwa lidera Stuarta Adamsona i niezaproszenia na koncert Live Aid, ponieważ organizatorzy myśleli, że "szkocka odpowiedź na U2" się rozpadła. W gablocie pozostało jednak kilka trofeów, m.in. platynowa płyta za The Crossing (3 pozycja latem 1983, 80 tyg. w top 75), złote za Steeltown (szczyt jesienią 1984), The Seer (2 latem 1986) i Through a Big Country: Greatest Hits (2 wiosną 1990) oraz srebrna za Peace In Our Time (9 w 1988). Mimo, że zespół był aktywny także w latach 90., na listę nagród BPI powrócił dopiero dzięki składance Fields of Fire: The Ultimate Collection z 2011 (budget price?) Formacja cztery razy trafiła do brytyjskiego Top 10, najwyżej zawędrowało Look Away (7 w 1986).

John Denver kojarzy się raczej z sukcesami na Billboardzie, ale miał też duży hit w Wlk. Brytanii w postaci Annie's Song (szczyt latem 1974 i srebrny singiel) oraz osiem złotych i dwie srebrne płyty, z których najdłużej popularnością cieszyły się: Back Home Again (3 pozycja jesienią 1974) i The Best of John Denver (7 w 1974, 68 tyg. w top 75). Warto wymienić też album Perhaps Love (17 w 1981) nagrany wspólnie z Placido Domingo. Cztery z tych certyfikatów przyznano artyście już po śmierci w 1997. Piątym jest złota płyta za The Ultimate Collection (7 w 2011) z 4 VII.

suplement:

- złota płyta dla składanki Your Songs 2014, więcej szczegółów w odc. 36

W następnym odcinku (pewnie po dłuższym odpoczynku): kolejny gigant podsumowań BPI, który niedługo odwiedzi Polskę oraz chwilowe zakończenie singlowej sagi kumpeli Jessie Ware.