O popularnej muzyce i dobrej muzyce popularnej
W zamierzchłych czasach studenckich posiadałem telefon komórkowy z około 20 piosenkami wgranymi przez producenta. Był to zestaw w miarę eklektyczny, choć dominowała komercja. Na pewno znalazło się tam Angels Morandi, które było domyślnym dzwonkiem. Pamiętam też Brother Oh Brother Mansa Zelmerlowa, Le Disco Shiny Toy Guns i coś podpisanego Blank & Jones - The Night Stars Here (Stars remix).
Wiosną 2005 roku miałem w głowie tylko jedno - wyjechać jak najdalej od Gdyni, aby pozbyć się przykrych wspomnień.
Po długiej przerwie od blogowania trudno zabrać się do czegoś "konkretnego", typu Muzyczna autobiografia albo cykl tłumaczeniowy. Mam jednak w planach ich kontynuację, więc najpierw coś "na rozgrzewkę" - rozwinięcie niedawnych statusów z moich mediów społecznościowych, w tym profilu z ciekawostkami historycznymi, na który również zapraszam!
SG Lewis - coś więcej niż kolega Jessie Ware z wytwórni
Mimo, że ten blog specjalizuje się w szeroko pojętym "retro", tak nostalgicznego wpisu jeszcze na nim było. Nie pisałem jeszcze nigdy bowiem o wykonawcy, którego mój tata tak często wspominał opowiadając o imprezach swojej młodości.
Pisałem już na tym blogu, że euro-dance, choć to muzyka wesoła i skoczna, mieści w sobie dość długą listę przedwczesnych zgonów. Jam & Spoon to coś więcej niż euro-dance, ale tak się złożyło, że śmierć Marka Spoona na zawał serca w 2006 to jedno z moich pierwszych zetknięć z rubryką nekrologową na Wikipedii. Dlaczego zapamiętuję takie makabryczne szczegóły, być może wiecie z mojego drugiego bloga.
Niedawno minęło dziesięć lat od powstania bloga. Kolejne dziesięć jest jak najbardziej realne, biorąc pod uwagę, że wciąż nie zrealizowałem jeszcze wszystkich pomysłów, które zrodziły się w ciągu kilku pierwszych, najowocniejszych miesięcy jego istnienia. Dzisiaj jednak chcę poświęcić trochę miejsca grupie, którą zainteresowałem się względnie niedawno.
