Thursday, January 29, 2015

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #61 (10. 10. 2014)


aktualności
Kolejny tydzień - kolejna bohaterka, która do dziś utrzymuje się na listach przebojów, konkretnie Meghan Trainor i jej na razie "srebrna" oda do opływowych kształtów (dopiero w tym tygodniu zauważyłem, że w tytule jest jakby jedna zbędna spółgłoska..) All About that Bass. Swój pierwszy (i podejrzewam, że nie ostatni) platynowy singiel zgarnął Georga Ezra - oczywiście chodzi o Budapest (3 miejsce latem, na razie 34 tyg. w top 75, co ciekawe dwa...pod koniec 2013). Jak zanosiło się już od dawna, złotem pokryła się płyta Liquid Spirit amerykańskiego wokalisty jazzowego Gregory'ego Portera (38 tyg. w top 75 od września 2013, doszła do 12 miejsca). Bonfire Heart (4 jesienią 2013) trzeba już chyba oficjalnie nazywać drugim największym przebojem Jamesa Blunta, ponieważ jako jedyne oprócz You're Beautiful ma (co najmniej) złoty status. Powoli listę singlowych sukcesów w Wlk. Brytanii (do pięciu) poszerzają OneRepublic. Kolejne srebro to mimo swej zabawnej nerwowości lubiane także przeze mnie Love Runs Out (też 3 lokata latem).

zaszłości
Kolejna multiplatyna skoczyła w rankingu wszech czasów. Po raz siódmy tego zaszczytu dostąpił American Idiot Green Day (2 tygodnie na prowadzeniu jesienią 2004, 108 tyg. w top 75), który na głowie bije znacznie popularniejsze w ich ojczyźnie, a tu potrójnie platynowe Dookie (13 miejsce w 1994, 61 tyg. w top 75) i podwójnie platynowe International Superhits (15 w 2001, 40 tyg. w top 75), któremu towarzyszyło platynowe DVD International Supervideos. Platyną pokryły się także Insomniac (8 w 1995), Nimrod (11 w 1997), Bullet in a Bible (6 w 2005) i 21st Century Breakdown (szczyt wiosną 2009). Liderzy kalifornijskiego pop-punku zdobyli także za Atlantykiem cztery złote (ostatnia Uno! z dośc niefortunnej trylogii z 2012 - 2 pozycja jesienią) i dwie srebrne płyty.

Po raz pierwszy w 2014 na liście nagród BPI pojawili się bohaterowie jednego ze skandali roku - U2, a powodem był dopiero drugi (ale zdradzę, że nie ostatni) złoty singiel za Beautiful Day (numer jeden jesienią 2000).

rozmaitości
- podwójnie platynowa płyta dla składanki Now That's What I Call Music! 88 z lipca (szczegóły w odc. 50)
- srebrna płyta dla składanki Fifty Country Greats z października 2012 (z punktu widzenia laika tracklista wygląda solidnie, wbrew stereotypom część tych kawałków była mniejszymi lub większymi hitami na Wyspach)

suplement
Podsumowania certyfikatów niektórych wykonawców, którzy pojawili się w pierwszym notowaniu Topu Retro RT Listy (obecnie Elektroenergia). Kariery innych zostały już przedstawione lub w ramach kształtowania suspensu :) poczekają do następnego odcinka.

ABC - srebrne single The Look of Love (4 miejsce wiosną 1982) i Poison Arrow (6 w 1982), platynowa płyta Lexicon of Love (miesiąc na prowadzeniu latem 1982, 50 tyg. w top 75), złote: Beauty Stab (12 w 1983), Alphabet City (7 w 1987) i Absolutely (7 w 1990)

A Flock of Seagulls - brytyjski zespół, ale dużo (choć chwilowo) popularniejszy w Stanach, srebrna imienna płyta (32 w 1982, ale aż 44 tyg. w top 75) i srebrny singiel Wishing (If I had a Photograph of You) (10 w 1982)

Danny Wilson - singiel Mary's Prayer za drugim podejściem wiosną 1988 doszedł do 3 miejsca, ale do srebra nie dociągnął

Go West - srebrny singiel za We Close Our Eyes (5 miejsce zimą 1985), podwójna platyna za album Go West/Bangs and Crashes (8 w 1985, 83 tyg. w top 75), złoto za Indian Summer (13 w 1992) i Aces and Kings: The Best of Go West (5 jesienią 1993).

Kon Kan - klasyczny one hit wonder: srebrny singiel I Beg Your Pardon (5 na przedwiośniu 1989) i nic poza tym

Living in a Box - złote płyty: imienna (25 w 1987) i Gatecrashing (21 w 1989), srebrny singiel Room in Your Heart (5 jesienią 1989, na tym samym miejscu wiosną 1987 znalazło się Living in a Box)

Mark Morrison - platynowy singiel Return of the Mack (dwa tygodnie na szczycie wiosną 1996), złota płyta pod tym samym tytułem (4 miejsce kilka tygodni później), srebrny singiel Horny (5 na koniec 1996) i mimo łatki gwiazdy jednego przeboju aż 5 singli w brytyjskim top 10

Jimmy Nail - z telewizyjnej roli wyłoniła się pokaźna kariera muzyczna: złoty singiel Ain't No Doubt (trzy tygodnie na szczycie latem 1992), srebrne Love Don't Live Here Anymore (3 wiosną 1985) i Crocodile Shoes (4 jesienią 1994), potrójnie platynowa płyta pod tym samym tytułem (2 zimą 1994), platynowe Big River (8 w 1995) i Crocodile Shoes II (10 w 1996), złote Growing Up in Public (2 latem 1992) i The Nail File: The Best of Jimmy Nail (8 w 1997)

Sparks - sukcesy tylko w zamierzchłych latach 70: złota płyta Kimono My House (4 późną wiosną 1974), srebrna Propaganda (9 w 1974), srebrny singiel This Town Ain't Big Enough for Both of Us (2 wiosną 1974), w tym samym roku do 7 doszło Amateur Hour

Prefab Sprout - cztery złote płyty: Steve McQueen (21 w 1985), From Langley Park to Memphis (5 wiosną 1988), Jordan: The Comeback (7 w 1990) i A Life of Surprises: The Best of Prefab Sprout (3 laterm 1992), srebrna Protest Songs (18 w 1989), zdecydowanie największy singlowy sukces - King of Rock'n'Roll (7 w 1988)

Jermaine Stewart - srebrny singiel za We Don't Have to Take Our Clothes Off (2 miejsce latem 1986), do pierwszej dziesiątki dwa lata później doszło jeszcze Say It Again 

Then Jerico - płyta The Big Area - 4 na przedwiośniu 1989, singiel - 13 pozycja na początku tego roku, bez certyfikatów

When In Rome - The Promise na 58 w 1989

Big Noise, Bruce Roberts, Cetu Javu, Real Life (niestety...) - nic w top 75


platynowy singiel od 1 VIII 2014

W następnym odcinku m.in. jeszcze w moich czasach licealnych superpopularny w Polsce rockowy zespół, który uparcie nie chce nagrać nowej płyty oraz przebój znany milionom przede wszystkim w wersji akustycznej.

Wednesday, January 28, 2015

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #60 (03. 10. 2014)

platynowy singiel od 18 VII 2014

aktualności
Jak ten czas leci... Trudno powiedzieć, jak długo jeszcze przetrwa ten cykl, ponieważ planuję niedługo zająć się kilkoma zabierającymi sporo czasu pozablogowymi projektami, jednak w tej chwili czuję dużą satysfakcję, że w postach pojawia się coraz więcej wydawnictw, które wciąż figurują na listach przebojów. 3 X srebrny status uzyskały kolejny przebój duetu Sigma - Changing z samą Palomą Faith na wokalu oraz "enty" hit Calvina Harrisa Blame, tym razem wspomaganego przez Johna Newmana. Mimo, że Bad z Showtekiem i Vassy nie należy do jego największych osiągnięć (22 miejsce wiosną), z singlowego srebra cieszył się także rywal Szkota David Guetta. Drugiego srebra z przedostatniej płyty doczekała się Jessie J (It's My Party - 3 jesienią 2013), a złota - jedni z listowych pionierów deep house'owego szału Klangkarussell (Sonnentanz (Sun Don't Shine) z Willem Heardem - również 3 lokata latem 2013). Zgodnie z przewidywaniami, srebrne płyty odebrali: niezniszczalna Barbra Streisand za zbiór duetów Partners i The Script za No Sound Without Silence.

zaszłości
Zdążyliśmy już zauważyć, że 2014 obfitował w singlowe certyfikaty dla Chase & Status. Tym razem nadeszła pora pogratulować im (i Liamowi Baileyowi) złota za Blind Faith (5 zimą 2011). To pierwszy taki sukces tego duetu, ale jak się niebawem okazało - nie ostatni. The Edge of Glory (6 pozycja wiosną 2011, 36 tyg. w top 75) odebrano w Polsce jako "jeszcze jeden singiel Lady Gagi" tymczasem w Wlk. Brytanii okazał się on sporym przebojem i zasłużył jako szósty przebój tej piosenkarki (a drugi z albumu Born This Way) na platynę. Po raz pierwszy w kronikach BPI pojawia się wciąż ciepło wspominany przez wielu girlsband Destiny's Child, któremu 3 IX przyznano srebrny singiel za Jumpin' Jumpin' (5 lokata latem 2000). Kolejny raz w tym roku mamy do czynienia z nieodżałowaną Amy Winehouse - pretekstem srebrny singiel za You Know I'm No Good (18 w 2007). Na wliczeniu streamingu do statystyk skorzystał (niestety pośmiertnie) legendarny Johnny Cash. Ring of Fire w jego wykonaniu nigdy nie zagościł na brytyjskiej liście przebojów (udało się to wersjom The Animals i Duane'a Eddy'ego), jednak zasłużył na status srebrnego singla (wcześniej udało się to tylko coverowi Hurt).

Jedyny zespół, który otrzymał 3 X złotą płytę to niemiecka retrocoverowa grupa Baseballs, wyróżniona za debiutancki album Strike! (4 wiosną 2010). Mimo, że James Vincent McMorrow dopiero w 2014 na dobre zagościł w muzycznym krajobrazie dzięki płycie Post Tropical, w październiku odebrał srebrny certyfikat za wcześniejsze Early in the Morning (68 w 2011), co oczywiście w erze dekoniunktury samo w sobie jest dużym sukcesem.

Legendarny Stevie Wonder trafił do tego postu dzięki złotemu singlowi, którym został utwór Superstition (11 w 1973) z najlepszego okresu jego twórczości. Wcześniej na ten sam szczebel wspiął się duet z Paulem McCartneyem Ebony and Ivory (trzy tygodnie na szczycie wiosną 1982), a platyną pokryło się I Just Called to Say I Love You (aż 6 tygodni na prowadzeniu latem 1984). Wśród jego srebrnych singli także można znaleźć kilka klasyków: I Wish (5 w 1976), Sir Duke (2 wiosną 1977), Masterblaster (Jammin') (2 jesienią 1980), Lately (3 wiosną 1981), Happy Birthday (2 latem 1981) i Part-Time Lover (3 jesienią 1985).

Niewidomy wokalista i wirtuoz harmonijki ustnej nigdy nie miał płytowego numeru jeden w UK, za to aż cztery jego krążki przebywały na tamtejszej liście ponad rok. Najlepiej sprzedała się potrójnie platynowa The Definitive Collection (11 w 2002, 55 tyg. w top 75), w dalszej kolejności platynowe Hotter Than July (2 jesienią 1980, 55 tyg. w top 75), ścieżka dźwiękowa do Kobiety w czerwieni (2 jesienią 1984) i Song Review: A Greatest Hits Collection (19 w 1996). Spośród 9 złotych płyt (zdobył jeszcze 2 srebrne, w tym za swój ostatni CD z autorskimi utworami A Time 2 Love z 2005) warto wymienić Talking Book (16 w 1973, 48 tyg. w top 75), Innervisions (8 w 1973, 55 tyg. w top 75) i Songs in the Key of Life (2 jesienią 1976, 55 tyg. w top 75).

Niektórzy mają za złe liderowi Bloc Party Kele, że rozdrabnia się na elektroniczne nagrania solowe. Być może jest w tym trochę racji, ponieważ ostatni album tej formacji Four (3 późnym latem 2012) błyskawicznie zniknął z brytyjskiej czołówki. Jak na ironię, pierwszy scertyfikowany singiel grupy to mocno taneczny i bardzo przeze mnie lubiany Flux (8 w 2007). Wcześniej wyżej zaszły So Here We Are/Positive Tension (5 zimą 2005) i The Prayer (4 zimą 2007). Zespół cieszył się jeszcze z platyny za Silent Alarm (3 miejsce zimą 2005) i A Weekend in the City (2 zimą 2007) oraz złota za Intimacy (8 w 2008).

Znana z subtelnych manipulacji swoją nazwą wyrosła z emo popu grupa Panic! At the Disco nie zamierza schodzić ze sceny, jednak wydaje się, że na Wyspach osiągnęła już apogeum popularności. Jak często bywa, był nim platynowy debiut A Fever You Can't Sweat Out (17 w 2006, ale prawie pół roku w top 75). Kolejny album Pretty. Odd (2 lokata wiosną 2008) pokrył się złotem, dwa kolejne (mimo, że ostatni załapał się nawet do top 10) dopiero czekają na certyfikat. 3 IX Amerykanie po raz pierwszy poznali smak singlowej nagrody BPI - srebra za I Write Sins Not Tragedies (25 w 2006). Czyżby niedługo srebro za Nine in the Afternoon (13 w 2008 i również 10 tygodni na liście)?

Brytyjska ścieżka kariery zwyciężczyni American Idol w 2007 Jordin Sparks jest na razie bardzo symetryczna. Jej imienny debiutancki krążek (17 w 2008) pokrył się złotem, podobnie jak promujący go duet z Chrisem Brownem No Air (3 miejsce wiosną 2008). 3 X srebrny status uzyskał album Battlefield (11 w 2009), podobnie jak wcześniej singiel o tym samym tytule (także 11 w 2009!) Trudno powiedzieć, czy coś przełamie ten schemat, ponieważ ostatnio piosenkarka pojawia się jedynie na soundtrackach, a innych większych przebojów nie zanotowała (podbijające Poplistę Tatoo dotarło jedynie do 24 pozycji).

rozmaitości
- srebrna płyta dla składanki Keep Calm and Chillout z września 2014, bardzo przewidywalna tracklista, więc sukces komercyjny jest zrozumiały...


W następnym odcinku: zespół i płyta nie dla idiotów oraz niefortunni innowatorzy marketingu.

Tuesday, January 27, 2015

Elektroenergia #159 (24. 01. 2015)

Years & Years
Tydzień sprzyjał grom słownym w stylu newsów "Billboardu". Królują Years & Years, Desire zaliczyło skok pantery, a Digitalism dostał drugą szansę (chociaż znacznie bardziej ten zwrot pasuje do aktualnej sytuacji Flyte). Największy awans zaliczyli Lovestarrs, bo czas świątecznych przebojów już definitywnie mija. Trochę szkoda spadków Welcome Back Sailors i Kitten, ale mieli mocną konkurencję. I liczną - znowu nie obyło się bez jednej podwójnej pozycji.

Kilku dość znanych wykonawców nie zawiodło nowymi piosenkami. Duńczycy z Mew pozostają swojemu monumentalnie psychodelicznemu brzmieniu, Toro y Moi również wyjątkowo (jak na niego, oczywiście) rockowo pokłonił się późnym lat 60. Z dużą werwą po czterech latach przerwy wracają nominowali przed dekadą do Mercury Prize The Go!Team. Wreszcie na listę przebił się jak zwykle wysmakowany i dekadencki Bryan Ferry (polecam cały album!) Trudno mi sobie przypomnieć, czy gościłem już kiedyś na liście gwiazdę pierwszej połowy lat 70., ale na pewno był to odosobniony przypadek. O istnieniu Fire Tiger, którzy przecież dostarczyli jeden z największych hitów listy w 2014 r., podobnie jak o One Night Only zupełnie zapomniałem, na szczęście zespół nie zapomniał jak się dobrze gra. Niestety, poza założeniem konta na Vevo jego kariera nie posunęła się do przodu. Nie mogłem się także powstrzymać przed włączeniem do zestawu elektronicznego polskiego utworu z 2013, który po swojej premierze jakoś nie zapadł mi w pamięć. W ten sposób doczekaliśmy się debiutu na liście tak zasłużonej dla polskiej muzyki alternatywnej Noviki.

01 02 02 01 Years & Years - King
02 11 03 02 Night Panther - Desire

03 12 02 03 Digitalism - Second Chance

04 06 04 04 Tennis - I'm Callin'
05 01 05 01 Kodaline - Honest
06 10 04 06 Andy Burrows - See a Girl
07 18 04 07 Lovestarrs - Tinsel (Christmas Song)
08 03 06 02 Edenfeld - Alive Like This
09 04 06 04 Jessie Ware - Pieces
10 05 07 05 Citizens! - Lighten Up

11 07 06 07 Eternal Death - Cry
12 17 06 12 The Domino State - This Is Grey
13 16 04 13 Daniel Wilson - If You Went Away
14 19 06 14 Ariel Pink - Put Your Number in My Phone
15 20 03 15 The Magic Dance - Starchild
16 21 02 16 XES - Starfall
17 08 07 04 Lana Del Rey - I Can Fly
18 25 02 18 Bertie Blackman - War of One
19 23 05 19 Leitbur - Counterpart
20 28 06 17 Flyte - Light Me Up

21 09 07 03 TV on the Radio - Happy Idiot
22 27 04 22 Portecho - Eye of the Storm
23 29 03 23 One Night Only - Get Around to It
24 31 02 24 Haerts - Giving Up
25 NE 01 25 Biernaski feat. Novika - Don't Turn the TV Off
26 13 10 01 Night Drive - Young Rivals
27 37 03 37 Walk the Moon - Shut Up and Dance
28 36 04 28 The Holidays - Tongue Talk
29 33 04 29 Rival Sons - Open My Eyes
30 34 05 30 Susanne Sundfør - Fade Away

31 14 07 11 Years & Years - Desire
32 35 04 32 Softengine - Yellow House
33 15 08 01 Brooke Fraser - Kings and Queens
34 NE 01 34 Mew - Satellites
35 39 03 39 Panda People - The Usual Place
36 43 03 36 Dornik - On My Mind
37 NE 01 37 Bryan Ferry - Loop de Li
38 26 07 15 Gorgon City feat. Laura Welsh - Here for You
39 44 02 39 Fair Weather Friends - Cardiac Stuff
40 46 02 40 Rebeka - Breath

41 NE 01 41 Toro y Moi - Empty Nesters
42 22 10 04 Iamamiwhoami - Chasing Kites
43 38 09 15 Welcome Back Sailors - Best Friend
44 47 02 44 TeamMate - Until You Find Me
The Drums - I Can't Pretend
45 NE 01 45 Fire Tiger - Green Light
46 24 08 13 Kitten - Doubt
47 NE 01 47 The Go!Team - The Scene Between
48 30 05 30 Aaron - Strong
49 32 09 02 Twin Graves - Love You to Death
50 40 11 01 Chrissie Hynde - Dark Sunglasses

Dziękujemy:
Rumer - Dangerous
Tove Lo - Got Love
George Maple - Talk Talk
Swiss Lips - Wilderness
Catfish & the Bottlemen - Cocoon
Sin Cos Tan - Lifestyle
Lorde - Yellow Flicker Beat

Niedługo na blogu pojawi się kolejny felieton. Mavoy skarżył się też, że nie dotrzymałem obietnicy i nie było "więcej o X Muzie" :) Na podsumowanie płyt niestety nadal nie mam siły ani czasu... Dajcie mi jeszcze dwa tygodnie.

Tuesday, January 20, 2015

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #59 (26. 09. 2014)


aktualności


Niesamowite - tydzień bez certyfikatu dla Eda Sheerana! Ci, którzy nie mogą się obyć bez graczy "wagi ciężkiej" mogą jednak cieszyć się wraz z Samem Smithem ze srebrnego singla za I'm Not the Only One (akurat słyszałem dziś w pizzerii). Po raz pierwszy od dłuższego czasu na liście nagrodzonych pojawia się także Taylor Swift, fascynacji której ostatnimi nagraniami nie bardzo rozumiem (tradycyjne europejskie kompleksy wobec potęgi amerykańskiego show-businessu?), a sporo grupa statystyków ubolewa, że rezygnacja ze streamingu pozbawiła ją brytyjskiego numeru jeden (ale skoro sama chciała?). Oczywiście 26 IX rozpoczęła dobrą passę od srebrnego singla za Shake It Off. Długie odliczanie do platyny za imienny płytowy debiut zakończyli manchesterczycy z The 1975 (numer jeden na początku jesieni 2013,  na razie 65 tyg. w top 75). Złoty status uzyskał przeżywający drugą młodość (powstał w 2012) singiel Nico & Vinz Am I Wrong.

Prawdopodobnie jest kwestią czasu, kiedy złotem pokryją się Black Widow Iggy Azalei i Rity Ory (4 pozycja latem) oraz letni numer 1 Lovers on the Sun Davida Guetty i Sama Martina (współpracownik Maroon 5, prawdopodobnie nie spokrewniony z Johnem Martinem, który śpiewał ze Swedish House Mafia). Utwór zdradza mocne wpływy swojego współproducenta Aviiciego i wydaje się znakiem czasu, że mimo niedawnej wszechpotęgi Guetty na światowąch listach na razie pozostaje przy srebrze.

W przypadku Rixton i ich lipcowego numeru jeden Me and My Broken Heart można już otwarcie mówić o efemerycznej karierze (a może tylko jej niefortunnym starcie?) Ich pierwszy srebrny singiel spotkał się z mocną krytyką za naśladowanie Roba Thomasa. Na razie kolekcjonowanie przebojów łatwiej idzie ich konkurentom z The Vamps, którzy tym razem zostali uhonorowani srebrnym singlem za Somebody to You (4 na początku lata). Kończąc temat szeroko pojętych boysbandów: szybko złotem pokrył się debiutancki album Stars zwycięzców brytyjskiego Mam Talent Collabro (numer jeden latem), jednak na razie ich obecność w annałach BPI się na tym zakończyła. 

zaszłości:

Kolejny przykład zasadności reguły "nothing succeeds like success". Nagrodzony BRIT Award Ben Howard otrzymał drugi w karierze srebrny singiel. Pierwszym było Only Love (9 w 2013 właśnie na fali Brits, wcześniej 37 w 2012), drugim bardzo nisko notowane Keep Your Head Up (46 w 2013/74 w 2011). W podobnych kategoriach można traktować trzeci już złoty singiel dla Mumford & Sons za widocznie masowo odsłuchiwane przy okazji odświeżania multiplatynowych albumów The Cave (32 w 2010). W kategorii odprysku popularności złotego albumu Lonely Are the Brave (2 zimą 2012) można również postrzegać srebrny singiel za I Need (18 w 2012) dla przymierzającego się właśnie do powrotu inspirującego się reggae soulowego piosenkarza Mavericka Sabre.

Daniel Bedingfield przez pewien czas dzięki platynowemu od 26 IX singlowi Gotta Get Thru This (aż 3 tygodnie na szczycie na koniec 2001) był twarzą UK garage. Hit dał tytuł pięciokrotnie platynowemu albumowi (2 lokata na liście, od września 2002 81 tyg. w top 75). Zawierał on pięć singli, które trafiły do brytyjskiego top 10, jednak jeszcze tylko ballada If You're Not the One (numer jeden na koniec 2002) uzyskała platynowy status (choć na szczyt dotarło jeszcze latem 2003 Never Gonna Leave Your Side). Daniel najwidoczniej przez te dwa lata znudził się swojej widowni, ponieważ jego kolejna płyta Second First Impression (8 w 2004) poprzestała na złotym statusie, a muzyk znalazł się w cieniu swojej uroczej siostry Natashy, o której karierze zresztą również ostatnio jest cicho...

Kanadyjski pop-punkowy zespół Sum 41 należał do najbardziej krytykowanych w podsumowaniach brytyjskiej listy przebojów sporządzanych przez Adama Czajkowskiego na potrzeby gdańskiego Radia Plus. Nie da się jednak ukryć, że lekkie amerykańskie rockowe granie miało spore powodzenie wśród młodych Wyspiarzy (o Thee Offspring niedługo napiszę, na Good Charlotte jeszcze nie trafiłem...). Świadczy o tym przede wszystkim platynowy status albumu All Killer No Filler (7 w 2001, 43 tyg. w top 75), lecz również dwa srebrne single: za In Too Deep (13 w 2001) i przyznany 26 IX za Fat Lip (8 w 2001). Grupa otrzymała jeszcze złotą płytę za Does This Look Infected? (39 w 2002) i srebrną za Half Hour of Power (10 miejsce na liście EP w 2001).

Ze starszych wydawnictw, status hymnu kibiców Liverpool FC tłumaczy "srebrnosinglowość" You'll Never Walk Alone (miesiąc na szczycie 1963). Wykonawca oryginału Gerry & The Pacemakers to pierwszy zespół, którego trzy pierwsze single w karierze trafiły na szczyt brytyjskiej listy przebojów (pozostałe to wydane wcześniej How Do You Do It? i I Like It). Co ciekawe, jako pierwszy to osiągnięcie powtórzył inny zespół z Liverpoolu, jednak nie byli to The Beatles, lecz Frankie Goes to Hollywood, których wokalista zresztą w celach charytatywnych zaśpiewał w duecie z Gerrym Marsdenem jeden z jego przebojów, ale o tym może napiszę przy jakiejś okazji na SoundUniverse, a na razie informuję, że formacja wybiła się tak wcześnie, że nie zaliczyła innych certyfikatów (album How Do You Like It? w 1963 dotarł do 2 miejsca). Więcej chronologicznego szczęścia mieli np. znacznie niżej notowani Nick Cave & the Bad Seeds, którzy 26 IX zdobyli swoją piątą złotą płytę - za The Boatman's Call (22 w 1997).

ciekawostki:

- srebrna płyta dla składanki Northern Soul: 20 Original Classics z lipca 2010 (jako laik w temacie nie podejmuję się oceny, na ile "północny" jest ten soul, jednak na pewno solidny)
- srebrna płyta dla składanki The House That Garage Built z lipca 2014, zabawny tytuł i dumne przesłanie! (jest Jessie W. w dwóch rolach!)


W następnym odcinku m.in. obiekt niewybrednych żartów o niewidomych oraz pierwszy kontakt cyklu z tragiczną diwą ostatnich lat.

Monday, January 19, 2015

Elektroenergia #158 (17.01. 2015)



Tydzień temu Desire goniło Desire, teraz Years & Years goni Years & Years. Brytyjska formacja na razie doskonali swoją receptę na hitu nie rozglądając się zanadto na boki, ale jak świetnie im to idzie. To kolejny w przeciągu ostatnich miesięcy utwór na liście z królem w tytule (The Pierces, Brooke Fraser). Świetnie w nowy rok weszli również lubiani przeze mnie od lat Niemcy z Digitalism, którzy chyba nigdy nie byli tak blisko electro nowej przygody. Elektroenergia nie byłaby sobą, gdyby nie pojawiło się jakieś kuriozum - tym razem jest to japoński (a przynajmniej działający w Tokio) projekt XES, który z powodzeniem odświeża... italo disco! (Inspiracja Samurai Michaela Cretu?) Wcześniej z Japonii miałem tylko chillwave tworzony zresztą przez emigranta z Mongolii pod szyldem Stuck in Summer. Zestaw świeżych nagrań uzupełnia nowa propozycja TeamMate, tym razem bliższa indie rocka.

Styczeń to na Pop Goes The Blog czas przygotowań do publikacji rankingu albumów. Jak widać, musiałem uciec się do oszustwa i stworzyć dwie podwójne pozycje, aby zmieścić wszystkie rezultaty powtórek. Obok wykonawców poniższych nowości (wreszcie wdarło się trochę polszczyzny), mogę zdradzić, że w ostatnich tygodniach znacznie wzrosły notowania The Afghan Whigs, Sohna i Wild Beasts (ale o ile? I czyje pozostają niezmiennie wysokie? Oto są pytania...) W końcu udało mi się też umieścić na liście Australijkę Bertie Blackman, która na co dzień wykonuje folk i retro pop, ale w poleconym przez Piotrka (konwickiego) nagraniu zbliżyła się do klimatów Chvrches.
01 01 04 01 Kodaline - Honest
02 NE 01 02 Years & Years - King

03 02 05 02 Edenfeld - Alive Like This
04 05 05 05 Jessie Ware - Pieces
05 07 06 05 Citizens! - Lighten Up
06 08 03 08 Tennis - I'm Callin'
07 12 05 07 Eternal Death - Cry
08 04 06 04 Lana Del Rey - I Can Fly
09 03 06 03 TV on the Radio - Happy Idiot
10 14 03 10 Andy Burrows - See a Girl

11 19 02 11 Night Panther - Desire
12 NE 01 12 Digitalism - Second Chance
13 06 09 01 Night Drive - Young Rivals
14 11 06 11 Years & Years - Desire
15 10 07 01 Brooke Fraser - Kings and Queens
16 22 03 16 Daniel Wilson - If You Went Away
17 23 05 17 The Domino State - This Is Grey
18 25 03 18 Lovestarrs - Tinsel (Christmas Song)
19 24 05 19 Ariel Pink - Put Your Number in My PHONE
20 28 02 20 The Magic Dance - Starchild

21 NE 01 21 XES - Starfall
22 09 09 04 Iamamiwhoami - Chasing Kites
23 26 04 23 Leitbur - Counterpart
24 13 07 13 Kitten - Doubt
25 NE 01 25 Bertie Blackman - War of One
26 15 06 15 Gorgon City feat. Laura Welsh - Here for You
27 32 03 27 Portecho - Eye of the Storm
28 17 05 17 Flyte - Light Me Up
29 35 02 29 One Night Only - Get Around to It
30 34 04 30 Aaron - Strong

31 NE 01 31 Haerts - Giving Up
32 16 08 02 Twin Graves - Love You to Death
33 36 03 33 Rival Sons - Open My Eyes
34 37 04 34 Susanne Sundfør - Fade Away
35 38 03 35 Softengine - Yellow House
36 40 03 36 The Holidays - Tongue Talk
37 41 02 37 Walk the Moon - Shut Up and Dance
38 21 08 15 Welcome Back Sailors - Best Friend
39 44 02 39 Panda People - The Usual Place
40 18 10 01 Chrissie Hynde - Dark Sunglasses

41 20 10 01 Rumer - Dangerous
42 27 07 09 Tove Lo - Got Love
43 46 02 43 Dornik - On My Mind+
44 NE 01 44 Fair Weather Friends - Cardiac Stuff
45 29 04 29 George Maple - Talk Talk
46 NE 01 46 Rebeka - Breath
47 NE 01 47 TeamMate - Until You Find Me
The Drums - I Can't Pretend

48 30 06 29 Swiss Lips - Wilderness
49 31 07 23 Catfish & the Bottlemen - Cocoon
50 33 08 04 Sin Cos Tan - Lifestyle
50 39 08 05 Lorde - Yellow Flicker Beat

Dziękujemy:
The Charlatans - So Oh
Blackbird Blackbird - More Beautiful
The And - Fade in Time
Olly Murs feat. Travie McCoy - Wrapped Up
Chvrches - Get Away
Man Without Country feat. White Sea - Laws of Motion
Natalia Nykiel - Wilk

Sunday, January 18, 2015

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #58 (19. 09. 2014)


aktualności
To już coś więcej niż dobra passa, całe drugie półrocze 2014 należało w Wlk. Brytanii do Eda Sheerana! 19 IX zebrał kolejne dwie nagrody BPI - i to nie byle jakie: podwójną platynę za album X oraz platynowy singiel za Sing, w którym próbował swoich sił w R&B (numer jeden w czerwcu). Srebrna płyta za Whispers (5 na początku lata) to dowód, że mimo braku singlowych sukcesów nie wszyscy zapomnieli o autorze hitu Let Her Go Passengerze. Po raz trzeci w karierze (ma już też jedną platynę) jako artysta główny złoty singiel "skasował" Chris Brown - za Loyal (10 w 2014), w którym towarzyszyli mu raperzy: wszechobecny Lil' Wayne i Tyga. Takiego statusu doczekał się także duet A Great Big World z Christiną Aguilerą Say Something (4 na przedwiośniu). W czasach dominacji deep i progressive house'u z "tradycyjnego" EDM wybił się m.in. srebrny singiel Take Me Home Cash Cash z byłą wokalistką Black Cards (zespołu Pete'a Wentza z Fall Out Boy) Bebe Rexha na wokalu (5 pozycja wiosną). Ucieszył mnie taki sam sukces Boom Clap Charli XCX (6 lokata latem) z soundtracku do Gwiazd naszych wina. Ciekawe, czy coś jeszcze z płyty Sucker powtórzy ten sukces? Duże szanse ma na pewno duet z Ritą Ora.

zaszłości

Nowa płyta Paolo Nutiniego przyczyniła się do wzrostu zainteresowania jego singlami, chociaż w kontekście streamingu chyba bardziej pasuje określenie "pojedyncze utwory". Popularny trubadur doczekał się 19 IX swojego pierwszego złotego singla, którym został debiutancki Last Request (5 lokata latem 2006). Wcześniej srebrem pokryły się: Pencil Full of Lead (27 w 2006), Candy (19 w 2009) i New Shoes (21 w 2007).

Ostatnio ideałem kochanka dla wielu kobiet jest powieściowy Christian Gray, jednak był taki okres, w którym uosobieniem romantyzmu dla Brytyjek był niejaki...David Gray. Przebił się on do masowej świadomości 9-krotnie platynową płytą White Ladder (2 tygodnie na szcycie, 153 tyg. w top 75 od maja 2000). To z niej pochodził jego pierwszy srebrny singiel i największy przebój Babylon (5 pozycja latem 2000). Z tak wysokiego konia można tylko spaść, aczkolwiek poczwórnie platynowy A New Day at Midnight (szczyt jesienią 2002, 47 tyg. w top 75) i podwójnie platynowe Life in Slow Motion (dwa tygodnie prowadzenia na jesieni 2005) również należy uznać za duże sukcesy. Na fali ich sukcesów złotem pokryły się Sell, Sell, Sell (92 w 1996) i Lost Songs 95-98 (7 w 2001, choć debiut na zaledwie 55) oraz platynowe wideo Live z 2001 (koncert w Dublinie w 1999) i również platynowe Greatest Hits (11 w 2007). Potem srebrem pokryło się jeszcze tylko Draw the Line (5 jesienią 2009). Na osłodę umiarkowanego powodzenia dwóch ostatnich krążków balladzista otrzymał 12 IX srebrny singiel za This Year's Love (20 w 2001), które jak widać lepiej się broni po latach niż np. The One I Love (8 w 2005).

Unifinshed Sympathy Massive Attack (13 w 1991) to niekwestionowany klasyk lat 90., jednak dopiero 19 IX doczekał się statusu srebrnego singla. Wcześniej udało się to Teardrop z gościnnym udziałem Elisabeth Fraser z Cocteau Twins (10 w 1998), które również dotarło najwyżej ze wszystkich singli liderów trip-hopu. Trio miało chyba według swoich fanów wyjątkowo równą dyskografię, ponieważ doczekało się czterech podwójnie platynowych albumów: Blue Lines (13 w 1991, 88 tyg. w top 75), Protection/No Protection (4 jesienią 1994, 78 tyg. w top 75), Mezzanine (dwa tygodnie na szczycie wiosną 1998, 54 tyg. w top 75) i Collected - The Best Of (2 wiosną 2006). Gorzej radziły sobie wydawnictwa z czasów, kiedy formacja skurczyła się do duetu, aczkolwiek 100th Window (szczyt zimą 2003, ale po 6 tyg. poza top 75) i Heligoland (6 w 2010) to złote płyty.

Trwa zbieranie owoców wspólnego albumu Jaya-Z i Kany'ego Westa Watch the Throne. Srebrny singiel Otis (28 w 2011) to dziesiąty scertyfikowany singiel "Hovy" na Wyspach jako głównego wykonawcy lub równoważnego członka duetu, dwunasty dla Kanye'go, drugi dla nieżyjącego od prawie półwiecza soulowego wokalisty. Nie ustaje zainteresowanie muzyką Daft Punk. Mimo symbolicznej obecności na UK Charts (25 w 2001) Harder, Better, Faster, Stronger uzyskało status srebrnego singla (czwarty z brytyjskim certyfikatem). Jak na ironię, popularny w kręgach fanów mrocznego electro kanadyjski duet Crystal Castles doczekał się swojej pierwszej srebrnej płyty (imienny debiut - 47 w 2008) dopiero trzy tygodnie przed ogłoszeniem zawieszenia działalności.

platynowy singiel od 4 VII 2014

W następnym odcinku: sporo boysbandów, piłkarski hymn i niegdysiejsza twarz UK garage.

Saturday, January 17, 2015

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #57 (12. 09. 2014)


aktualności


O naturze notowań brytyjskiej listy przebojów po uwzględnieniu streamingu i sprzedaży cyfrowej wiele mówi fakt, że w tym tygodniu na 42 miejsce w 62 tygodniu pobytu (w top 100?) awansowała ulubiona piosenka mojej mamy w ostatnich miesiącach - Riptide australijskiego folkowca Vance Joya (maksymalna pozycja 10, 45 tyg. w top 75 od stycznia 2014), która już 12 IX uzyskała status złotego singla. Nie zdziwiłaby mnie platyna w którymś z najbliższych tygodni. Z kolei na najniższym stopniu podium widzimy Thinking Out Loud Eda Sheerana, które tego samego dnia nie będąc jeszcze oficjalnie singlem (!) pokryło się srebrem (a kolejny odcinek Sheeranmanii już w kolejnym wpisie tej serii...), podobnie jak singlowy numer jeden, który jest dla mnie symbolem zeurowizyjnienia decydującej w dużej mierze o obliczu 2014 mody na deep house. Prayer in C w remiksie Robina Schulza było tak zorientowane na sukces, że nawet nazwę oryginalnego wykonawcy Lilly Wood & the Pricks skrócono do Lillywood... Debiutanci z Royal Blood cieszyli się ze złotej imiennej płyty (numer jeden tydzień wcześniej), jednak rzadkiego na tym szczeblu kariery tempa sprzedaży jeszcze nie starczyło na platynę... Co jednak ma powiedzieć popularna przecież (szczególnie wśród młodzieży) Demi Lovato, która na srebro za płytę Demi (10 w połowie 2013) czekała ponad rok? (przed końcem roku otrzymała jeszcze od BPI nagrodę za singiel)

zaszłości

Może się to wydawać dziwne, ale jedynym złotym singlem Green Day w Wlk. Brytanii jest ballada Good Riddance (Time of Your Life) (11 w 1998), która nie imponuje ani maksymalną pozycją, ani stażem, ani nawet nie pochodzi ze szczególnie popularnej płyty. Widocznie jednak dla niektórych stała się symbolem nostalgii za latami 90. Basket Case (7 za drugim podejściem w 1995) oraz trylogia z American Idiot: utwór tytułowy (3 jesienią 2004), Boulevard Of Broken Dreams (5 zimą 2004) i Wake Me Up When September Ends (8 w 2005), pozostają na razie przy srebrze.

50 Cent ostatnio pojawiał się w mediach za sprawą sprzedaży słuchawek i nietypowego tytułu ostatniego albumu Animal Ambition: An Untamed Desire To Win, a w latach rozkwitu kariery - młodzieńczej odporności na kule gangsterów. Cokolwiek sądzić o takich skojarzeniach, w poprzedniej dekadzie był jednym z najpopularniejszych raperów. 12 IX otrzymał swój pierwszy platynowy singiel - oczywiście za In Da Club (3 miejsce wiosną 2003). Wcześniej srebrny status uzyskały: wielki hit Billboardu Candy Shop (wyszukiwarka BPI zapomniała o wokalistce Olivii; 4 wiosną 2005) i znane z kilku "zeuropeizowanych" coverów Ayo Technology, gdzie wystąpił w gwiazdorskim towarzystwie Justina Timberlake'a i Timbalanda (2 latem 2007). W sprzedaży albumów zaznaczył się znany z wielu innych przypadków cykl "diminishing returns". Get Rich or Die Tryin' było potrójną platyną (2 pozycja zimą 2003, 69 tyg. w top 75), The Massacre (szczyt wiosną 2005) - podwójną, soundtrack do filmu Get Rich or Die Tryin' (18 w 2005) i Curtis (2 jesienią 2007) - złotymi płytami, Before I Self Destruct (22 w 2009) i składanka wczesnych utworów Guess Who's Back z 2002 - srebrnymi. Złotem pokrył się także biograficzny film The New Breed z 2003.

Jeżeli w Polsce Billy Ocean z czymś się kojarzy, to pewnie z latami 80. (mi jeszcze z notorycznym skracaniem jego piosenek przez "oldies radio"), jednak piosenkarz trynidadzkiego pochodzenia odnotowywał sukcesy w swojej przybranej ojczyźnie już pół dekady wcześniej. To wtedy srebrem pokryły się single Love Really Hurts Without You (2 zimą 1976) i Red Light Spells Danger (2 na przedwiośniu 1977). Po "siedmiu latach chudych" taki sam sukces odniosły Caribbean Queen (No More Love on the Run) (6 w 1984), Suddenly (4 wiosną 1985) i chyba najbardziej znane w Polsce Get Outta My Dreams, Get into My Car (3 zimą 1988), a znane z filmu Klejnot Nilu When The Going Gets Tough, The Though Get Going (numer jeden przez miesiąc na początku 1986, m.in. wtedy, gdy przyszedłem na świat:) Musi mieć wciąż grono oddanych fanów, skoro The Very Best Of (17 w 2010) stało się właśnie złotą płytą, a Ultimate Collection sprzed zaledwie sześciu lat (28 w 2004), które wtedy wydawało mi się symbolem wszechobecności składanek na brytyjskim rynku, zasłużyło na srebro. Wcześniej wszystkie jego studyjne albumy osiągnęły złoty status (Suddenly - 9 w 1984, 59 tyg. w top 75, Love Zone - 2 wiosną 1986, Tear Down These Walls - 3 wiosną 1988, Love Is For Ever - 7 w 1997), a Greatest Hits (4 jesienią 1989) - platynowy.

Numer jeden Dizzee Rascala (i Chrome) z późnego lata 2009 Holiday pokrył się złotem...i jest to w tej chwili jedyny złoty singiel rapera, który poza tym ma w swojej kolekcji pięć singlowych sreber i dwie platyny. Może się to wydawać dziwne, ale dopiero 12 IX 2013 swój jedyny srebrny singiel w Wlk. Brytanii odebrał dobrze znany francuski DJ Bob Sinclar - za swój największy przebój (choć nie w Polsce) Rock This Party (Everybody Dance Now) z Cutee B (3 lokata jesienią 2006). W pierwszej dziesiątce uplasowały się także I Feel For You (9 w 2000) i World, Hold On (Children of the Sky) ze Stevem Edwardsem (9 w 2006, Love Generation w 2005 doszło do 12 i spędziło najwięcej tygodni na liście z tych wszystkich utworów). W 1998 r. miał duże szanse na wylansowanie przeboju Gym and Tonic, jednak nieco wcześniej do sprzedaży trafiła wersja Spacedust, która w normalnych warunkach zostałaby potraktowana jako amatorski cover...

One hit wonderem z punktu widzenia BPI jest także grupa Toploader, która przeszła do historii dzięki spopularyzowanej w reklamie sklepów Sainsbury's przeróbce utworu Dancing in the Moonlight King Harvest. Obecnie ten symbol degeneracji artystycznej Britpopu to już platynowy singiel, choć w 2000 dotarł jedynie do 7 miejsca (nieco wcześniej na 8 znalazł się Achilles' Heel). Płyta Onka's Big Moka, której tytuł pochodzi od filmu dokumentalnego o Papui-Nowej Gwinei (5 latem 2000, 61 tyg. w top 75) pokrył się potrójną platyną, a jego następca Magic Hotel (3 latem 2002) załapał się jeszcze na srebro.

rozmaitości:
- platynowe wideo dla popularnego też w Polsce nagrodzonego Oscarem i nagrodą BAFTA filmu Searching for Sugar Man z piosenkami zapomnianego bluesmana Sixto Rodrigueza z 2012
- złote wideo dla Bruce'a Springsteena za In Concert/MTV Plugged z 1992. To piąte takie wyróżnienie "Bossa", zdobył też w Wlk. Brytanii trzy platynowe DVD.



Wednesday, January 14, 2015

Elektroenergia #157 (10.01. 2015)



 Edenfeld

Nie było powodów, aby zwlekać. Ze sporym opóźnieniem spodobało mi się kilka utworów z pierwszej płyty wykonujących, jak to nazywam, folk stadionowy Irlandczyków z Kodaline, ale mam prawo się spodziewać, że dopiero na drugiej w pełni dorównają twórcom indie hymnów z poprzedniej dekady. Wydaje mi się, że nawet wiele boysbandów nie pogardziłoby takim potężnym refrenem, a w pozostałych częściach piosenki też wiele się dzieje. Tak się jakoś złożyło, że to dopiero drugi utwór ze Szmaragdowej Wyspy w historii listy (pierwszym była Ordinary Love U2), acz irlandzkie korzenie ma także rezydujący w Kanadzie Nightbox.

Na drugie miejsce awansował reprezentujący wciąż liczne grono niemieckich epigonów Depeche Mode (a może raczej Camouflage) Edenfeld. Choć Artur z Romantic Synthesis nie prezentuje już na Facebooku tak wiele muzyki, jak kiedyś, nadal precyzyjnie trafia w moje oczekiwania, czego dowodzi także mocno inspirowany italo disco nowojorski (naprawdę trudno uwierzyć, że pozaeuropejski) projekt Magic Dance. To taki mój tegoroczny Futurecop!, tyle że z o wiele bardziej przemyślaną płytą.

Historię o Dorniku i On My Mind opisywałem już przy okazji topu singli, w każdym razie nadszedł najwyższy czas, aby na blogu zagościł jego kolejny imprezowy podryw, którego jest mistrzem. Nadal nie wyczerpała się moja cierpliwość do "electro nowej przygody". Duże szanse na dobry rezultat ma nowy utwór Night Panther, którego dużym atutem jest Hurts-owaty wokal. Mimo pewnych sukcesów na Billboardzie dopiero na początku 2015 znalazłem czas na więcej przesłuchań ostatniego przeboju Walk the Moon i ich nowego albumu Talking Is Hard. Podobnie było z singlami bardzo lubianej przeze mnie w 2011 formacji One Night Only, której lider chodził wtedy z Emmą Watson, co upamiętnił teledysk do ich największego przeboju Say You Don't Want It. Dekadencko ejtisowi Panda People to jedna z lepszych ostatnio propozycji bloga Indie Globe.

Czy Kodaline obronią pierwsze miejsce? Czy znowu znajdzie się na nim kobieta? Czy przebiją się wreszcie TV on the Radio? Odpowiedź prawdopodobnie w sobotę...

01 16 03 01 Kodaline - Honest

02 07 04 02 Edenfeld - Alive Like This

03 03 05 03 TV on the Radio - Happy Idiot
04 09 05 04 Lana Del Rey - I Can Fly
05 10 04 05 Jessie Ware - Pieces
06 01 08 01 Night Drive - Young Rivals
07 12 05 07 Citizens! - Lighten Up
08 13 02 08 Tennis - I'm Callin'
09 04 08 04 Iamamiwhoami - Chasing Kites
10 06 06 01 Brooke Fraser - Kings and Queens

11 14 05 11 Years & Years - Desire
12 15 04 12 Eternal Death - Cry
13 19 06 13 Kitten - Doubt
14 20 02 14 Andy Burrows - See a Girl
15 25 05 15 Gorgon City feat. Laura Welsh - Here for You
16 02 07 02 Twin Graves - Love You to Death
17 24 04 17 Flyte - Light Me Up
18 05 09 01 Chrissie Hynde - Dark Sunglasses
19 NE 01 19 Night Panther - Desire
20 08 09 01 Rumer - Dangerous

21 21 07 15 Welcome Back Sailors - Best Friend
22 26 02 22 Daniel Wilson - If You Went Away
23 27 04 23 The Domino State - This Is Grey
24 31 04 24 Ariel Pink - Put Your Number in My Phone
25 30 02 25 Lovestarrs - Tinsel (Christmas Song)
26 28 03 26 Leitbur - Counterpart
27 11 06 09 Tove Lo - Got Love
28 NE 01 28 Magic Dance - The Starchild
29 34 03 29 George Maple - Talk Talk
30 37 05 29 Swiss Lips - Wilderness

31 33 06 23 Catfish & the Bottlemen - Cocoon
32 36 02 30 Portecho - Eye of the Storm
33 17 07 04 Sin Cos Tan - Lifestyle
34 38 03 34 Aaron - Strong
35 NE 01 35 One Night Only - Get Around to It
36 45 02 36 Rival Sons - Open My Eyes
37 44 03 37 Susanne Sundfør - Fade Away
38 42 02 38 Softengine - Yellow House
39 18 07 05 Lorde - Yellow Flicker Beat
40 46 02 40 The Holidays - Tongue Talk

41 NE 01 41 Walk the Moon - Shut Up and Dance
42 22 08 22 The Charlatans - So Oh
43 23 09 06 Blackbird Blackbird - More Beautiful
44 NE 01 44 Panda People - The Usual Place
45 29 10 08 The And - Fade in Time
46 NE 01 46 Dornik - On My Mind
47 32 09 04 Olly Murs feat. Travie McCoy - Wrapped Up
48 40 11 03 Chvrches - Get Away
49 35 04 35 Man Without Country feat. White Sea - Laws of Motion
50 39 03 39 Natalia Nykiel - Wilk

Dziękujemy:
Röyksopp - Sordid Affair
Niia - Body
Fitz and the Tantrums - Fool's Gold
Saint Pepsi - Fiona Coyne
Jennifer Hudson - Dangerous
Coasts - Lions

Sunday, January 11, 2015

Elektroenergia #156 (3 I 2015)



Czasem narzekacie, że mało piszę o nowościach. Pora to zmienić. Od dziś będę prezentował na blogu bieżące notowania mojej prywatnej listy przebojów. Mam nadzieję, że uda mi się jak najdłużej utrzymać tempo.

Pierwsze tegoroczne notowanie przyniosło przełamanie kobiecej hegemonii. Skończyły się rządy triumwiratu Brooke Fraser-Rumer-Chrissie Hynde, choć z drugiej strony najwyższe pozycje od długiego czasu uzyskały Lana Del Rey i Jessie Ware, nadal też świetni radzi sobie Iamamiwhoami, która wydała w 2014 niezwykle spójny album, podobnie zresztą jak kochani przez krytyków TV on the Radio z trzeciego miejsca (miałem już na liście Careful You, ale po czasie uważam, że to była błędna kolejność). Chwilowo jednak rządzi typowo postejtisowe przebojowe granie Night Drive z Teksasu (mieli już u mnie znacznie mroczniejszy przebój Drones). 

Jak zwykle pojawiło się kilka zupełnie niespodziewanych nowości, choć może nie do końca, ponieważ koniec roku zazwyczaj sprzyja przekonywaniu się do utworów, którym wcześniej nie dało się szansy, a pojawiły się w czyichś podsumowaniach, jak blues-rockowe odkrycia z Rival Sons (Mavoy), brzmiący tu bardzo "wczesno-Madonnowo" już dość doświadczony dreampopowy Tennis (vingoe) i australijscy The Holidays (Dziobas). Zespół Softengine z utworem Something Better (dotarł u mnie do 32 miejsca) reprezentował Finlandię na Eurowizji. Portecho to pierwszy w historii listy projekt stworzony przez Turków, jednak obecnie tworzą oni electro w Nowym Jorku. Andy Burrows ma bogate CV (perkusista We Are Scientists, wcześniej Razorlight, wspólne nagrania z wokalistą Editors), a solowo celuje w romantyków. Soulowemu Danielowi Wilsonowi (strasznie żałuję, że niedawno się skusiłem się na follow back na Twitterze) pomógł Steinmanowski patos. Żałuję, że najlepszy tegoroczny świąteczny utwór poznałem już po Świętach, jednak nie powinno to wpłynąć na jego notowania na liście. Po raz kolejny w tej sztuce sprawdziła się formacja Lovestarrs (kiedyś The Good Natured), tym razem w oryginalnym utworze (rok temu był to cover The Waitresses).

01 02 07 01 Night Drive - Young Rivals

02 03 06 02 Twin Graves - Love You to Death

03 07 04 03 TV on the Radio - Happy Idiot

04 06 07 04 Iamamiwhoami - Chasing Kites
05 01 08 01 Chrissie Hynde - Dark Sunglasses
06 04 05 01 Brooke Fraser - Kings and Queens
07 13 03 07 Edenfeld - Alive Like This
08 05 08 01 Rumer - Dangerous
09 19 04 09 Lana Del Rey - I Can Fly
10 17 03 10 Jessie Ware - Pieces

11 09 05 09 Tove Lo - Got Love
12 21 04 12 Citizens! - Lighten Up
13 NE 01 13 Tennis - I'm Callin'
14 24 04 14 Years & Years - Desire
15 27 03 15 Eternal Death - Cry
16 28 02 16 Kodaline - Honest
17 08 06 04 Sin Cos Tan - Lifestyle
18 10 06 05 Lorde - Yellow Flicker Beat
19 22 05 19 Kitten - Doubt
20 NE 01 20 Andy Burrows - See a Girl

21 15 06 15 Welcome Back Sailors - Best Friend
22 26 07 22 The Charlatans - So Oh
23 11 08 06 Blackbird Blackbird - More Beautiful
24 31 03 24 Flyte - Light Me Up
25 20 04 17 Gorgon City feat. Laura Welsh - Here for You
26 NE 01 26 Daniel Wilson - If You Went Away
27 35 03 27 The Domino State - This Is Grey
28 33 02 28 Leitbur - Counterpart
29 12 09 08 The And - Fade in Time
30 NE 01 30 Lovestarrs - Tinsel (Christmas Song)

31 36 03 31 Ariel Pink - Put Your Number in My Phone
32 16 08 04 Olly Murs feat. Travie McCoy - Wrapped Up
33 23 05 23 Catfish & the Bottlemen - Cocoon
34 37 02 34 George Maple - Talk Talk
35 39 03 35 Man Without Country feat. White Sea - Laws of Motion
36 NE 01 36 Portecho - Eye of the Storm
37 29 04 29 Swiss Lips - Wilderness
38 43 02 38 Aaron - Strong
39 46 02 39 Natalia Nykiel - Wilk
40 14 10 03 Chvrches - Get Away

41 25 05 25 Röyksopp - Sordid Affair
42 NE 01 42 Softengine - Yellow House
43 18 09 01 Niia - Body
44 47 02 44 Susanne Sundfør - Fade Away
45 NE 01 45 Rival Sons - Open My Eyes
46 NE 01 46 The Holidays - Tongue Talk
47 30 09 16 Fitz and the Tantrums - Fool's Gold
48 32 09 05 Saint Pepsi - Fiona Coyne
49 38 05 32 Jennifer Hudson - Dangerous
50 40 05 22 Coasts - Lions

Dziękujemy:
Navvi - Perfect Speed
Chromeo - Old 45s
Sam Smith - Restart
Tokio Hotel - Love Who Loves You Back
FMLYBND - Out of Touch
Lemonade - Orchid Bloom
Moderns - Kowalski

W następnym notowaniu będziecie świadkami największego id dłuższego czasu skoku na pierwsze miejsce! Jeżeli dla kogoś ta forma prezentacji nowości nie jest wygodna, co miesiąc będę starał się przygotowywać playlistę na YouTube.

Saturday, January 3, 2015

Wielka Brytania - złoto, srebro, platyna #55 (29. 08. 2014)


aktualności

Święto muzyki tanecznej. Tego samego dnia platyną uhonorowano dwa wiosenne numery jeden: Hideaway Kanadyki Kieszy i samplujące Kany'ego Westa Nobody to Love drum'n'bassowców z Sigmy, a jakby tego było mało - złotem jeden z pionierów deep house'owego boomu Storm Queen z Look Right Through (szczyt jesienią 2013). Ze spokojniejszych podgatunków popu złotem pokrył się singiel Rude Magic!, a srebrem - Chandelier Sii. Tych utworów raczej nie trzeba nikomu przedstawiać, za to nie dotarła do Polski popularność zwycięzców ostatniego sezony brytyjskiego Mam Talent! - grupy Collabro, która również otrzymała srebrny certyfikat - za album Stars.

zaszłości

BPI sprawiło mi figla podpisując wzorem wersji z 1997 (17 pozycja na liście) srebrny singiel Roxanne (12 w 1979) jako Sting & the Police. Muszę więc podsumować kariery obydwu tych podmiotów wykonawczych. Ta Stinga nie była aż tak stratosferyczna, jak mogłoby się wydawać z polskiego punktu widzenia. Jedyny jego w pełni solowy singiel, który trafił do brytyjskiego Top 10, to When We Dance (9 w 1994), a jedyny scertyfikowany - tercet nagrany na potrzeby filmu o trzech muszkieterach. Z drugiej strony przez 14 lat z rzędu firmował jedynie platynowe płyty - kolejno ...Nothing Like the Sun (numer jeden jesienią 1987, 47 tyg. w top 75), The Soul Cages (szczyt zimą 1991), Ten Summoner's Tales (2 lokata wiosną 1993, 60 tyg. w top 75, 2x platyna), Fields of Gold: The Best of Sting 1984–1994 (2 jesienią 1994, 41 tyg. w top 75, 3x platyna), Mercury Falling (4 wiosną 1996), The Very Best of Sting & The Police (2 razy na szczycie jesienią 1997, 50 tyg. w top 75, 4x platyna), Brand New Day (5 jesienią 1997, 44 tyg. w top 75) i All This Time (3 na koniec 2001), któremu towarzyszyło złote wideo, Passa byłaby jeszcze dłuższa, gdyby nie porażka zaledwie srebrnego Bring On the Night (16 w 1986), które poprzedzało podwójnie platynowy The Dream of the Blue Turtles (3 latem 1985, 64 tyg. w top 75). W XXI w. Gordon Sumner otrzymało jeszcze złoto za Sacred Love (3 jesienią 2003) i srebro za If on a Winter's Night... (15 w 2009).

Jeszcze lepiej radził sobie macierzysty skład piosenkarza - The Police, którego wszystkie scertyfikowane albumy mają platynowy status, a są to: Outlandos d'Amour (6 w 1979, 96 tyg. w top 75), Reggatta de Blanc (miesiąc na prowadzeniu jesienią 1979, 74 tyg. w top 75), Zenyatta Mondatta (także miesiąc "rządów" jesienią 1980), Ghost in the Machine (3 tygodnie na czele jesienią 1981), Synchronicity (2 tyg. latem 1983, 48 tyg. w top 75), Greatest Hits (10 w 1992) i The Police (3 latem 2007). Obok wspomnianej składanki największym sukcesem była inna - poczwórnie platynowe Every Breath You Take: The Singles (2 tyg. na szczycie latem jesienią 1986, 55 tyg. w top 75).

To jednak nie wszystko, podobnie jak opisane wcześniej Blondie, Policjanci mocno odcisnęli się także na liście singli tamtych lat. Złotem pokryły się: Message in a Bottle (3 tygodnie na szczycie jesienią 1979), Walking on the Moon (prowadzenie pod koniec 1979), De Do Do Do, De Da Da Da (5 na koniec 1980) i Don't Stand So Close To Me (miesiąc prowadzenia jesienią 1980), a srebrem - Can't Stand Losing You (2 latem 1979), So Lonely (6 w 1980), Invisible Sun (2 jesienią 1981), Every Little Thing She Does Is Magic (szczyt jesienią 1981), Spirits in the Material World (12 w 1981) i Every Breath You Take (miesiąc na 1 wiosną 1983). Certyfikatową passę przerwało akurat dość znane w Polsce Wrapped Around Your Finger (7 latem 1983).

Z polskiego punktu widzenia być może nie dziwi, że pierwszym w pełni solowym singlem Erica Claptona, który zdobył srebrny status w UK było Wonderful Tonight (30 w 1991 w wersji live), choć o wiele większy wydaje się sukces Tears in Heaven (5 zimą 1992) i I Shot the Sheriff (9 w 1974, o Layli będzie okazja jeszcze napisać). Pierwszy singlowy certyfikat "Slowhand" w ogóle to oczywiście "zbiorowy" numer jeden Love Can Build a Bridge z 1995, a największy sukces płytowy - poczwórnie platynowe Unplugged (2 lokata jesienia 1992, 90 tyg. w top 75). Trzy (aczkolwiek rozbicie w wyszukiwarce sugeruje mi, że może jednak również cztery...) razy platyną pokryła się składanka The Cream of Eric Clapton (3 jesienią 1987, 109 tyg. w top 75), dwa razy - Clapton Chronicles (6 w 1999), po razie studyjne albumy z okresu złagodzenia brzmienia: August (3 na koniec 1986, 46 tyg. w top 75) i Journeyman (2 jesienią 1989) oraz Complete Clapton (2 jesienią 2007). Kolekcję dopełnia 12 srebrnych i 10 złotych płyt oraz 5 złotych wideo.

Polski fanklub McFly to jedni z nielicznych, którzy traktują poważnie ten cykl, za co jestem bardzo wdzięczny. Dziewczyny apelowały, żeby nie nazywać tej grupy "boysbandem", ale jak pewnie wiecie nie uważam tego słowa za obraźliwe, bo przecież większość zespołów złożonych z mężczyzn od czasów The Beatles do jakiegoś stopnia próbowała zwracać uwagę ujmującym wyglądem (wyjątki to chyba głównie ciężkie brzmienia), a tych klasycznych boysbandów często lubię posłuchać. Niemniej coś jest na rzeczy, ponieważ niektóre utwory McFly nie różnią się wiele od np. The Kooks. Formacja podobnie jak jej rywale z Busted potrafiła mobilizować swoich fanów, co przyniosło jej aż 7 singlowych numerów jeden, jednak zaledwie jedynie jednemu z nich udało się osiągnąć złoty status All About You/You've Got a Friend z wiosny 2005, któremu pomogła akcja Comic Relief. Dopiero po uwzględnieniu streamingu udało się debiutanckiemu 5 Colours in Her Hair (2 tygodnie na prowadzeniu wiosną 2004), a 29 VIII - jego letniemu następcy Obviously. Jeżeli chronologia ma być wskazówką, w kolejce na honory czeka I'll Be OK z lata 2005. Jak na ironię, w erze cyfrowej srebrem pokrył się niżej notowany Shine a Light z Taio Cruzem (4 miejsce jesienią 2010).

Takich perturbacji nie było już z płytami. Tu obowiązywała tradycyjna trajektoria: podwójna platyna za Room on the 3rd Floor (szczyt latem 2004), platyna za Wonderland (prowadzenie jesienią 2005), a potem za Greatest Hits (4 jesienią 2007), złoto za Motion in the Ocean (6 w 2006), Above the Noise (20 w 2010) i Memory Lane: The Best of McFly (21 w 2012) oraz srebro za Radioactive (8 w 2008). Platynowy status uzyskało nagrane w Manchesterze DVD The Wonderland Tour 2005.

Srebrny status uzyskał mix Parade of Athletes wykonany przez holenderskiego DJ Tiësto podczas otwarcia letnich igrzysk olimpijskich w Atenach w 2004. To jego czwarta srebrna płyta na tym rynku po Just Be (54 w 2004), Elements of Life (14 w 2007) i Magikal Journey - The Hits Collection (27 w 2010).

Uwzględnianie streamingu pomaga w zdobywaniu certyfikatów singlom Kasabian. Wspominałem już o "srebrze" dla Club Foot (19 w 2004), teraz dołączył Underdog (32 w 2009). Na "normalnych" warunkach złoty status uzyskało jedynie Fire (3 lokata późną wiosną 2009). Trudno powiedzieć, dlaczego takiego sukcesu nie osiągnęły ich pozostałe trzy piosenki, które dotarły do Top 10 (LSF, Cut Off i Empire).

rozmaitości

- Oogachaka, oogachaka, ooga ooga oogachaka! Srebrna płyta dla The Awesome Mix, Vol. 1, czyli soundtracku filmu Strażnicy Galaktyki z lipca. Świetnie bawiłem się w kinie, dobór piosenek może dla starszego pokolenia Amerykanów jest dość oczywisty, ale znam ludzi, dla których był odkryciem (ostatecznie pop po obydwu stronach Atlantyku w latach 70. miał ograniczoną liczbę punktów wspólnych)
- złota płyta dla składanki Disney Sing-Along - Frozen z czerwca 2014
- srebrna płyta dla składanki NOW That's What I Call Rock również z czerwca (ja bym części z tego rockiem nie nazwał, indie naprawdę złagodziło ludziom gusta...)



W następnym odcinku m.in. muzyczna gwiazda Mundialu i ulubiona ostatnio piosenka mojej mamy :)