Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #20 (27.12. 2013)

Jak mawiali bohaterowie mocnego meksykańskiego filmu Amores perros: "Chcesz rozśmieszyć Boga? Opowiedz mu o swych planach". Kiedy dostrzegałem już światełko w tunelu, czyli zakończenie opisu najbardziej pracowitego dla rynku muzycznego fragmentu roku, BPI postanowiła pójść w ślady Official Charts Company i uwzględniać streaming przy przyznawaniu certyfikatów dla singli. Zaowocowało to 86 nagrodami datowanymi na 4 lipca (nie licząc dziesięciu niezwiązanych z reformą). Aby ten odcinek cyklu nie był tak monstrualny, jak może się w tej chwili wydawać, będę przy każdej nadarzającej się okazji (pierwsza nadarza się już teraz) spoilerował nagrody z tej grupy - jednak prawdopodobnie tylko przyznane 4 lipca, ponieważ pewnie w następnych tygodniach liczba beneficjantów nowych przepisów się ustabilizuje. Na razie mogę powiedzieć, że są wśród nich utwory utrzymane w bardzo różnych stylach - od typowych "novelty hits" do przyjaznego radiu indie. O szansach kilku z nich na certyfikat wspominałem już na blogu. 

Wbrew pozorom, trudno uznać, że nowe przepisy faworyzują single w stosunku do płyt długogrających. Jak łatwo wywnioskować z lektury dotychczasowych wpisów na ten temat, bardzo duża część albumów, które w latach 2000-2010 dotarła do top 50 sprzedaży, osiągnęły przynajmniej srebrny, a często złoty status. W tym samym czasie właściwie tylko single z pierwszego miejsca UK Charts mogły być w miarę pewne "srebra". Dopiero upowszechnienie się sprzedaży cyfrowej obniżyło granicę "tolerancji" do 15, a w niektórych przypadkach nawet niższego miejsca (oczywiście przy odpowiednio długim stażu i często po upływie kilku lat od premiery). W tej chwili nie wydaje się, aby uwzględnianie streamingu sprowokowało zalew laurów dla przypadkowych utworów - tym bardziej, że przecież jednocześnie zmieniono zasady kompilacji listy przebojów, gdzie również nie doszło do gwałtownych zmian. Skądinąd OCC zapowiada prace nad metodą podsumowywania streamingu albumów, aczkolwiek wydaje mi się to mało realne.

aktualności:

Najkrócej mówiąc 27 XII nagrody od BPI otrzymali znaczący gracze drugiego półrocza 2013, którzy nie załapali się na nie tydzień wcześniej (oczywiście pamiętam o maruderach nagrodzonych 3 I 2014). M.in. wtedy pierwszy raz na honorowej liście pojawił się hit/zmora wielu następnych miesięcy - Happy Pharrella Williamsa. Wtedy dla mnie był to jeszcze niepozorny numer ze ścieżki dźwiękowej filmu Minionki rozrabiają (Despicable Me 2) i listy Mavoya, któremu wróżyłem przyćmienie przez Get Lucky i Blurred Lines. Co do tego przeboju - podwójnie platynowy singiel (48 tygodni w top 75) i złota płyta dla Robina Thicke za album pod tym samym tytułem (numer 1 latem 2013) prawdopodobnie zostaną jego jedynymi suwenirami od BPI, ponieważ świat obiegły właśnie informacje o katastrofalnych wynikach sprzedaży nowego krążka Paula. Nie dziwią mnie one, ponieważ to małe przystępne wydawnictwo w klimatach zbliżonych do MTV Unplugged, jednak nie podoba mi się taka medialna nagonka. Jeżeli komuś nie podobała się popularność Blurred Lines, wystarczyło nie słuchać radia... W USA w 2007 r. platynowy status uzyskała płyta The Evolution of Robin Thicke i singiel Lost Without U (na Wyspach odpowiednio 30 i 11 pozycja).

Wśród nagrodzonych 27 XII znalazły się takie tuzy, jak Ellie Goulding (podwójnie platynowa płyta za Halcyon), Avicii (srebrny singiel za Hey Brother) i Lorde (srebrna płyta za Pure Heroine). Do grona złotych płyt dołączyły m.in. nieco niespodziewany październikowy numer jeden - Days Are Gone Haim (na razie 35 tygodni w top 75, ale ze względu na trwający sezon festiwalowy są szanse na polepszenie tego wyniku), eklektyczne Save Rock and Roll Fall Out Boy (2 lokata wiosną 2013) i Best Of Keane (numer 10 w listopadzie). Wśród srebrnych pojawiła się przedłużając trwającą od lat passę Delta Machine Depeche Mode (2 miejsce w kwietniu 2013).

Aż trzy certyfikaty otrzymali 27 XII członkowie One Direction - dwa za albumy i jeden za wideo. Podwójna platyna za Midnight Memories (2 tygodnie na szczycie w grudniu, na razie 32 tygodnie w top 75) oraz potrójna za Take Me Home (1 miejsce pod koniec 2012, 71 tygodni w top 75) i wcześniej za Up All Night (2 w 2011, 120 tygodni w top 75) to oczywiście wyśmienite wyniki, jednak nie da się ukryć, że ojczyzna wcale nie stanowi szczególnie ważnego komponentu światowego sukcesu boysbandu. Nawet bowiem jeżeli któraś z tych płyt przekroczyła milionowy nakład, krążki niektórych brytyjskich solistów zrobiły to w ostatnich latach w bardziej spektakularny sposób i nie myślę tu tylko o Adele. Więcej na ten temat już w następnym odcinku.

Po raz pierwszy wśród scertyfikowanych znalazła się zwyciężczyni ostatniej edycji X Factora Sam Bailey, jednak jej cover Skyscraper Demi Lovato, mimo pierwszego miejsca na liście sprzedaży nie powtórzył wyniku wielu poprzedników i poprzestał na srebrze. Nie mogło być inaczej, skoro utrzymał się w top 75 tylko 7 tygodni. To niewiele w porównaniu z osiągnięciami również nagrodzonej 27 XII Leony Lewis. Mimo zaledwie 13 miejsca na UK Charts jej ostatni album Christmas with Love rozszedł się w złotym nakładzie, co stanowi powrót do formy po komentowanym podobnie jak dziś Paula, ale mimo wszystko srebrnym Glassheart (3 miejsce jesienią 2012). Wcześniej 10-krotnie platynowy Spirit spędził na przełomie 2007 i 2008 dwa miesiące na prowadzeniu listy (93 tygodnie w top 75), a Echo pokryło się podwójną platyną (szczyt w listopadzie 2009). Zwyciężczyni trzeciej edycji X-Factora w 2006 ma na koncie trzy platynowe single: A Moment Like This (miesiąc na szczycie na przełomie 2006 i 2007), Bleeding Love (trudno wyobrażalne dziś 7 tygodni prowadzenia na koniec 2007, ponad milionowy nakład) i Run (2 tyg. na czele w grudniu 2008) oraz dwa srebrne: Better in Time/Footprints in the Sand (wicelider wiosną 2008) i Happy (taka sama pozycja półtorej roku później). Żadnemu z czterech pozostałych singli artystki, które dotarły do top 10, nie udało się uzyskać certyfikatu i szanse, że pomoże im streaming są chyba niewielkie.

John Newman pozostaje z punktu widzenia BPI gwiazdą jednego solowego przeboju, za to dużo dużego - Love Me Again 27 XII pokryło się platyną (singlowy numer jeden w lipcu 2013, na razie 39 tygodni w top 75). Klasycznym one-hit wonderem pozostaje w Wlk. Brytanii amerykański zespół Awolnation, którego "srebrne" Sail pojawiło się na UK Charts w październiku 2013 i dotarło do 17 pozycji, aczkolwiek kariera tego moim zdaniem całkowicie niemelodyjnego utworu miała już tyle zakrętów, że nie można wykluczyć osiągnięcia przez niego jeszcze większego sukcesu.

Trwało doroczne "pięć minut" muzyki (głównie) dla starszych pań "z klasą". Tym razem przyszła pora na nagrodzenie absolutnie czołowych przedstawicieli tej  rynkowej niszy. Męski zespół wokalny Il Divo jeszcze nie zszedł poniżej złotej płyty i A Musical Affair (5 miejsce w grudniu) nie była wyjątkiem. Ten krążek podtrzymał passę, której elementami były Wicked Game (6 pozycja w 2011) i The Greatest Hits (17 w 2012). Wcześniej międzynarodowa grupa osiągała jeszcze większe sukcesy: 5-krotną platynę za Il Divo (szczyt notowań jesienią 2004, 40 tygodni w top 75), potrójną za Ancora (taki sam wynik w 2005), podwójną za Siempre (2 w 2006) i platynę za The Promise (1 w 2008).

Sporym gronem fanów nadal cieszy się zwyciężczyni trzeciej edycji wyspiarskiego "Mam talent" Susan Boyle. Jej ścieżka albumowej kariery przypomina losy Il Divo, z tym, że przyszło jej spadać z jeszcze wyższego konia: aż 7-krotnej platyny za płytowy przebój końca 2009 - I Dreamed a Dream. Potem przyszedł czas na kolejne zimowe numery jeden - podwójnie platynowy The Gift (2010) i platynowy Someone to Watch Over Me (2011) oraz dwie złote płyty - Standing Ovation: The Greatest Songs from the Stage (5 pozycja w 2012) i zawierająca kontrowersyjny "duet" z Elvisem Presleyem Home for Christmas (9 w 2013). Czyżby w tym roku szykowała się banicja z pierwszej dziesiątki?

Pozostając jeszcze przy finalistach talent shows - na początku tego roku OCC próbowało przekonać Rebeccę Ferguson (2 miejsce w X Factorze w 2010), że wbrew swoim skargom w mediach ma trzy przeboje. BPI by się nie udało, ponieważ wokalistka nie ma na razie w dorobku nawet jednego srebrnego singla, za to może się pochwalić już sporymi sukcesami płytowymi. Do podwójnej platyny za Heaven (3 lokata w 2011, 41 tygodni w top 75) dorzuciła teraz złoto za Freedom (6 w grudniu).

Michael Bublé to już więcej niż muzyka dla babć. To jedna z największych gwiazd światowej wokalistyki ostatnich lat. O jego pozycji świadczy fakt, że dopiero czwarty studyjny album - 10-krotnie platynowy Crazy Love stał się prawdziwym pogromcą list przebojów (tylko tydzień na szczycie w Wlk. Brytanii jesienią 2009, ale 156 tygodni w top 75 - czwarty najlepszy wynik w XXI wieku, rekord stulecia w kategorii "solista"). Oczywiście, już wcześniejsze jego dokonania notowały godne pozazdroszczenia rezultaty - Michael Bublé (6 pozycja w 2003) do tej pory uzyskał podwójnie platynowy status (jego świąteczna edycja - srebrny), It's Time (4 na początku 2005, 44 tygodnie w top 75) i Call Me Irresponsible (2 w 2007, znów 44 tygodnie w top 75) - platynowy, Come Fly with Me (52 w 2004) i Caught in the Act (25 w 2006) - złoty, Meets Madison Square Garden (22 w 2009) - srebrny. Pierwszym naprawdę pokaźnym bestsellerem była potrójnie platynowa Call Me Irresponsible - Special Edition (3 lokata jesienią 2007, 56 tygodni w top 75).

Po Crazy Love Kanadyjczyk nie zszedł już poniżej 1 miejsca dla Christmas (3 tygodnie na szczycie na koniec 2011, 7-krotna platyna) i nagrodzona 27 XII To Be Loved (2 tygodnie prowadzenia wiosną 2013, na razie 61 tygodni w top 75, podwójna platyna). Następca croonerów ma także w dorobku złoty singiel za Haven't Met You Yet (5 pozycja jesienią 2009) oraz srebrne za Home (31 w 2005, utwór 3 razy wracał do top 75), Everything (38 w 2007), Lost (19 w 2007) i Hollywood (11 w 2010). Jak widać, kłania się "cherrypicking" ulubionych utworów z płyt, pewnie wspomagany coverami z talent show. Samemu bazować na przeróbkach, a jednocześnie wylansować kilka oryginalnych przebojów - oto miara popularności!

Robbie Williams to wykonawca to o wielu twarzach, jednak ostatni sukces - podwójną platynę za Swings Both Ways (3 tygodnie na szczycie pod koniec 2013) - przyniósł mu "bublowaty" repertuar. Płytowe statystyki "grubego tancerza z Take That" są oszałamiające - 11 albumów numer jeden, dwa, które skończyły na drugim miejscu i...nic więcej. Numer jeden numerowi jeden jednak nierówny, niektóre z tych płyt były niekwestionowanymi hitami, inne prowokowały wzruszenie ramion. Można to wyczytać z ich staży i oczywiście certyfikatów. W tym wypadku chyba najwięcej powie zwykły spis nagród, zaczynając od najcenniejszej:
-10-krotnie platynowa płyta: I've Been Expecting You (od listopada 1998 98 tyg. w top 75, 3 tyg. na prowadzeniu)
-8-krotnie platynowa płyta: Life Thru a Lens (od października 1997 123 tyg. w top 75, 2 tyg. na prowadzeniu) i Sing When You're Winning (3 tyg. na prowadzeniu jesienią 2000, 62 tyg. w top 75)
-7-krotnie platynowa płyta: Swing When You're Winning (7 tyg. na szczycie na przełomie 2001 i 2002, 45 tyg. w top 75) i Greatest Hits (miesiąc na szczycie jesienią 2004, 82 tyg. w top 75)
- 6-krotnie platynowa płyta: Escapology (7 tyg. na "pole position" na koniec 2002, 50 tyg. w top 75)
- poczwórnie platynowa płyta: Intensive Care (jesień 2005)
- potrójnie platynowa płyta: Reality Killed the Video Star (2 miejsce jesienią 2009),
- podwójnie platynowa płyta: In and Out of Consciousness: The Greatest Hits 1990–2010 (szczyt jesienią 2010), Live at Knebworth (2 w 2003)
- platynowa płyta: Rudebox (jesień 2006), Take the Crown (2012)

W dziedzinie singli Robbie jest paradoksem, ponieważ jedynym podwójnie platynowym z ich długiej listy jest...najlepiej sprzedający się w historii UK Charts numer 4, czyli wybrany także singlem 25-lecia Brit Awards Angels z 1997. Platynowy status uzyskały Rock DJ (chart-topper latem 2000) i Candy (2 tygodnie na szczycie jesienią 2012), złoty - Millennium (szczyt latem 1998) i She's The One/It's Only Us (ditto jesienią 1999), srebrny - debiutancki Freedom (2 pozycja w 1996), Let Me Entertain You (3 w 1998), moje ukochane No Regrets (4 w 1998, w chórkach wokaliści Pet Shop Boys i The Divine Comedy!), Kids (2 w 2000, duet z Kylie Minogue), Supreme (4 na koniec 2000), Eternity/The Road to Mandalay (2 tygodnie na czele latem 2001), Somethin' Stupid (3 tygodnie prowadzenia na koniec 2001), Feel (4 w 2002), Bodies (2 w 2009), You Know Me (6 pół roku później) i Shame (duet z Garym Barlowem, 2 w 2010). Da się zauważyć siedem lat przerwy między certyfikatami, w której mieszczą się m.in. względnie popularne Radio (numer 1 jesienią 2004) i Tripping (2 w 2005).

Sir Cliff Richard to prawdziwa instytucja brytyjskiego rynku muzycznego, tym bardziej mnie dziwi, że żaden jego album nie wytrzymał całego roku w tamtejszej top 75 (podobnie nie poszczęściło się The Rolling Stones). The Fabulous Rock 'n' Roll Songbook (7 miejsce w listopadzie 2013) to jego 13 w karierze złoty album (o ironio, jeden z nich nosi tytuł The Platinum Collection), 14 innych pokryło się tylko srebrem (jeden z nich nawet nazywał się Silver :) Największy nakład uzyskała poczwórnie platynowa Private Collection: 1979–1988 (2 tygodnie na prowadzeniu jesienią 1988). Dużym sukcesem było również podwójnie platynowe From a Distance - The Event (3 pozycja w 1990). Platyną pokryły się w kolejności chronologicznej: 40 Golden Greats (numer jeden jesienią 1977), Love Songs (5 tygodni na szczycie latem 1981, 43 tyg. w top 75), Wired for Sound (4 w 1981), Always Guaranteed (5 w 1987), Stronger (7 w 1989), Together (10 w 1991), The Hit List (3 w 1994), The Whole Story - His Greatest Hits (6 w 2000) i Cliff at Christmas (9 w 2003). Na erę certyfikatów nie "załapały się" trzy płytowe numery jeden: 21 Today (1961) oraz ścieżki dźwiękowe do The Young Ones i Summer Holiday (1961 i 1963).

Największy singlowy sukces weterana przydarzył mu się już pod koniec kariery, kiedy odebrał platynowy singiel za The Millennium Prayer, który spędził 3 tyg. na prowadzeniu brytyjskich notowań pod koniec 1999. Wcześniej cztery razy cieszył się ze złotego singla: za Mistletoe and Wine (miesiąc na szczycie w grudniu 1988), Living Doll z komikami z The Young Ones (trzy tygodnie prowadzenia wiosną 1986), Daddy's Home (2 w 1981) i We Don't Talk Anymore (miesiąc "królowania" latem 1979). Wśród jego 9 srebrnych singli znalazły się: inny świąteczny numer jeden: Saviour's Day z 1990 oraz duet z Sarah Brightman All I Ask of You (3 w 1986). W czasach "przedcertyfikatowych" wokalista ulokował 9 piosenek na najwyższej pozycji UK Charts, w tym oryginalną wersję Living Doll (1963) i eurowizyjny przebój Congratulations (1968). O najpopularniejszych DVD Richarda pisałem w odcinku 18.

Tak się złożyło, że tego samego dnia nagrody BPI otrzymały dwa zespoły - bohaterowie mojego wpisu pt. Po prostu rzekłbyś kicz. Dzięki temu każdy dotychczasowy album 30 Seconds to Mars ma brytyjski certyfikat: Love Lust Faith + Dreams (5 pozycja latem 2013) i nienotowany na Wyspach eponimiczny debiut z 2002 - srebrny, A Beautiful Lie (38 w 2007) - złoty, a This Is War (15 w 2009, niezły staż - 34 tygodnie w top 75) - platynowy. Ekipa Jareda Leto zgarnęła również srebrny singiel za podniosłe Kings and Queens (28 lokata na przełomie 2009 i 2010).

archiwum:

Jake Bugg wyśrubował wynik swojego eponimicznego debiutu (szczyt listy jesienią 2012, na razie 81 tygodni w top 75) do godnej uwagi podwójnej platyny. Przypomnę, że drugi album tego wykonawcy Shangri-La na razie cieszy się złotym statusem. Taki sam wynik, tyle że jeszcze bardziej imponujący, bo w kategorii singli osiągnął PSY ze swoim wszędobylskim Gangnam Style (numer 1 jesienią 2012, na chwilę obecną brakuje mu tygodnia do pełnego roku w top 75). Cokolwiek sądzić o rapowych zdolnościach Koreańczyka lub ich braku stanowi on już dość pokaźny (nie tylko z racji wymiarów) przypis do historii show-businessu, ponieważ 4 VII w ramach rozliczania streamingu srebrny status uzyskał także Gentleman (10 pozycja wiosną 2013)...

Kolejny przyczynek do dziejów kryzysu na rynku płytowym. 27 XII srebrem pokrył się debiutancki imienny album tanecznego producenta Nicka Douwmy, czyli Sub Focusa (51 miejsce w 2009). Wydany w październiku Torus znalazł się na 11 pozycji listy, a mimo, że znalazły się na nim dwa single z brytyjskiej pierwszej dziesiątki certyfikatu nie otrzymał do tej pory... One zresztą również.

W porównaniu z opisaną w odcinku 17 oszałamiającą albumową karierą Elvisa Presleya, jego ślad w historii singlowych certyfikatów BPI jest niewielki. Król rock'n'rolla jeszcze za życia otrzymał srebrny singiel za utwór My Boy (5 lokata w 1974), po jego śmierci złotem pokryło się Way Down (5 tygodni na prowadzeniu latem i jesienią 1977), a srebrem My Way (9 w 1977) oraz It's Only Love (3 w 1980). Jedyną singlową platyną Presleya pozostaje więc remiks A Little Less Conversation w wykonaniu JXL (miesiąc na szczycie w 2002). W erze cyfrowej pierwszym srebrnym singlem stało 27 XII Suspicious Minds (2 lokata w 1969, powrót na 15 w 2001 i 11 w 2007). Statystyk tych nie zmieniła na razie nawet akcja reedycji wszystkich 17 numerów jeden legendy w 2005.

Mój zacny kolega Muzyko(b)loger ukuł termin "syndrom Pink", oznaczający problemy z rozróżnieniem singli wokalistek, które praktycznie w ogóle nie przerywają promocji swoich wytworów. Jeżeli brytyjską karierę Alecii Moore dopadła taka przypadłość, to tylko w niewielkim stopniu. Bardziej przeszkadzała w niej rozpiętość stylistyczna, ponieważ poza śpiewanym w kwartecie Lady Marmalade żaden z jej singli z wczesnego okresu R&B mimo miejsc w pierwszej dziesiątce nie doczekał się certyfikatu, aczkolwiek to bardziej kwestia niższych nakładów w sprzedaży fizycznej niż cyfrowej. Dzięki temu promujące ostatnie wydawnictwo Amerykanki Blow Me (One Last Kiss) i Try (odpowiednio 3 i 8 lokata na liście) uzyskały bez problemu srebrny status, zaś duet z Natem Ruessem z fun. Just Give Me a Reason (2 miejsce na początku 2013, 33 tygodnie w top 75) nawet platynowy. Tylko So What (3 tygodnie na prowadzeniu jesienią 2008) udało się osiągnąć ten pułap i to po wprowadzeniu streamingowego handicapu. Złoty status uzyskało właśnie 27 XII Raise Your Glass (13 pozycja w 2010, czyli znowu kłania się "digitalna łatwizna"), srebrny - Get the Party Started (2 miejsce na początku 2002), Just Like a Pill (szczyt jesienią), Who Knew (5 w 2006), Sober (9 w 2009), Please Don't Leave Me (12 lokata dwa miesiące później) i F**kin' Perfect (10 w 2011). Z polskiego punktu widzenia nieco dziwi brak na tej liście U & Ur Hand (10 w 2006), zaś Heartbreak Down, które chyba zrodziło syndrom Pink, w ogóle nie było promowane w Zjednoczonym Królestwie.

Największym płytowym sukcesem "Różowej" na Wyspach pozostaje 6-krotnie platynowe M!ssundaztood (od lutego 2002 73 tyg. w top 75, maksymalna pozycja 2), za którym plasują się poczwórnie platynowe I'm Not Dead (3 lokata wiosną 2006, 90 tygodni w top 75) i Funhouse (szczyt jesienią 2008, 87 tygodni w top 75), a jeszcze dalej - podwójnie platynowe Greatest Hits-So Far (5 pozycja w 2010, 86 tygodni w top 75) i ostatnie The Truth About Love (2 jesienią 2012, 70 tygodni w  top 75...so far ;) oraz platynowe Try This (3 w 2003) i Can't Take Me Home (13 w 2000, 41 tyg. w top 75). Złoty status uzyskał zestaw czterech płyt wokalistki (7 w 2009) oraz jego wersja z dwoma pierwszymi krążkami. Pink ma także w dorobku dwa platynowe i jedno złote wideo ze swoich dotychczasowych tras koncertowych.

W ramach nostalgii za brzmieniami z początku wieku Sisqo odebrał złoty singiel za swój przebój Thong Song (3 miejsce wiosną 2000). Wcześniej były wokalista Dru Hill zaliczył dwie złote płyty: Unleash the Dragon (15 pozycja w 2000, 36 tygodni w top 75) i Return the Dragon (22 w 2001). Co ciekawe, mimo że 3 razy udało mu się dotrzeć do brytyjskiego top 10, nie przypadło to w udziale jego jedynemu amerykańskiemu numerowi jeden - balladzie Incomplete. Jeżeli mowa o wykonawcach sprzed dziesięciu i więcej lat, jeszcze bardziej zaskoczył mnie srebrny singiel dla Darrena Hayesa za jeden z największych przebojów w historii Poplisty RMF - Insatiable (8 lokata wiosną 2002). Album Spin, z którego pochodzi ta kompozycja, na fali odziedziczonej po występach w Savage Garden popularności Australijczyka pokrył się platyną (2 miejsce również wiosną 2002).

rozmaitości:

- sześciokrotnie platynowe wideo dla One Direction za This Is Us (potrojony nakład w ciągu tygodnia!)

- platynowe wideo dla Beyoncé za Life Is But A Dream (komentarz w odc. 18), to pierwszy taki sukces wokalistki, która wcześniej uzbierała trzy złote DVD: The Beyoncé Experience Live (2007), Live at Wembley (2008) i I Am... World Tour (2010).

- ciąg dalszy reunionowych szaleństw: platynowe wideo dla The Stone Roses za dokumentujący karierę klasyków nurtu madchester film Made of Stone wydany w listopadzie 2013; taki status osiągnęło jeszcze eponimiczne DVD z 2004 (koncert z Blackpool i występy TV promujące debiutancki album), a złoty - The Complete z 1995

- złote wideo dla Andre Rieu i przyjaciół za Live in Maastricht z października 2013

- złota płyta dla składanki Classical Voices z listopada 2013 (komentarz w odc. 18)

- złota płyta dla składanki The X Factor z listopada 2013 (jw.)

- srebrna płyta dla składanki Clubland 24 z listopada 2013 (gł. taneczne remiksy popowych przebojów, nr 1 tracklisty - You Make Me Aviciiego)

- srebrna płyta dla składanki A Family Christmas z października 2013 (?) (Google podpowiada jedynie standardy w wykonaniu The Piano Guys)

- srebrna płyta dla składanki Decade 2000-2009 z listopada 2013 podsumowującej ten okres historii wytwórni Ministry of Sound (Modjo, David Guetta, Calvin Harris, Eric Prydz...)

Jeżeli po takiej dawce pisaniny komuś będzie chciało się czytać kolejny odcinek :), czeka go urozmaicona dawka informacji. Spotka na swojej drodze m.in. kilku indie-faworytów różnych pokoleń, sławnego łysego balladzistę, pierwszą kultową brytyjską wokalistkę oraz pewną divę znaną z zamiłowania do prywatności.

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #19 (20.12. 2013)

aktualności

Chyba największym albumowym wydarzeniem grudnia była niespodziewana premiera nowego, imiennego krążka Beyoncé, który już bezpośrednio po premierze uzyskał złoty status. Dobrą passę przedłużył zdobywający powoli status klasyka brytyjskiego easy listening Gary Barlow, który 20 XII cieszył się z platyny za płytę Since I Saw You Last oraz srebra za swój niedawny numer 2 - singiel Let Me Go. Wliczając duet z Robbiem Williamsem Shame to czwarta taka solowa nagroda dla głównego autora przebojów Take That - po Love Won't Wait (nr 1 wiosną 1997) oraz nagranym z The Commonwealth Band i Military Wives Sing (taka sama lokata latem 2012). Najlepiej sprzedającym się (jedynym złotym) singlem piosenkarza pozostaje jego solowy debiut i pierwszy utwór ze szczytu listy w nowym wcieleniu Forever Love z lata 1996.

Na srebrze na razie poprzestały obdarzone mocnymi głosami Leona Lewis (świąteczny zestaw Christmas with Love) i Rebecca Ferguson (Freedom). Dużą popularnością nadal cieszył się także reaktywowany po 2 latach gwiazdorski duet Eminema i Rihanny (złoto za singiel The Monster). Po raz drugi na liście nagród dla pojedynczych utworów pojawili się Bastille, tym razem z Of The Night - promującym zatytułowaną All This Bad Blood reedycję debiutu mash-upem przebojów...euro-dance z rytmem w tytule. 

Dla wielu najbardziej oczekiwanych wydawnictw jesieni 2013 20 XII pozostaje końcem przygody z nagrodami BPI. Tak stało się z retro-soulowym debiutem Johna Newmana Tribute (lider listy w październiku), drugą płytą kującego żelazo póki gorące Jake'a Bugga Shangri-La (3 miejsce na koniec listopada) oraz pierwszą składanką indie-stadionowych przebojów The Killers Direct Hits (6 pozycja w listopadzie). Podobnie jak one, na razie tylko złotym statusem legitymizuje się Bangerz Miley Cyrus (numer 1 jeszcze w październiku). Może się wydawać, że w świetle medialnego szumu to niewiele, jednak do tej pory album pt. nomen-omen Breakout (10 miejsce jesienią 2008) dobił do platyny, a Bangerz remisuje z The Time of Our Lives (17 w 2009) i wygrywa z pierwszym podejściem wokalistki do "niegrzeczności" - srebrnym Can't Be Tamed (8 w 2010). Na liście sprzedaży albumów figurowało również wydawnictwo Best of Both Worlds Tour Concert (29 pozycja w 2008), jednak BPI zaklasyfikowało je jako wideo - i to podwójnie platynowe.

Na długiej liście krążków szczycących się od 20 XII mianem złotych można znaleźć wiele produkcji wykonawców celujących głównie w gusta odbiorców w średnim wieku i starszych. Można wśród nich znaleźć BZ 20 najbardziej doświadczonych w tym gronie Boyzone (6 miejsce w grudniu). W latach 90. zanotował on cztery płyty z rzędu na 1 miejscu listy sprzedaży: w 1995 - Said And Done (potrójna platyna, 58 tygodni w top 75), w 1996 - A Different Beat (taki sam wynik), przez 3 tygodnie w 1998 - Where We Belong (5x platyna, 55 tyg. w top 75), zaś aż przez 9 tygodni w 1999 - By Request (aż 6-krotna platyna, 57 tyg. w top 75). Po przerwie w występach tak różowo już nie była, choć być może biorąc pod uwagę ogólny kryzys na rynku należałoby też docenić platynowe wyniki Back Again... No Matter What (4 lokata jesienią 2008, 40 tyg. w top 75) i Brother (1 miejsce przez 3 tygodnie wiosną 2010). Poniżej tego poziomu na razie poza BZ 20 zeszły jeszcze dwie składanki (jedna złota i jedna srebrna).

Irlandczycy odnosili porównywalne sukcesy na rynku singli. Aż dwie ich małe płytki pokryły się platyną: No Matter What z musicalu Whistle Down the Wind (3 tygodnie na szczycie latem 1998) oraz przeróbka Father and Son Cata Stevensa (2 pozycja jesienią 1995). Pięć kolejnych szczyci się złotym statusem: debiutanckie Love Me For a Reason (2 w 1994), Words (lider jesienią 1996), Baby, Can I Hold You (2 w 1997), I Love The Way You Love Me (2 w 1998) i When The Going Gets Tough (2 tyg. na prowadzeniu wiosną 1999). Na srebrnym poziomie zatrzymało się dalszych osiem: ich pozostałe numery jeden - A Different Beat (zima 1996), All That I Need (wiosna 1998) i You Needed Me (wiosna 1999), promujący film o przygodach Jasia Fasoli Picture of You (wicelider notowań latem 1997), wreszcie Key to My Life (3 w 1995), Coming Home Now (4 w 1996), Isn't It a Wonder (2 w 1997) i Everyday I Love You (3 w 1999). Ogółem na przestrzeni pięciu lat Ronan Keating z kolegami uzbierali 16 utworów z rzędu w brytyjskiej top 5, a w 2008 ta przerwana później passa przedłużyła się o kolejny! Dodam jeszcze, że ich najpopularniejszym DVD jest potrójnie platynowe Live at Wembley z 1996, ale podwójnie platynowych też mają aż cztery (w tym dwie z trasy towarzyszącej albumowi By Request).

Swoją pozycję na rynku obronił, jak ich nazywam, "retro boysband" The Overtones. Saturday Night At The Movies (5 miejsce w listopadzie) stała się bowiem złotą płytą, podobnie jak Higher (6 w 2012). Obydwie jednak mocno ustępują także jeśli chodzi o staż na liście Good Ol' Fashioned Love (4 w 2010, 45 tyg. w top 75). W przypadku najbardziej znanego z roli w londyńskiej musicalowej wersji Nędzników tenora Alfiego Boe również mamy do czynienia z niewielką tendencją spadkową. Po platynowych Bring Him Home (9 lokata na początku 2011, 43 tyg. w top 75) i Alfie (6 w 2011) nadeszły dwie złote płyty: Storyteller (6 w 2012) i Trust (8 w listopadzie 2013).

archiwum:

Zawsze cieszy mnie poszerzenie listy albumów, które zdobyły w Wlk. Brytanii miano poczwórnie platynowych, czyli bez dodatkowego szperania można założyć, że znalazły one w tym kraju ponad milion nabywców. 20 XII dostąpił tego zaszczytu album o tyle niespodziewany, że nigdy nie znalazł się na szczycie tamtejszych notowań, mimo że wydała go ciesząca się popularnością przez wiele lat grupa, a do emisji doszło w niesprzyjającej rekordom sprzedaży longplayów ostatniej dekadzie. Mowa o promowanym wzruszającą balladą You're My Star Decade in the Sun: Best of Stereophonics (2 miejsce jesienią 2008, 89 tygodni w top 75).

Czasami nawet zespołom, którym nie zabiegają szczególnie o względy "przypadkowego słuchacza" udaje się osiągnąć uznanie dla przynajmniej jednego pojedynczego utworu. W wypadku grupy Elbow padło na najlepszą piosenkę 2008 według jury Ivor Novello Awards - One Day Like This, która aż czterokrotnie wracała na UK Charts, także w tym roku, i ostatecznie uzyskała aż platynowy status. Największy sukces (4 miejsce) uzyskała latem 2012 po wykorzystaniu w ceremonii zamknięcia letnich igrzysk olimpijskich w Londynie, ale jej popularność wzrosła już po uhonorowaniu Elbow statuetką BRIT Awards 2009 w kategorii "najlepszy zespół".

Bardziej ukierunkowany na balans między sprzedażą singli i płyt (bo też mniej rockowy) jest kolejny bohater tego wpisu - trio The Script. Jak na razie udaje im się to, chociaż nie da się ukryć, że kosztem artystycznej konsekwencji... Dużym przebojem z eponimicznego debiutu (100 tygodni w top 75 od sierpnia 2008, z czego 3 tyg. na "tronie", poczwórna platyna) było platynowe The Man Who Can't Be Moved (2 lokata, mniejszym - złote Breakeven (maksymalna pozycja - 21, ale dzięki dwóm powrotom ponad pół roku w top 75), z Science & Faith (61 tyg. w top 75 od września 2010, 2 tyg. na szczycie, podwójna platyna) najbardziej podobało się złote For the First Time (Times Are Hard( (4 pozycja) i to ono uzyskało ten status 20 XII, a z platynowego Number 3 (2 miejsce we wrześniu 2012, frustrujące z punktu widzenia statystyka 50 tygodni w top 75) - również platynowe Hall of Fame z rapem Will.I.Ama (2 tygodnie na prowadzeniu, 46 tygodni w top 75, w tym jeden w ub. miesiącu!; te znajomości wokalisty z The Voice...)

Barbra Streisand to nie tylko przebój Boney M. Duck Sauce :) To też amerykańska aktorka, reżyser i piosenkarka, która dokonała w swojej karierze tak wiele, że zasłużyła nawet, żeby widnieć w tle konta Jessie Ware na Twitterze :) Gwiazda musicalu zaliczyła do tej pory aż 6 platynowych płyt w Wlk. Brytanii (także 11 złotych i 4 srebrne). Ostatni to The Platinum Collection (8 miejsce w 2010), najlepiej sprzedający się - podwójnie platynowy The Essential (1 wiosną 2002), pozostałe w porządku chronologicznym: firmowana razem z Krisem Kristoffersonem ścieżka dźwiękowa do Narodzin gwiazdy (2 tygodnie na szczycie wiosną 1977, 54 tyg. w top 75), Barbra Streisand's Greatest Hits Volume 2 (cały miesiąc na prowadzeniu wiosną 1979), Guilty (2 razy na 1 jesienią 1980, 82 tyg. w top 75), Love Songs (od stycznia 1982 aż 9 razy na szczycie, 129 tyg. w top 75) i Guilty Too (3 w 2005). Z jej chart-topperów na razie na złocie poprzestał jedynie Love Is The Answer z 2009, co nie dziwi przy tylko 7 tygodniach w top 75.

Spośród scertyfikowanych singli artystki dwa to opublikowane na ich albumach duety z innymi wokalistkami (Donną Summer i Celine Dion). Poza tym srebrny status uzyskał Love Theme From "A Star Is Born", czyli Evergreen (3 w 1977) i Woman In Love (3 tygodnie na szczycie w 1980). Co ciekawe, aby zaliczyć passę 4 singli z rzędu w brytyjskim top 5 Streisand potrzebowała aż 4 lat (1977-1980)! Jej najlepiej sprzedające się na Wyspach wideo to podwójnie platynowe The Concert z 2004 (jak mi się wydaje reedycja występu w MGM Grand nagranego w 1994).

Przez zamieszanie z luką w przeglądarce przedwcześnie opisałem certyfikatową karierę The Who w odc. 15. W tym miejscu dodam więc tylko, że zespół, który właśnie zapowiedział pożegnalną trasę koncertową dorzucił jeszcze do kolekcji złota płytę za nienotowaną na UK Charts (dumpingowa cena?) Pinball Wizard: The Collection z maja 2012. Najwyraźniej z tej samej serii pochodzi srebrna od 20 XII płyta kultowego na Wyspach post-punkowego tria odnowicieli subkultury modsów The Jam That's Entertainment: The Collection z sierpnia 2012. Dla kapeli, która ujawniła światu kompozytorski talent Paula Wellera (znany także z nagrań solo i duetu The Style Council) to 15 album z certyfikatem BPI. Dziewięć z nich ma złoty status, trzy - srebrny, platynowy uzyskały: pierwszy w dorobku nie istniejącej już wtedy grupy zestaw przebojów Snap (2 lokata w 1983), The Beat Surrender (składanka z 1993, nie notowana na liście) i The Very Best Of (2 w 1997). Jedynym płytowym chart topperem The Jam był "złoty" The Gift z wiosny 1982.

Formacja odnosiła także rzadkie jak na rockowy skład sukcesy na rynku singli. Dwa jej numery 1: Going Underground z wiosny 1980 i A Town Called Malice z zimy 1982 pokryły się złotem, sześć innych małych płytek - srebrem. Spośród nich Start z lata 1980 i pożegnalny Beat Surrender z zimy 1982 również dotarły na szczyt popularności w Zjednoczonym Królestwie. Kultowy status mają też przede wszystkim The Eton Rifles (3 jesienią 1979), na które odpowiedzią są Guns of Brixton The Clash. Pozostałe to: Strange Town (15 w 1979, wzrost sprzedaży pod wpływem rozwiązania grupy), Funeral Pyre (4 w 1981) i mocno pobrzmiewająca Wojciechem Gąssowskim :) The Bitterest Pill (I Ever Had to Swallow) (2 jesienią 1982), której minięcie się ze szczytem ponoć skłoniło Wellera do wybrania innej drogi kariery.

Czasem zdarza się, że na liście nagród BPI pojawi się wykonawca, którego nie znam mimo, że tworzył muzykę ukierunkowaną na podbicie masowej widowni. Najczęściej dotyczy to lat 90., kiedy jeszcze nie interesowałem się brytyjską listą przebojów. W ich końcówce działał m.in. inspirowany r&b girlsband Honeyz, któremu mimo przymiarek nie udało się nawet nagrać dwóch albumów, jednak jest na tyle ciepło wspominany, że załapał się do popularnego programu Big Reunion. A także uzyskać złotą płytę za Wonder No. 8 (33 miejsce na koniec 1998, aczkolwiek dzięki konsekwentnej promocji uzbierał 22 tygodnie w top 75), srebrny singiel za End of the Line (5 miejsce w tym samym roku), wreszcie złoty za balladę Finally Found (4 pozycja wiosną 1998). Ogółem dziewczyny umieściły cztery single w rodzimym top 10.

Jakiś związek z czasem prezentów dla babć mogła mieć złota płyta dla dość popularnego w latach 70. urodzonego w obecnej Kenii wykonawcy tradycyjnego popu i folku Rogera Whittakera za The Very Best Of. Archiwum BPI informuje, że składanka została wydana w 1996 r. - być może to reedycja zestawu o tym samym tytule z 1975 r., który był jego największym sukcesem w kraju przodków (5 miejsce na liście, 42 tyg. w top 75, złoty status w oryginalnej formie), a odnosił je także m.in. w Niemczech, śpiewając fonetycznie :) Osiągnął go na fali popularności złotego singla The Last Farewell, który otarł się o szczyt UK Charts i zdobył pewien rozgłos w USA (1 miejsce na liście Adult Contemporary). Ogółem piosenkarz ma na koncie siedem złotych płyt i cztery srebrne.

Światowa kariera uprawiającej classical crossover Nowozelandki Hayley Westenra w ostatnich latach mocno zwolniła, a w najlepszym okresie również nie przekroczyła poziomu złotej płyty (Pure - 7 lokata w 2003, Odyssey - 10 w 2005). Treasure (9 w 2007) była już tylko srebrną, podobnie jak nagrodzona 20 XII River Of Dreams: The Very Best Of (24 w 2008). A propos wokalistek i srebrnych płyt, po raz pierwszy na liście nagrodzonych przez BPI pojawiła się wykonująca folk Kate Rusby. Patrząc na "gołe" liczby Awkward Annie (32 miejsce w 2007) zwojowała mniej niż 20 (22 w 2012), więc być może jeszcze kiedyś będzie okazja napisać o tej pani (przy obecnych trendach sprzedaży pewnie za jakieś 5 lat...)

rozmaitości:

One Direction idą jak burza na wszystkich frontach, także wideo. 20 XII złoty status uzyskał poświęcony im film dokumentalny Going Our Way, po raz pierwszy pojawił się także - z podwójnie platynową adnotacją - obraz pt. This Is Us, o którym będzie okazja wspomnieć jeszcze przynajmniej cztery razy!

- złote wideo dla Robbiego Williamsa za One Night At The Palladium - zapis koncertu w swingowej konwencji z 8 listopada 2013. To już dziesiąte scertyfikowane wideo byłego członka Take That. Najlepiej sprzedało się wspominane w odc. 17 Live at the Albert z czasów promocji albumu Swing When You're Winning (7x platyna) i What We Did Last Summer – Robbie Williams: Live at Knebworth z 2003 (6x platyna, trasa Weekends of Mass Distraction Tour). Nieznacznie ustępują im: potrójnie platynowa kompilacja And Through It All: Robbie Williams Live 1997-2006 oraz podwójnie platynowa nieocenzurowana wersja teledysku do Rock DJ z 2002 :)

- złote wideo dla The Rolling Stones za Gimme Shelter - filmową dokumentację tournee po USA w 1969, które zakończyło się tragedią na koncercie w Altamont (adnotacja o złotym wideo znajduje się również pod datą 22 lipca - być może chodzi o inny nośnik)

- złote wideo dla Jeffa Wayne'a z zespołem za The War of the Worlds – The New Generation z listopada 2013. Koncertowa wersja oryginalnej ścieżki z 2007 pokryła się w Wielkiej Brytanii trzy razy platyną. Dźwiękowa adaptacja Wojny światów Herberta George'a Wellsa prawdziwie unieśmiertelniła tego kompozytora. Jej pierwotna redakcja z 1978 r. to album o jedenastym najdłuższym stażu w historii brytyjskiej top 75 (max 5 miejsce, 235 tygodni), co przełożyło się na 5-krotnie platynowy status. Podobnie jak w przypadku innego konceptualnego dzieła z lat 70., Tubular Bells Mike'a Oldfielda, pojawiły się sequele. Złoty status uzyskały reedycja Highlights from The War of the Worlds z 2007 i The War of the Worlds – The New Generation (13 pozycja na koniec 2012).

silne uczucie deja vu - wygląda na to, że składanki, przynajmniej w okresie świątecznym, mają sztywno określony kalendarz wydawniczy i pułap sprzedawalności

- potrójnie platynowa płyta dla już kilkakrotnie wspominanej składanki Now That's What I Call Music! 86 z listopada 2013 

- złota płyta dla składanki 100 Hits - R&B z października 2008 (amerykańskie i brytyjskie hity lat 90. i "zerowych", zmieściły się m.in. Sugababes)

- złota płyta dla składanki Now That's What I Call Disney Princess z października 2013 (komentarz w odc. 17)

- złota płyta dla składanki Now That's What I Call Movies z listopada 2013

- złota płyta dla składanki The Annual 2014 z listopada 2013 (komentarz w odc. 17)

- złota płyta dla składanki The Pete Tong Collection z listopada 2013 (komentarz oczywiście w odc. 17:)

- srebrna płyta dla składanki Disney Princess: The Ultimate Song Collection z 2004 (promowana utworem If You Can Dream najmłodszej wokalistki w historii notowanej na listach country Billboardu Ashley Gearing)

- srebrna płyta dla składanki Dermot O'Leary Presents The Saturday Sessions 2013 z lutego 2013 (nagrania na żywo na potrzeby BBC Radio 2, w tym covery, np. A Case of You Joni Mitchell w wykonaniu Jamesa Blake'a)

- srebrna płyta dla składanki Greatest Ever! Christmas Songs: The Definitive Collection z października 2012; najciekawsze na tej płycie jest, że All I Want For Christmas śpiewa Samantha Mumba

W następnym odcinku kolejny maraton, znowu pożegnanie z wieloma bohaterami 2013, z niektórymi niestety jedyny kontakt na dłuższy czas, a z bardziej historycznych wzmianek - single Króla Rock & Rolla i kompletnie dla mnie niespodziewany australijski akcent.

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #18 (13.12. 2013)

Tradycyjnie zacznijmy od kilku słów na temat wydawnictw, których pięć minut na brytyjskim rynku dopiero się zaczynało. 13 XII w najlepsze trwała koniunktura na albumy Aviciiego True (złoto) i Robbiego Williamsa Swings Both Ways, który pokrył się platyną. Powody do radości mieli także jego nieco młodsi rywale z Boyzone (srebrna płyta dla BZ 20). Dobrą passę sprzedaży longplayów podtrzymali The Killers (srebro dla "bestofu" Direct Hits). Jak przystało na czas prezentów dla rodziców, popularnością cieszyły się "srebrne" płyty z zakresu classical crossover i brzmień retro (Home for Christmas Susan Boyle, Saturday Night At The Movies The Overtones, A Musical Affair Il Divo)

Mimo licznych kontrowersji i kilku deklaracji zerwania ze sceną, od 15 lat każdy wydany w Wielkiej Brytanii album Eminema pokrywa się platyną. Nie inaczej było z ostatnim The Marshall Mathers LP 2 (numer jeden w listopadzie). Jedyny wyjątek to "złota" ścieżka dźwiękowa do filmu 8 Mila z 2002, jednak była ona w tym kraju klasyfikowana jako składanka. Największym sukcesem pozostaje 7-krotnie platynowy krążek The Marshall Mathers LP, który zwrócił na niego uwagę również w Polsce (od lata 2000 74 tygodnie w top 75, 2 tygodnie na szczycie), gdzie wbił do głowy wielu gimnazjalistom, że muzyka nie kończy się na Britney Spears, ale i tak wszystko, czego powinniście słuchać, znajdziecie w Bravo :) Najdłuższym stażem w notowaniach jednak nadal może pochwalić się The Slim Shady LP z 1999 (10 miejsce, potrójna platyna, 114 tygodni w top 75). Kolejne przystanki oszałamiającej kariery charyzmatycznego pyskacza z Detroit to The Eminem Show (5 tygodni na prowadzeniu w 2002, 71 tygodni w top 75, 5-krotna platyna), Encore (2 razy na czele w 2004, potrójna platyna), Curtain Call: The Hits (5 tygodni na szczycie na przełomie 2005 i 2006, 66 tygodni w top 75, także w tym roku, 5 x platyna), Relapse (pół miesiąca na czele w 2009, platyna) i radzące sobie adekwatnie do tytułu Recovery (7 tygodni na prowadzeniu w 2010, zabrakło tygodnia do roku w top 75, podwójna platyna). 

Z polskiego punktu widzenia JLS pozostawał w cieniu swoich boysbandowych konkurentów: One Direction i The Wanted, jednak w ojczyźnie mógł się poszczycić wieloma sukcesami. Tylko srebrny sukces pożegnalnego "składaka" Goodbye – The Greatest Hits (6 miejsce w listopadzie 2013) pokazał jednak, że rzeczywiście po czterech latach (patrząc na listy sprzedaży singli - właściwie już po trzech) formuła się wyczerpała. Zresztą każdy kolejny album chłopaków sprzedawał się coraz gorzej. Debiutancki JLS (tydzień na szczycie w 2009, 57 tygodni w top 75) pokrył się platyną cztery razy, Outta This World (2 w 2010) - dwa razy, Jukebox (2 w 2011) - raz, a Evolution (3 w 2012) - tylko złotem. Czy najlepszy wynik najstarszego krążka  jest w jakimś stopniu zasługą kalendarza, pokaże czas. Singlowo kwartet nigdy nie dobił do poziomu platyny. Trzy jego numery jeden: Beat Again (dwa tygodnie latem 2009), Everybody on Love (jesień 2009) i promowany też w Polsce She Makes Me Wanna z gościnną melodeklamacją Dev (lato 2011, ktoś pamięta te czasy? ;) pokryły się złotem. Dwa inne: The Club Is Alive i Love You More (obydwa z 2010) przynajmniej na razie zadowalają się srebrem, podobnie jak One Shot (6 lokata na początku 2010) i o rok młodszy Eyes Wide Shut z Tinie Tempah (8 pozycja na brytyjskiej liście).

Honoru żeńskich grup wokalnych w tym rozdaniu nagród BPI bronił kwartet Little Mix. Patrząc na sukces tytułowego singla - Salute (4 miejsce na koniec listopada) ma szansę wyrównać platynowy wynik debiutanckiego DNA (3 pod koniec 2012), na razie jednak w księdze statystyk widnieje adnotacja "złota płyta". 

archiwum:

Od 13 XII Mumford & Sons mają już w kolekcji dwa złote single. Do wspomnianego w odcinku 4 Little Lion Man dołączył I Will Wait z aktualnego albumu Babel (12 lokata jesienią 2012). Całości dopełnia srebrny singiel The Cave (32 zimą 2010). Domeną gwiazd pop folku pozostaje jednak sprzedaż albumów, której mogą im pozazdrościć prawie wszyscy rodacy, którym przyszło dzielić się swoją muzyką w tej dekadzie. Sigh No More (2 miejsce jesienią 2009, 188 tygodni w top 75, co jest rekordem XXI wieku!) do dziś pokrył się platyną 5 razy, Babel (3 razy na szczycie jesienią 2012) - trzy.

Miarą bezowocnego czekania na zapowiadane przez wiele lat Chinese Democracy była popularność Greatest Hits Guns N' Roses (od marca 2004 3 tygodnie na szczycie w Wlk. Brytanii, 104 tygodnie w top 75). Z 6-krotnie platynowym rezultatem krążek dwukrotnie przebija zajmującą pierwsze miejsce w adekwatnych zestawieniach w USA Appetite for Destruction, która za to może pochwalić się pięknym stażem na liście (5 lokata w 1987, 171 tygodni w top 75). Obydwie płyty wydane w 1991 pod szyldem Use Your Illusion (i odpowiadające im DVD) pokryły się na Wyspach platyną, co ciekawe również obydwa przebywały w jej górnych rejonach 84 tygodnie. W walce o szczyt "dwójka" przebiła "jedynkę". G N' R Lies (22 w 1988), The Spaghetti Incident? (2 w 1993) i Live Era '87 – '93 (45 w 1999) i poprzestały na złocie. 

Sporym zainteresowaniem cieszył się zestaw Welcome to the Videos z 1998 (potrójna platyna). Co do singlów, Brytyjczycy podobnie jak Amerykanie bardziej docenili (względnie) ostrzejszą stronę kapeli w postaci dwóch "numerów 6" z 1989 - Sweet Child O'Mine (złoto) i Paradise City (srebro), pamiętają jednak również o srebrnym (choć skądinąd złotym :) November Rain (4 w 1992). Bez certyfikatu pozostają więc dwa utwory zniszczonego wewnętrznym konfliktem składu, które w Zjednoczonym Królestwie zmieściły się na podium: cover Knockin' on Heaven's Door i znane z filmu Terminator 2: Dzień sądu You Could Be Mine (Don't Cry dotarło w 1991 do 8 pozycji).

Za to niestety nie udało się żadnego singlowego certyfikatu nie udało się uzyskać na Wyspach Brytyjskich INXS. Szanse na to miał zresztą właściwie tylko jeden utwór - Need You Tonight (wicelider notowań pod koniec 1988, choć po raz pierwszy pojawił się w zestawieniu już rok wcześniej). Potrójnie platynowa płyta Kick, z której pochodzi ten przebój, najmocniej zaznaczyła swoją obecność na tamtejszej liście sprzedaży albumów (9 miejsce w 1987, aż 103 tygodnie w top 75). Wyżej notowane X (2 lokata w 1990),  i The Greatest Hits (3 w 1994) pokryły się platyną, a Welcome To Wherever You Are (1 latem 1992) i Full Moon, Dirty Hearts (3 w 1993) - złotem. Muzyka zespołu dowodzonego przez przedwcześnie zmarłego Michaela Hutchence'a pozostaje jednak żywa, biorąc pod uwagę, że składanka Definitive (15 pozycja w 2002) osiągnęła status złotej, a ostatnio The Very Best Of (69 w 2012) - srebrnej. Trzeba jednak zaznaczyć, że zainteresowanie nagraniami Australijczyków bez Hutchence'a na wokalu było w UK mizerne...

Apetyt na muzykę Bruce'a Sprinsteena w Wlk. Brytanii jest praktycznie nieograniczony. Kolejny odcinek tej fascynacji to platynowa płyta dla The Essential (15 miejsce w 2003), a nawet nie jest to jego najpopularniejsza składanka w tym kraju... 

Z solowej twórczości Dona Henleya - byłego perkusisty Eagles i "głosu" Hotel California najlepiej pamiętany jest ilustrowany wysmakowanym teledyskiem utwór Boys of Summer (na Wyspach dotarł do 12 miejsca). Na liście albumów również nie udało mu się dotrzeć w tym państwie do pierwszej dziesiątki - najbliżej były: Building the Perfect Beast (14 lokata w 1985, srebro) i The End Of Innocence (17 w 1989, złoto). Co ciekawe, mimo obecności The Very Best Of w top 30 w 2009, wygląda na to, że największym (a na pewno trwającym najdłużej) zainteresowaniem z podsumowań jego kariery cieszyło się Actual Miles: Henley's Greatest Hits, które bezpośrednio po wydaniu w 1995 r. nie zmieściło się na liście, a 13 XII pokryło srebrem.

rozmaitości:

- idą Święta, więc nadszedł czas na podwójnie platynowe płyty dla składanek Now That's What I Call Christmas! z listopada 2012 (oprócz klasyków zawiera propozycje Girls Aloud, Coldplay i Gabrielle Aplin) i Now That's What I Call Music! 86 z listopada 2013 

- złota płyta dla wspominanej w poprzednim odcinku składanki Anthems - Trance z listopada 2013 

- złota płyta dla składanki Songbird z 2004 z utworami żeńskich singer-songwriters (tytuł pochodzi od piosenki Evy Cassidy)

- srebrna płyta dla składanki The X Factor z listopada 2013 (dwa CD otwierają Bleeding Love Leony Lewis i Troublemaker Olly'ego Mursa)

- srebrna płyta dla składanki Classical Voices z listopada 2013 (tacy "wymiatacze" list sprzedaży albumów, jak Il Divo, G4, Paul Potts...)

- srebrne płyty dla kolejnych odsłon serii Dreamboats and Petticoats poświęconych muzyce pop lat 50. i 60. osnutej wokół musicalu pod tym samym tytułem, który miał premierę w 2009 r. Tym razem certyfikaty otrzymały: At the Hop z maja 2013 i Vol. 7: Walkin' Back To Happiness z października. Nazw dostarczyły przeboje Danny & The Juniors i Helen Shapiro.

- złote wideo dla Beyoncé za zrealizowany przez HBO autobiograficzny film Life Is But A Dream. Jak pamiętamy, w przypadku tej wokalistki była to certyfikacyjna cisza przed burzą :)

W okresie bożonarodzeniowym musi znaleźć się jakiś certyfikat dla Cliffa Richarda. Np. złote wideo za Still Reelin' and A-Rockin' (Live at Sydney Opera House). Najlepiej sprzedającym się DVD wokalisty pozostaje zapis jego występu w musicalu Heatchcliff opartym na wątkach powieści Wichrowe Wzgórza Emily Brontë na deskach Hammersmith Apollo w 1997 r. (5-krotna platyna). Cztery razy platyną pokrył się The Final Reunion - dokument światowego tournee z The Shadows z okazji półwiecza wspólnych występów w 2009 r., a trzy razy Live In the Park - nagranie o 10 lat wcześniejszego koncertu w londyńskim Hyde Parku. Piosenkarz ma także na koncie trzy podwójnie platynowe wideo (World Tour 2003, The Countdown Concert z 2003 i Castles in the Air z 2004), sześć platynowych i cztery złote.

Następnym razem zdecydowanie najdłuższy odcinek serii (przynajmniej do następnego grudnia), a w nim oprócz tematów w miarę aktualnych: piosenkarka wyjątkowo udanie łącząca karierę muzyczną i filmową i mało znany w Polsce, a kultowy w ojczyźnie post-punkowy tercet.

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #17 (06.12. 2013)

aktualności

6 grudnia był szczęśliwym dniem dla artystów publikujących w Wielkiej Brytanii, ponieważ aż 18 pozycji (w tym 5 składanek) nagrodzonych przez BPI doczekało się w przyszłości kolejnego certyfikatu. Spośród wymienionych przeze mnie w poprzednim odcinku na kolejny "szczebel" wskoczyły: Loved Me Back to Life Celine Dion i Since I Saw You Last Gary'ego Barlowa. W obydwu przypadkach była nim złota płyta. Był to dobry tydzień dla One Direction, którzy zgarnęli platynę za Midnight Memories i srebro za promujący ten krążek ich ostatni na razie większy przebój Story of My Life. Wytrwała promocja singlowa pomogła wreszcie zdobyć srebrny status albumowi OneRepublic Native, a reedycja - potrójnie platynowy Right Place, Right Time Olly'ego Mursa.

Srebrem pokryły się dwa mocno różniące się od siebie single: fortepianowa ballada Ellie Goulding How Long Will I Love You? oraz przytłaczająco imprezowy numer młodziutkiego Holendra Martina Garrixa Animals. Listy srebrnych płyt, których drogą po laury jeszcze się nie skończyła dopełniają: jedno z najbardziej oczekiwanych wydawnictw UK garage - Brand New Machine Chase & Status, Shangri-La wykorzystującego do maksimum swoje "5 minut" Jake'a Bugga, złożony głównie z coverów The Fabulous Rock 'n' Roll Songbook sir Cliffa Richarda, który promowano jako jego setny album, Trust tenora Alfie Boe i jeden "best of", o którym niżej.

Na srebrnej płycie za Perhaps Love zatrzymali się za to na razie nawiązujący do klasycznego śpiewu Jonathan (Antoine) & Charlotte (Jaconelli), jednak może to nie być ich ostatnie słowo, ponieważ ich wydany bezpośrednio po zajęciu 2 miejsca w British Got Talent album Together również dotarł do 5 miejsca UK Charts i zdążył się już pokryć złotem. Również złoty status uzyskało debiutanckie eponimiczne dzieło łączącej post-punk z lekkimi wpływami electro-soulu manchesterskiej kapeli The 1975, które jak dla mnie dość nieoczekiwanie świetnie radzi sobie na brytyjskiej liście sprzedaży albumów (szczyt we wrześniu 2013, do tej pory 40 tygodni w top 75 i prawie na pewno na tym się nie skończy, więc platyna w tym roku wydaje się dość naturalna). Udało mu się już również uzyskać jeden srebrny singiel: za ich największy przebój Chocolate (19 miejsce na początku 2013, ale solidny staż - 21 tygodni w top 75).

Nie ma już za to w brytyjskiej czołówce Lady Gagi, której każdy studyjny album cieszył się coraz mniejszym zainteresowaniem. Debiut The Fame od stycznia 2009 r. pokrył się 9 razy platyną i uzbierał 166 tygodni w top 75 (z czego 7 na pierwszym miejscu), co stanowi trzeci najlepszy rezultat, jeśli chodzi o płyty wydane w XXI w. (po Sigh No More Mumford & Sons i Hot Fuss The Killers). Born This Way również nie było taką porażką, jak twierdziły niektóre media (potrójna platyna, 3 tygodnie na szczycie latem 2011, 49 tygodni w top 75). Złota płyta dla Artpopu (tydzień na prowadzeniu w listopadzie, na razie 15 tygodni w top 75) to taki sam wynik, jak The Remix (3 lokata w 2010).

The 20/20 Experience – 2 of 2 Justina Timberlake'a przegrało walkę o brytyjski numer 1 z Days Are Gone Haim, płyta zebrała słabe recenzje i szybko wypadła z listy, więc trudno się dziwić, że pokryła się tylko srebrem, znacznie przegrywając z platynową pierwszą częścią projektu, która przewodziła liście wiosną 2013. Znaczącymi bestsellerami były dwa pierwsze albumy byłego wokalisty 'N Sync: Justified z jesieni 2002 (w sumie 7 tygodni na prowadzeniu na Wyspach, 85 tygodni w top 75, 6-krotna platyna) i FutureSex/LoveSounds (szczyt jesienią 2006, 64 tygodnie w top 75, potrójna platyna), po których zrobił sobie przerwę na przygodę aktorską. Do tej pory odebrał za swoje koncertowe filmy dwa złote DVD.

Hold On We're Going Home (4 miejsce pod koniec lata 2013, 30 tygodni w top 75) z gościnnym udziałem Majid Jordan stało się 6 XII drugim w karierze Drake'a złotym singlem - po Take Care z Rihanną (9 lokata pod koniec 2011, 36 tygodni w top 75). Barbadoska uczestniczyła również w nagraniu dwóch najpopularniejszych featuringów Kanadyjczyka: platynowego What's My Name i srebrnego All of the Lights Kanye'go Westa.

Move (3 miejsce na UK Charts) to pierwszy i na razie jedyny srebrny singiel z drugiej płyty wypromowanego przez X Factor girlsbandu Little Mix pt. Salute. Ich debiut zawierał dwa singlowe numery jeden, które pokryły się złotem: Cannonball (wydany w grudniu 2011) i Wings z jesieni 2012. Również trzeci singiel w historii grupy - DNA (3 jesienią 2012) pokrył się srebrem.

Niemal nieprzerwana obecność holenderskiego skrzypka i dyrygenta Andre Rieu w brytyjskich notowaniach płytowych (14 krążków w top 75 od 2000) nieco zmyliła mnie co do jego znaczenia w historii nagród BPI. Do tej pory nagrodzono 7 jego dzieł, z tym że aż 3 uzyskały platynowy nakład (Forever Vienna - 2 pozycja w 2010, Moonlight Serenade - 4 w 2010, ale ponad pół roku później i Magic of the Movies - 2 w 2012). Ostatni sukces przedstawicieli lżejszych brzmień klasycznych to złota płyta za Music of the Night - drugi w jego karierze krążek, dla którego szczytem w Wielkiej Brytanii okazało się 4 miejsce.

Mogłoby się wydawać, że na temat muzyki Elvisa Presleya powiedziano już wszystko, jednak każde "nowe" wydawnictwo firmowane przez króla rock & rolla cieszy się sporym zainteresowaniem kolekcjonerów. The Nation's Favourite Elvis Songs (5 lokata jesienią 2013) - rezultat plebiscytu stacji ITV, to na razie jeden z 21 longplayów z tego grona, które zatrzymały się na poziomie złota (srebrnych naliczyłem 10). Kolejny szczebel zaliczyło zaledwie pięć: chyba już mało komu coś mówiące kompilacje Elvis' 40 Greatest (1 miejsce w 1975), Inspiration (6 w 1980), The Essential Collection (6 w 1994), a jeszcze wyżej poszybowały - podwójnie platynowe Always On My Mind: The Ultimate Love Songs (3 w 1997, z winy ominięcia podtytułu widniejące w wyszukiwarce BPI jako dwie osobne platyny) i The 50 Greatest Hits (8 w 2000), a przede wszystkim 5-krotnie platynowy zestaw statystycznie największych przebojów legendarnego wykonawcy wydany w ćwierćwiecze jego śmierci: ELV1S: 30 #1 Hits (2 tygodnie na prowadzeniu jesienią 2002, 52 tygodnie w top 75). O znaczeniu Amerykanina dla historii show businessu świadczy fakt, że jego najlepiej sprzedające się single i DVD omówię osobno.

archiwum

6 XII BPI było na tyle hojne, że dwie nagrody od tej organizacji otrzymali nie tylko One Direction, ale również wydawałoby się nieco zapomniani Keane. Nie tylko ich nowo wydany Best Of pokrył się srebrem, ale również druga studyjna płyta Under the Iron Sea (2 tygodnie na szczycie latem 2006) uzyskała potrójnie platynowy status. Niedoścignionym liderem sprzedaży pozostaje 9-krotnie platynowy debiut Hopes and Fears (5 tygodni na prowadzeniu, od maja 2004 97 tygodni w top 75). Pozostałe krążki mimo, że również wszystkie poza Best Of osiągnęły najwyższą lokatę brytyjskiej listy przebojów, rozeszły się już w mniejszych nakładach: moje ulubione Perfect Symmetry (jesień 2008) to na dzień dzisiejszy platyna, Strangeland (wiosna 2012) - złoto (co ciekawe, już w 2005 tercet wygrał DVD pt. Strangers, które także pokryło się złotem), a EP-ka (!) Night Train z wiosny 2010 - srebro.

Powrót Christine McVie do składu Fleetwood Mac jeszcze bardziej ożywił wciąż niesłabnące zainteresowanie twórczością legend kalifornijskiego rocka (i przy okazji brytyjskiego blues rocka). Na razie największym beneficjentem tego pozostaje The Very Best Of (6 miejsce jesienią 2002, 120 tygodni w top 75), które 6 XII uzyskało 5-krotnie platynowy status. Dzięki temu zestaw umocnił się na trzecim miejscu najpopularniejszych pozycji w katalogu zespołu - za niezniszczalnym 11-krotnie platynowym Rumours (od stycznia 1977 r. rekordowe 478 tygodni w top 75!) i 8-krotnie platynowym Tango in the Night (5 tygodni na szczycie wiosną 1987, 115 tygodni w top 75), z którego pochodzi kilka evergreenów polskiego eteru. Na czwartym miejscu w tej klasyfikacji znajdują się potrójnie platynowe Greatest Hits (3 w 1988, 60 tygodni w top 75). Formacja może poszczycić się jeszcze 3 innymi platynowymi albumami na tym rynku (Tusk - 1 miejsce jesienią 1979, Mirage - 5 w 1982 i Behind the Mask - szczyt wiosną 1990), 8 złotymi i 1 srebrnym. Ich jedyne platynowe i ogólnie nagrodzone przez BPI wideo to The Dance z 1998.

Zespół Creedence Clearwater Revival powstał w 1967 r., jednak 40% swoich certyfikatów otrzymał już po sławnym update z 22 lipca 2013. Zainteresowanie pionierami southern rocka utrzymuje się na poziomie umożliwiającym Best Of, które w 2008 zajęło dopiero 46 miejsce w brytyjskich notowaniach, uzyskanie złotego statusu.

rozmaitości

siedmiokrotnie platynowe wideo - Live at the Albert Robbiego Williamsa z grudnia 2001, które w ten sposób stało się jego najlepiej sprzedającym się DVD w karierze (więcej szczegółów w odcinku 19)

złote wideo - Sweet Summer Sun – Hyde Park Live The Rolling Stones, już siódme w ich karierze, więcej szczegółów... również w odcinku 19 :)

srebrna płyta - Essential Carols chóru King's College w Cambridge pod dyrekcją Davida Willcocksa z listopada 2011

złota płyta - składanka Pop Party 12 z października 2013 (numer 1 na trackliście - It's My Party Jessie J, także m.in. Blurred Lines, The Fox, Wake Me Up, I Need Your Love)

srebrna płyta - składanka 80s Groove, Vol. 3 z września 2012 z muzyką R&B (nr 1 na 1 CD - Criticize Alexandra O'Neala)

srebrna płyta - składanka Rockin' Around the Christmas Tree (prawdopodobnie świąteczne utwory z lat 60. na czele z tytułowym przebojem Brendy Lee, aczkolwiek taki tytuł nosił również zestaw alt-rockowych wersji standardów bożonarodzeniowych z 2011 w wykonaniu m.in. August Burn Red, Anberlin i Thousand Foot Krutch)

srebrna płyta - składanka Now That's What I Call Disney Princess z października 2013 (o dziwo piosenki z klasycznych filmów animowanych, nie utwory Miley Cyrus :)

srebrna płyta - składanka Now That's What I Call Movies z listopada 2013 (na 1 CD oczywiście nie obyło się bez, jak to czasem nazywam potrójnego nokautu, czyli Bryana Adamsa, Whitney Houston i Wet Wet Wet, ale jest też trochę synth popu z lat 80. oraz Young and Beautiful :)

srebrna płyta - składanka The Pete Tong Collection z listopada 2013, czyli ulubione utwory prowadzącego BBC Radio 1 (klasyki i kilka nowości muzyki tanecznej, zestaw ku mojej dużej radości otwiera Blue Monday'88 New Order)

srebrna płyta - składanka Anthems - Trance z listopada 2013 (od Roberta Milesa do Swedish House Mafia - znam paru koneserów, którzy byliby w stanie kompetentniej ocenić zawartość tracklisty)

srebrna płyta - składanka The Annual 2014 z listopada 2013, podobnie jak poprzednia firmowana przez Ministry of Sound (wiele remiksów popowych hitów, mnie najbardziej cieszy obecność dwóch utworów z czołówki mojego topu singli - Help Me Lose My Mind i Isis (Magic Carpet Ride)

W następnym odcinku - obok kolejnej potężnej dawki podsumowań końcówki roku: sławny zespół, który ucierpiał na rozbuchanym ego lidera, inny sławny zespół, który ucierpiał na utracie lidera oraz...pewien eks-lider sławnego zespołu z rozbuchanym ego :)

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #16 (29.11. 2013)

aktualności

Zgodnie z oczekiwaniami złotem pokryły się konie pociągowe brytyjskiej fonografii tamtej jesieni: Midnight Memories One Direction i Swings Both Ways Robbiego Williamsa, a srebrem - Since I Saw You Last rywalizującego ze znowu byłym kolegą z zespołu Gary'ego Barlowa. Taki sam status uzyskał nowy album chyba najpopularniejszego w tej chwili brytyjskiego girlsbandu Little Mix pt. Salute. Od srebrnego singla za znane też z polskiego eteru (i niepozbawione uroku jak na ten podgatunek popu) Can We Dance? przygodę z nagrodami BPI rozpoczęli (i nie zakończyli) The Vamps. 

Za to od 29 XI cicho na tym froncie o Jamesie Arthurze, który w dość dramatycznych okolicznościach rozstał się z Simonem Cowellem i wybrał niepewną własną drogę. Pewnie przez jakiś czas jego certyfikatowy licznik zatrzyma się na podwójnie platynowym singlu Impossible (przeróbka utworu Barbadoski Shontelle) - świątecznym numerze 1 na koniec 2012 i eponimicznej złotej płycie. Trochę szkoda, że pozbawił się na jakiś czas promocji, bo np. Get Down to udany numer w bliskiej mi konwencji Johna Newmana i Sama Smitha...

Jamesowi Bluntowi poważnie groził status one-hit-wondera, ale wykonawca, który za niecały miesiąc wystąpi we Wrocławiu, może już spać spokojnie. Do hitu lata 2005, platynowego You're Beautiful, zdążył już dorzucić 3 srebrne single: Goodbye My Lover (9 miejsce zimą 2005), 1973 (4 jesienią 2007) i niedawny numer 4 Bonfire Heart.

archiwum

- ciąg dalszy wielomiesięcznej celebracji powrotu The Stone Roses na scenę. Tym razem podwójnie platynowy status osiągnął longplay The Very Best Of (19 miejsce w 2002).

Vengaboys to holenderski kwartet taneczno-wokalny, który "wymiatał" w latach 1998-2000 nie tylko w polskich dyskotekach. 29 XI odniósł swój największy singlowy sukces w kategoriach BPI - letni numer 1 z 1999 Boom, Boom, Boom, Boom!! pokrył się platyną. Być może obudzi to w Was, drodzy czytelnicy, miłe uczucie nostalgii :), więc wymienię pozostałe brytyjskie sukcesy zespołu. Złotymi singlami zostały: Up and Down (4 pod koniec 1998) i We Like to Party! (The Vengabus) (3 pozycja wiosną 1999) i We're Going To Ibiza (szczyt listy jesienią 1999), a srebrnymi - Kiss (When The Sun Don't Shine) (3 lokata na koniec 1998) i Shalala Lala (5 wiosną 2000). Płytowo też było bardzo dobrze, jak na niewyszukaną muzykę dyskotekową - wprawdzie jak można było się spodziewać The Platinum Album (9 lokata w 2000) okazał się niespełnioną obietnicą i pozostał przy złocie, była to tylko względna porażka po podwójnie platynowym The Party Album (coś mi świta, że w Polsce ukazał się jako Greatest Hits). Dzisiaj może się to wydawać abstrakcją, jednak dotarł on w 1999 do 6 miejsca na UK Charts i spędził 49 tygodni w Top 75!

Raper Busta Rhymes nigdy nie wyszedł poza 19 miejsce na brytyjskiej liście sprzedaży albumów ("srebrny" The Big Bang w 2006, po którym w ogóle wypadł z notowań - ciekawe, czy to jego plany wydawnicze skłoniły The Rolling Stones do wyboru tytułu A Bigger Bang ;), co nie przeszkodziło mu uzbierać czterech srebrnych i dwóch złotych płyt. Jako ostatniej ten zaszczyt przypadł Extinction Level Event/The Final World Front (54 miejsce na początku 1999). Jego największym solowym przebojem poza platynowym featuringiem u The Pussycat Dolls i srebrnym u Tiësto pozostaje srebrny singiel Turn It Up/Fire It Up (2 miejsce wiosną 1998). Co ciekawe, na razie na celowniku BPI nie znalazł się się rozwlekle letni duet z Mariah Carey I Know What You Want (najniższy stopień podium w UK w 2003).

Muzyko(b)loger swego czasu bardzo przekonująco tłumaczył mi, że urodziwa, jak na wokalistkę country przystało, Faith Hill (prywatnie żona kolegi po fachu Tima McGrawa) to jedna z ostatnich beneficjentek zapotrzebowania na podniosłe "radiowe" ballady. Przyniosło jej to brytyjski złoty singiel za rozsławione przez film Pearl Harbor There You'll Be (3 lokata latem 2001, lubiane przeze mnie The Way You Love Me w tym samym roku doszło do 15 miejsca). Album o tym samym tytule (6 pozycja w tym samym roku) 29 XI pokrył się platyną, a wcześniejszy Breathe (19 w 2000) - złotem. Wydawało mi się, że krążek Cry z 2002 skonsoliduje jej pozycję na europejskim rynku, jednak stało się inaczej...

rozmaitości

platynowa płyta: składanka Now That's What I Call Music! 86 z listopada 2013 (Roar, Counting Stars, Wake Me Up...)

platynowa płyta: ścieżka dźwiękowa do fetowanego jako wielki powrót musicalu do Hollywood filmu Chicago z 2002 z Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones i Richardem Gere. Autorami większości piosenek byli John Kander i Fred Ebb, za część instrumentalną odpowiadał Danny Elfman (czy ktoś go pamięta z nowofalowego składu Oingo Boingo?) Płytę promował singiel Love Is a Crime Anastacii, który mi skutecznie obrzydziła porażka w szkolnym konkursie teatralnym (posłużył rywalom za ilustrację quasi-lesbijskiej sceny :P)

złota płyta: ścieżka dźwiękowa serialu The Sopranos o neurotycznych gangsterach z grudnia 1999, który wielu fanom popkultury przywrócił ponoć wiarę w oglądanie telewizji (pewnie dla fanów Breaking Bad lub Gry o tron brzmi to dość dziwnie...) Wbrew temu, co napisałem tydzień temu, to od finału 6 sezonu rozpoczął się renesans popularności Don't Stop Believin' Journey. Na soundtracku znaleźli się m.in. Frank Sinatra, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Eurythmics i Wyclef Jean.

złota płyta: składanka BBC Radio 1's Live Lounge 2013 (więcej szczegółów w odcinku 14)

złota płyta: składanka 100 Hits - 80s Classics z listopada 2011, sporo mniej znanych (przynajmniej mi) utworów plus za godną reprezentację Erasure, Living In a Box i Danny Wilson :) 

złota płyta: składanka Dreamboats & Petticoats: Dream Lovers z lutego 2013 z serii z przebojami lat 50. i 60., tym razem odcinek poświęcony utworom o miłości młodych wówczas solistów (tytuł zaczerpnięty z hitu Bobby'ego Darina)

srebrna płyta: składanka Hits of the 60s ze stycznia 2013 (numer jeden na trackliście 1 CD - It's Now Or Never Elvisa Presleya)

Jeżeli to był dla Was długi wpis, to nawet nie przymierzajcie się do kolejnego z tej serii :) Zajmę się w nim m.in. albumami Króla Rock'N'Rolla, wokalisty uważanego przez wielu za następcę Króla Popu oraz jednej z moich ulubionych grup, której poświęciłem już nieco miejsca w poprzednim odcinku.

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #15 (22.11. 2013)

aktualności

Counting Stars OneRepublic wyrównało wynik Apologize w wersji z Timbalandem (3 miejsce jesienią 2007, 42 tygodnie w top 75) i uzyskało status platynowego singla (aktualnie utwór legitymuje się takim stażem). Zespół Ryana Teddera ma też na koncie jeden srebrny singiel - Keane'o-podobny Stop and Stare (4 lokata na początku 2008). Co ciekawe, dopiero na fali swojego pierwszego numeru jeden Kalifornijczycy zaliczyli czwarty utwór w brytyjskim Top 20 (i od razu - w Top 10), jednak If I Lose Myself na razie nie zapracowało na certyfikat.

Trwa dobry okres dla "mniej nachalnej" muzyki klubowej. Tym razem srebrnym singlem został aktualny wtedy lider singlowych notowań - Look Right Through amerykańskiego producenta Storm Queen (niejaki Morgan Geist). Mimo, że kompozycja powstała jeszcze w 2010, sukces przyniósł jej dopiero MK Vocal Edit (miksował Mark Kinchen, zaśpiewał Damon C. Scott).

Ze srebrnych płyt cieszyli się: powracająca z anglojęzycznym repertuarem Celine Dion (Loved Me Back to Life), znowu nawiązujący do tradycji wokalistyki Robbie Williams (Swings Both Ways) i wszechobecna w mediach Lady Gaga (Art Pop). Wspomnę jeszcze o tych krążkach w kolejnych odcinkach, podobnie jak o Music of the Night holenderskiego "króla walca" André Rieu. Nie mogę jednak się powstrzymać przed pewną refleksją. 11 maja skrzypek po raz pierwszy wystąpił ze swoją orkiestrą w Polsce (w trójmiejskiej Ergo Arenie). Ciekawe, czy pamięta o swoich niesmacznych żartach z Polaków sprzed kilku lat?

W korespondencyjnym pojedynku braci Gallagherów Liam próbuje nadążyć za Noelem. Druga płyta projektu Beady Eye Be z czerwca ub. roku zaszła wyżej niż debiutanckie Different Gear, Still Speeding  z 2011 (2 miejsce w porównaniu z 3), jednak ze względu na b. krótki staż w notowaniach nie dziwi tylko srebrny status (3 lata temu trafiło się złoto). Były gitarzysta Oasis ma na razie więcej powodów do radości (srebrny singiel, złote wideo, podwójnie platynowa płyta) - pewnie po ukazaniu się jego nowego materiału pojawi się okazja, żeby szczegółowo o tym napisać :)

Srebrem pokryły się dwie świeże wtedy składanki przebojów nieżyjących już legend rock'n'rolla: The Nation's Favourite Elvis Songs (jak przystało na "ulubione hity kraju" to też jeszcze nie był koniec przygody krążka z nagrodami BPI) i The Rebel Johnny'ego Casha (ciekawy staż: pół roku w top 75 od maja 2013, ale tylko 32 miejsce). "Man in Black" to smutny przykład reguły, że śmierć muzyka powoduje wzrost zainteresowania jego twórczością, aczkolwiek akurat jemu udało się zwrócić uwagę na siebie jeszcze za życia serią nagranych pod okiem Ricka Rubina płyt American Recordings. Właśnie z jednej z nich - American IV: The Man Comes Around z 2002 pochodzi przejmujący cover Hurt Nine Inch Nails, który jest jedynym brytyjskim srebrnym singlem Amerykanina, oczywiście dzięki okresowym nawrotom sprzedaży cyfrowej (w oryginale podwójna strona A z Personal Jesus i 42 lokata). Wcześniej tylko pięć razy trafił on na brytyjską listę singli, ostatni raz - w 1976 r. (największe sukcesy - A Boy Named Sue na 4 miejscu w 1969 i taki sam wynik A Thing Called Love w 1972). 

Platynowe The Man Comes Around to druga najlepiej sprzedająca się płyta tego artysty na Wyspach - po podwójnie platynowej Ring of Fire: The Legend of Johnny Cash (11 miejsce w 2005). Klasyk country zebrał jeszcze 10 złotych certyfikatów, w tym za zapisy swoich legendarnych występów w więzieniach Folsom Prison (8 lokata w 1968, 53 tygodnie w top 75) i San Quentin (2 w 1969, 114 tygodni) oraz 12 srebrnych. Obrazu dyskografii dopełnia platynowe wideo The Man in Black - His Early Years z 2005.

archiwum

Połowa listopada to dopiero początek sezonu świątecznego, jednak już wtedy srebrny status uzyskały dwa świąteczne albumy o bardzo odmiennym charakterze, jednak w obydwu wypadkach wydane przez artystów o wyjątkowo bogatej dyskografii. Mowa o przyjętym dość mieszanymi recenzjami Christmas in the Heart Boba Dylana (40 miejsce w 2009) i Glee: The Music, The Christmas Album (37 pozycja w 2010). Legendarny bard został jeszcze nagrodzony za jedną ze swoich składanek w marcu br., zaś dla załogi amerykańskiego serialu muzycznego dla nastolatków to na razie koniec dobrej passy, która przyniosła 10 scertyfikowanych albumów i to wydanych w ciągu mniej niż półtorej roku, od lutego 2010 do czerwca 2011 (po 1 stycznia 2012 już tylko trzy płyty trafiły do top 75). Co jest niemal regułą w popie ostatnich lat, największy sukces osiągnął platynowy debiut noszący tytuł Glee: The Music, Season One, Volume 1 (1 miejsce w lutym 2010, 40 tygodni w top 75).

Jedyny srebrny singiel tej franczyzy to przeróbka rockowego przeboju Don't Stop Believin' Journey (2 miejsce na sam koniec 2009, 29 tygodni w top 75), która do spółki z programami typu talent show w dużej mierze uczyniła z tego do tej pory czysto amerykańskiego hymnu po prawie 30 latach od nagrania oryginału prawdziwie światowy hit. Odnotujmy jeszcze platynowe wideo Glee: The 3D Concert Movie z 2011.

Wzrost popularności producenckiego duetu Chase & Status przełożył się na lepszą sprzedaż ich debiutanckiego albumu More Than Alot, który mimo wokalnej pomocy Plan B i Kano jesienią 2008 dotarł zaledwie do 49 miejsca, a 22 XI osiągnął złoty (ehem) status.

W moim pokoju internackim kultowy status miał utwór Tribute duetu Tenacious D. Siedząc ciągle w muzyce nie miałem wtedy pojęcia, kim jest Jack Black, dlatego nie domyślał się kulisów sukcesu akurat tej parodii metalu. Muzyczny projekt hollywoodzkiego komika dość długo przebijał się do świadomości Brytyjczyków. Eponimiczny debiut z lata 2002 dotarł do 38 miejsca i zaliczył niezły staż w top 75 (35 tygodni), co - jak się okazało właśnie 22 XI - ostatecznie starczyło na podwójną platynę. Ścieżka dźwiękowa do filmu Kostka przeznaczenia (10 lokata w 2006) osiągnęła złoty status, za to na razie cicho o honorach dla Rize of the Fenix (wicelider wiosną 2012, ale bardzo krótki staż). Patrząc z czysto statystycznej perspektywy, jeszcze bardziej niespodziewany charakter miał singlowy sukces, który Black i Kyle Gass osiągnęli w marcu...

Syn nigeryjskich imigrantów Lemar Obika to chyba najbardziej znany w Polsce finalista brytyjskiego talent show Fame Academy. W ojczyźnie również mógł się pochwalić dość znaczącymi sukcesami. Jego debiutancka płyta Dedicated (16 miejsce w 2003) zdobyła platynowy status, podobnie jak trzecia The Truth about Love (3 w 2006), a dwa razy większy nakład uzyskało Time To Grow (8 w 2004). Jeszcze The Reason z 2008 mimo zaledwie 41 maksymalnej pozycji udało się przez lata uciułać srebro. Jeżeli chodzi o single - 22 XI srebrnym stało się wykpione swego czasu na antenie RMF FM za podobieństwo do standardu Walk On By If There's Any Justice (3 lokata jesienią 2004). Ogółem artysta umieścił w ojczystej pierwszej dziesiątce siedem singli (debiutancki Dance (With U) nawet na 2 miejscu latem 2003), a ostatnio trafił w rejony bliskie indie rockowi.

Grupa Five była najpopularniejszym brytyjskim (nie mylić z irlandzkim!) boysbandem pomiędzy rozpadem Take That a pojawieniem się Blue. W praktyce oznaczało to aż 11 singli z rzędu w rodzimej Top 10, z czego aż 9 otrzymało nagrody BPI. Jako ostatni - akurat pierwszy z tej serii Slam Dunk (Da Funk) (10 miejsce w końcówce 1997). Złotem pokrył się tylko jeden z nich - Keep On Movin' (numer jeden jesienią 1999). Wśród srebrnych znalazły się dwa inne utwory ze szczytu notowań - nowa wersja We Will Rock You nagrana z muzykami Queen (2000) i Let's Dance (2001). Przełożyło się to na dwa podwójnie platynowe albumy: Five (lider notowań latem 1998) i Invincible (4 w 1999), jeden platynowy (Greatest Hits na 9 w 2001) i jeden srebrny (Kingsize na 3 w 2001) oraz platynowe DVD Five Inside z 1998 i złote Five Live z 2000.

Wielki sukces popełnionej przez Lily Allen przeróbki Somewhere Only We Know dopiero rysował się na horyzoncie, a tymczasem średnio radząca sobie z kaprysami brytyjskiego rynku grupa Keane otrzymała kolejny powód do radości. Everybody's Changing stało się jej drugim po wyżej wspomnianym utworze srebrnym singlem w ich karierze. Obydwa kawałki pochodzą z debiutanckiego albumu Hopes and Fears z 2004. Odpowiednio zajęły 3 i 4 lokatę na UK Charts. Serdecznie życzę chłopakom kolejnego takiego wyróżnienia, a na razie pozostaje mi napisać w kolejnych odcinkach o sukcesach ich longplayów.

To samo mógłbym napisać o sir Eltonie Johnie, którego "długograje" wciąż nie wychodzą na Wyspach z mody. Zresztą nie tylko na Wyspach, wciąż jest to jeden z bardzo nielicznych wykonawców, który kolekcjonuje certyfikaty w USA. W ogóle mam wrażenie, że każdy młody brytyjski wokalista jest tam z nim przynajmniej podświadomie porównywany, ale to już temat na osobne rozważania. Lista jego singli nagrodzonych przez BPI może wydawać się dość dziwna. Oczywiście na jej czele znajduje się 9-krotnie platynowe Candle In the Wind 1997/Something About the Way You Look Tonight - owoc żałoby po śmierci księżnej Diany (numer 1 przez 5 tygodni jesienią 1997). Od tego czasu wokalista odnosiły sukces głównie jako featuring lub źródło sampli (Blue, 2Pac, Ironik). Na szczyt doprowadziła go w 2003 reedycja singla Are You Ready for Love z 1979 (srebrny singiel). 22 XI takie same wyróżnienie otrzymał inny "update" - Your Song w duecie z włoskim tenorem Alessandro Safiną (4 miejsce latem 2002).

Wcześniej najlepiej sprzedały się inne numery jeden piosenkarza - Sacrifice/Healing Hands (1990, platyna) i Don't Go Breaking My Heart z Kiki Dee (1976, złoto). Don't Let The Sun Go Down On Me z Georgem Michaelem z 1991 zadowala się na razie srebrnym statusem, podobnie jak jak siedem innych singli, z których o dziwo chyba tylko I'm Still Standing (4 miejsce latem 1983) i Nikita (3 jesienią 1985) były przebojami również w Polsce. Szczerze mówiąc, o Part Time Love (15 w 1978), Song for Guy (4 w 1978), Passengers (5 w 1984) i True Love (kolejny duet z Kiki Dee, 2 jesienią 1993) dopiero teraz się dowiedziałem... Pozostaje kwestią otwartą, czy np. dzięki reedycji albumu Goodbye Yellow Brick Road sprzeda się 200-tysięczna kopia któregoś ze standardów Johna z czasów, w których certyfikaty dopiero raczkowały. Na piosenkę promującą Króla Lwa bym nie liczył, ponieważ dociągnęła tylko do 14 pozycji.

Udało się to za to już drugiemu klasykowi R.E.M. Przez wiele lat jedynym srebrnym singlem kapeli z Georgii było Everybody Hurts (7 miejsce w 1993). 22 XI osiągnięcie to wyrównało Losing My Religion. Na pierwszy rzut oka nie wydaje się to niczym dziwnym, jednak pierwszy singiel z Out of Time zajął dopiero 19 pozycje na UK Charts w 1991. Znacznie lepiej poradził sobie m.in. we Flandrii i Holandii (1 miejsce), czy też Francji i Szwecji (najniższy stopień podium, oczko wyżej niż w ich ojczyźnie). Co zdarzało się też innym rockowo-alternatywnym zespołom, większość z 11 utworów tria w pierwszej dziesiątce była 'one-week-wonder', aczkolwiek nie zdziwiłby mnie w przyszłości certyfikat dla Shiny Happy People (6 w 1991).

REM to jednak przede wszystkim wielkie sukcesy na listach sprzedaży płyt. Największe odniosły krążki: Automatic for the People (6-krotna platyna, miesiąc na szczycie w 1992, 179 tygodni w top 75), Out of Time (5-krotna platyna, tydzień na szczycie w 1991, 183 tygodnie w top 75), In Time: The Best of R.E.M. 1988–2003 (również 5-krotna platyna i tydzień na szczycie, ale w 2003, okrągły rok w top 75, towarzyszyło mu jedno z czterech złotych DVD formacji) i Monster (potrójna platyna, 2 tygodnie na prowadzeniu w 1994, 56 tygodni w top 75). Panowie mogą się też poszczycić 3 platynami: za Green (27 miejsce w 1988, sprzedaż pchnął rozgłos wokół Out of Time), Up (2 w 1998) i Reveal (1 przez 2 tygodnie wiosną 2001), 7 "złotami" (w tym numery jeden: New Adventures in Hi-Fi z jesieni 1996, nazwany na cześć Kopernika Around the Sun z jesieni 2004 i Accelerate z wiosny 2008) oraz 3 "srebrami".

Przygotowując notkę o The Who trafiłem na zabawny problem, ponieważ takiego zapytania nie obsługuje wyszukiwarka BPI. Z również trzyliterowym R.E.M. nie było problemu, więc widocznie dowcipny algorytm nie pozwala wpisywać wyrazów pytających. Na szczęście artykuł o dyskografii tej wpływowej na Wyspach grupy z Wikipedii wydaje się dość solidny, aczkolwiek w spisie brakuje pretekstu do ich wymienienia w tym wpisie, czyli złotej płyty za Greatest Hits & More (20 miejsce w 2010). To już 16 taka nagroda od BPI dla idoli subkultury modsów (otrzymał ją m.in. ich jedyny płytowy numer jeden - Who's Next z 1971), którzy zasłużyli także na 4 srebrne krążki, przede wszystkim jednak na dwa platynowe: ścieżkę do filmu dokumentalnego o kultowym już tytule The Kids Are Alright (26 w 1979) i The Ultimate Collection (17 w 2002). Co częste w przypadku wykonawców, którzy zaczynali karierę przed wprowadzeniem certyfikatów, najlepiej sprzedającym się dziełem formacji jest podwójnie platynowa składanka Then And Now (5 lokata w 2004).

rozmaitości

potrójnie platynowa płyta - składanka Now That's What I Call Music! 85 z lipca 2013

złota płyta - składanka Now That's What I Call Music! 86 z listopada 2013

srebrna płyta - składanka Pop Party 12 z października 2013

srebrna płyta - ścieżka dźwiękowa do młodzieżowego filmu amerykańskiego o rywalizacji grup wokalnych Pitch Perfect. Utwór Anny Kendrick Cups dotarł w Stanach do 6 miejsca, w Wlk. Brytanii tylko do 71 w styczniu 2013

srebrna płyta - składanka R&B: The Collection z listopada 2012 (pierwszy track na pierwszym dysku: Right Round Flo Ridy ;(

srebrna płyta - składanka Clubland 90's z września 2013

Patrząc na samą listę nagród BPI, można dojść do wniosku, że Steps to przynajmniej w tym samym stopniu zespół do słuchania, co oglądania :) Złote wideo dla The Ultimate Tour z 2012 to i tak niewiele w porównaniu z osiągami czterech wydawnictw wydanych rok po roku poczynając od 1998 (The Video - 5 x platyna, The Next Step Live - 4 x platyna, Live at Wembley - 3 x platyna, Gold - The Greatest Hits - znów 5 x platyna). Porównywalne wyniki osiągały wydawane w tym samym czasie albumy. Step One (2 miejsce w 1998, 62 tygodnie w top 75) pokrył się pięć razy platyną, Steptacular (miesiąc na prowadzeniu pod koniec 1999, tyle samo tygodni w czołówce, co debiut) i Gold (3 tygodnie na szczycie w 2001) - cztery razy, Buzz (4 lokata w 2000) - dwa razy, a wydana na fali nostalgii The Ultimate Collection (1 miejsce w październiku 2011) - złotem.

Jak to bywa z grupami z castingów, esencją istnienia Steps były single i pod tym względem kwintet miał się czym pochwalić, ponieważ aż 14 ich małych płytek z rzędu trafiło do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, z czego 9 doczekało się różnych certyfikatów. Debiutancki SP - utrzymany w post-Rednexowym klimacie 5,6,7,8 z jesieni 1997 przeszedł do historii z innego powodu. O ile się orientuję, jako pierwszy singiel, który dotarł tylko do 14 miejsca osiągnął w tym kraju 200-tysięczny nakład. Największym sukcesem grupy pozostaje platynowy Heartbeat/Tragedy (druga strona A to cover Bee Gees) - numer jeden pod koniec 1998 (30 tygodni w top 75). Złoty status uzyskały One for Sorrow (2 lokata jesienią 1998), Better Best Forgotten (ten sam wynik pół roku później) i Say You'll Be Mine/Better the Devil You Know (4 lokata na przełomie 1999 i 2000, druga strona A to przeróbka przeboju Kylie Minogue). Co ciekawe, żadnego certyfikatu nie otrzymał ich drugi "chart-topper" - Stomp z jesieni 2000. W Polsce Brytyjczyków przyćmili A*Teens - nie ma za bardzo czego żałować ;)

Następny wpis z tej serii również szykuje się obszerny, aczkolwiek mocno wypełniony soundtrackami i składankami. A poza tym jak zwykle - paru ulubieńców nastolatek, paru idoli trochę starszych pań :) i trochę milenijnej nostalgii.